Οδυσσέας Ελύτης: «Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος»

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος να ‘ν’ ήμερος να ‘ναι άκακος λίγο φαΐ λίγο κρασί Χριστούγεννα κι Ανάσταση κι όπου φωλιάσει και σταθεί κανείς να μην του φτάνει εκεί Μα ήρθαν αλλιώς τα πράματα τονε ξυπνάν χαράματα τον παν τον φέρνουν πίσω μπρος του τρώνε και το λίγο βιος κι από το στόμα την μπουκιά … Continue reading Οδυσσέας Ελύτης: «Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος»

Advertisements

Ενόψει της 19ης Μαΐου: το ποίημά μου στον Εύξεινο Καβαλάρη, Ιβάν Σαββίδη

Το ποίημά μου στον ΕΥΞΕΙΝΟ ΚΑΒΑΛΑΡΗ, ΙΒΑΝ ΣΑΒΒΙΔΗ, που υπερασπίζεται τα 353.000 θύματα της γενοκτονίας για το ιδιαζόντως ειδεχθές έγκλημα των νεότουρκων που ξερίζωσε 30 αιώνες Ελλάδα από τον Πόντο, το οποίο μας καλεί με άγρυπνη ματιά να αποτρέψουμε τα όποια εγκλήματα προσμένουν κατά του Ελληνισμού στο παρόν και στο μέλλον και να δικαιώσουμε τα … Continue reading Ενόψει της 19ης Μαΐου: το ποίημά μου στον Εύξεινο Καβαλάρη, Ιβάν Σαββίδη

Η ανάσα που φεύγει

       Μια στιγμή παίρνει την σειρά της ανάμεσα σε αναμνήσεις και συναισθήματα. Η ανάσα που φεύγει είναι άφατη, μεταφράζεται σαν θάνατος από αυτούς που μένουν πίσω.        O William Blake μέσα από το ποίημά “je suis debout au bord de la plage” του συμπληρώνει τους στίχους «Αν ένας ιστός είναι πάντα … Continue reading Η ανάσα που φεύγει

Ο Καβάφης μιλάει για τη Μακεδονία: «Στα 200 π.Χ.»

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννουλίδης Ο Καβάφης μιλάει για τη Μακεδονία: «Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων–» («Στα 200 π.Χ.»). Μιλώντας γι’ αυτήν την πανελλήνια, τη θαυμάσια, δοξασμένη, την απαράμιλλη, την περίλαμπρη, την περιλάλητη νικηφόρα εκστρατεία, «βγήκαμ’ εμείς· ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας» και παραθέτει τα όρια της κατάκτησης και της κτίσης που δεν έχουν όρια: … Continue reading Ο Καβάφης μιλάει για τη Μακεδονία: «Στα 200 π.Χ.»

Πουλημένοι

Πουλημένοι πουλημένοι Άλλη στράτα δε σας μένει Μνήμα σας προσμένει Κάσα καρφωμένη Για τους πουλημένους Βόλι δε χαλάμε Με πέτρες και κοτρόνια Τους πετροβολάμε Πουλημένοι πουλημένοι Άλλη ώρα δε σας μένει Μνήμα σας προσμένει Κάσα αφορισμένη Και για όλους ίδια Θα ’χετε κονάκι Λακούβες με σκουπίδια Κι απάνω τους κοράκι Όλοι οι πουλημένοι Είστε καταραμένοι … Continue reading Πουλημένοι

Ο Σκυλογιάννης, του Κωστή Παλαμά

Α΄ Ο Σκυλογιάννης, βασιλιάς στης Βουλγαριάς τη χώρα, άνθρωπος που εμπρός του είν’ αρνιά οι λύκοι, μαζί μ’ ασκέρι ταιριαστό τρεις μήνες έχει τώρα που κοιτάει να πάρει τη Θεσσαλονίκη. Μεγάλον αυτοκράτορα ο Πάπας τονε χρίζει που της εκκλησιάς του δούλος έχει γίνει. Είναι το χρίσμα Φράγκικο, μα δεν τον εμποδίζει μέσα σε κρανίο φράγκικο … Continue reading Ο Σκυλογιάννης, του Κωστή Παλαμά

Εν εσπέρα

Πάντως δεν θα διαρκούσανε πολύ. Η πείρα των χρόνων με το δείχνει. Αλλ’ όμως κάπως βιαστικά ήλθε και τα σταμάτησεν η Μοίρα. Ήτανε σύντομος ο ωραίος βίος. Αλλά τι δυνατά που ήσαν τα μύρα, σε τι εξαίσια κλίνην επλαγιάσαμε, σε τι ηδονή τα σώματά μας δώσαμε. Μια απήχησις των ημερών της ηδονής, μια απήχησις των … Continue reading Εν εσπέρα

Εν τη οδώ

Το συμπαθητικό του πρόσωπο, κομμάτι ωχρό· τα καστανά του μάτια, σαν κομένα· είκοσι πέντ’ ετών, πλην μοιάζει μάλλον είκοσι· με κάτι καλλιτεχνικό στο ντύσιμό του — τίποτε χρώμα της κραβάτας, σχήμα του κολλάρου — ασκόπως περπατεί μες στην οδό, ακόμη σαν υπνωτισμένος απ’ την άνομη ηδονή, από την πολύ άνομη ηδονή που απέκτησε.

Στου καφενείου την είσοδο

Την προσοχή μου κάτι που είπαν πλάγι μου διεύθυνε στου καφενείου την είσοδο. Κ’ είδα τ’ ωραίο σώμα που έμοιαζε σαν απ’ την άκρα πείρα του να τώκαμεν ο Έρως — πλάττοντας τα συμμετρικά του μέλη με χαρά· υψώνοντας γλυπτό το ανάστημα· πλάττοντας με συγκίνησι το πρόσωπο κι αφίνοντας απ’ των χεριών του το άγγιγμα … Continue reading Στου καφενείου την είσοδο

Τυανεύς Γλύπτης

Καθώς που θα το ακούσατε, δεν ειμ’ αρχάριος. Κάμποση πέτρα από τα χέρια μου περνά. Και στην πατρίδα μου, τα Τύανα, καλά με ξέρουνε· κ’ εδώ αγάλματα πολλά με διώρισαν Συγκλητικοί. Και να σας δείξω αμέσως μερικά. Παρατηρείστ’ αυτήν την Ρέα· σεβάσμια, γεμάτη καρτερία, παναρχαία. Παρατηρείστε τον Πομπήϊον. Ο Μάριος, ο Αιμίλιος Παύλος, ο ΑφρικανΌς … Continue reading Τυανεύς Γλύπτης