Η αλήθεια της Ανάστασης στον σκοτεινό Ηράκλειτο

633

Γράφει ο Ιππόλυτος για τον Ηράκλειτο: Υποστηρίζει ότι υπάρχει ανάσταση αυτής της φανερής σάρκας με την οποία γεννηθήκαμε, και ότι ο θεός είναι αίτιος της ανάστασης αυτής – «λέγει δὲ καὶ σαρκὸς ανάστασιν ταύτης (της) φανεράς, εν η γεγενήμεθα και τον θεόν οίδε ταύτης της αναστάσεως αίτιον ούτως λέγων» (Ιππόλυτος, Έλεγχος, ΙΧ, 10, fragmentum 63).

Διαβάζουμε σε ένα σπάραγμα του Ηρακλείτου: «ανθρώπους μένει αποθανόντας, άσσα ουκ έλπονται ουδὲ δοκέουσιν»(fragmentum B 27) – Πεθαίνοντας, περιμένουν τους ανθρώπους όσα ούτε ήλπιζαν ούτε φαντάζονταν. Οι άνθρωποι, λοιπόν, πεθαίνουν, αλλά δεν χάνονται, δεν εξαφανίζονται, υπάρχουν. Μετά τον θάνατο του σώματος, έχει πράματα και θάματα.

«(ένθα δ᾽ εόντι επανίστασθαι καὶ) φύλακας γίνεσθαι εγερτὶ ζώντων καὶ νεκρών»(fragmentum B 63) – Εκεί πέρα, μπροστά σ’ αυτόν που είναι, ανασταίνονται και γίνονται άγρυπνοι φύλακες των ζωντανών και των νεκρών. Πού «εκεί πέρα»; Μπροστά σε ποιόν; Ανασταίνονται.

Δεν έχουμε το βιβλίο του Ηρακλείτου σωζόμενο, αν και ο Αριστοτέλης κάπου γράφει πως το έχει μπροστά του και πως του είναι δύσκολο να βγάλει άκρη. Τον λέει «σκοτεινό». Ξεκινάει τις προτάσεις στα καλά καθούμενα χωρίς κεφαλαίο. Και δεν βάζει σημεία στίξεως.

Δεν είναι μόνον ότι δεν τα ξέρουμε όλα. Πολλοί βιάζονται να απορρίψουν ό,τι με αρετή έγινε γνωστό στους παλαιότερους και καλύτερους από μας. Ο παππούς Ηράκλειτος προειδοποιεί: «Αλλὰ των µὲν θείων τὰ πολλὰ, απιστίη διαφυγγάνει µὴ γιγνώσκεσθαι» – Τα πιο πολλά από τα θεία πράγµατα µας ξεφεύγουν από απιστία, και δεν γίνονται γνωστά (Fragmentum 56. Μάρκος Αυρήλιος, Τά εις εαυτόν IV 46)

Το μυστηριώδες, το εκπληκτικό, το άγιο και το φυσικό είναι ένα. «φύσις κρύπτεσθαι φιλεί» (Fragmentum B 123) – Της φύσης της αρέσει να κρύβεται.

Το σχόλιό σας