Κεριά

237

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σαν μια σειρά κεράκια αναμμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρὰ κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερὴ γραμμὴ κεριών σβυσμένων·
τα πιὸ κοντὰ βγάζουν καπνὸν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τὰ βλέπω· με λυπεί η μορφὴ των,
και με λυπεί το πρώτο φώς των να θυμούμαι.
Εμπρὸς κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη δω και φρίξω
τί γρήγορα που η σκοτεινὴ γραμμὴ μακραίνει,
τί γρήγορα που τα σβυστὰ κεριὰ πληθαίνουν.

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.