Η Αριστερά ως κυβερνητικό εφεύρημα των ξένων

171

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν περιθωριακές κοινωνικές δυνάμεις. Δεν διαθέτουν λαϊκό έρεισμα: είναι μια αυτό-αναφορική μειοψηφία που δεν θέλει να έχει σχέση με κανέναν. Δεν διαθέτουν πολιτικότητα: είναι ένα σύνολο από ιδιόμορφους ιδιώτες που οι ίδιοι τους αποτελούν πρόσκομμα για την μαζική ένταξη στελεχών στον κομματικό τους μηχανισμό. Αδυνατούν να αναπτύξουν ακόμη και αυτές τις υπάρχουσες αναμονές πελατειασμού, αφού αντιμετωπίζουν τους εαυτούς τους ως τους τελικούς πελάτες του κόμματός τους. Από αυτήν την άποψη, η πρόσδεσή τους στο κομματικό άρμα ενέχει οικονομίες κλίμακας για την ηγεσία του.

Η αντίληψή τους για τον κόσμο είναι αυτή του διχασμού και της ενεργητικής επιδίωξης να διαλυθεί οτιδήποτε ενώνει τον πολύ λαό. Στην πολιτική τους πρακτική, η διαίρεση είναι το κύριο εργαλείο. Υφίστανται σε κατάσταση ξενιστή μέσα στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Ποτέ δεν τους συνέφερε η δημοκρατική έκφραση. Θέλουν την απλή αναλογική μόνον όταν είναι να κυβερνήσουν άλλοι. Τα θέλουν όλα δικά τους, ενώ έχουν προσφέρει το τίποτα: το νομοθετικό τους έργο είναι μια τρύπα στο νερό, κυβερνούν με έναν κυκεώνα Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου που τις φέρνουν νύχτα στην Βουλή.

Η ανάρρηση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία δεν προέκυψε από την κομματική επικράτηση στο πλαίσιο του γνώριμου κοινοβουλευτικού παιχνιδιού, ούτε από την ανεπιφύλακτη και ευρεία λαϊκή και εκλογική αποδοχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πρώτο κόμμα που αναζητήθηκε να βρεθεί για να κυβερνήσει.

Στην θέση του ΣΥΡΙΖΑ, θα βρισκόταν το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Αν είχε δεχθεί να πρωταγωνιστήσει στο σενάριο εκλογικής εκτίναξης που του έφτιαξαν οι ξένοι και τα αλήστου μνήμης συστημικά τηλεοπτικά κανάλια της εγχώριας διαπλοκής, το ΚΚΕ θα ήταν κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015. Έτσι, η διαμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ σε εκλογικά αξιόπιστο κυβερνητικό φορέα έγινε για τους ξένους με ένα επιπλέον οργανωσιακό κόστος που με άγρια χαρά δέχθηκαν να επωμιστούν.

Η διαίρεση της ελληνικής Αριστεράς μεταξύ ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ είχε αμφότερα τα κόμματα ως χαμένους. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναχώρησε από την Αριστερά. Αποκόπηκε από την εξιδανικευμένη ιστορική και ηθική αφήγηση που οικοδομήθηκε με την Μεταπολίτευση, κόποις της Νέας Δημοκρατίας και δαπάναις του ΠΑΣΟΚ. Η κυβερνητική του διαθεσιμότητα σε καιρούς Μνημονίου, τον καταδικάζει σε παρουσία που οι ξενόγλωσσοι θα περιέγραφαν ως one-off: για μια φορά και τέλος.

Ταυτόχρονα έπληξε την ίδια την αριστερή ιδεολογική ζωτικότητα. Ακριβώς την στιγμή που η εναλλακτική της Αριστεράς από πολυτέλεια αναδεικνυόταν σε αναγκαιότητα, οι άνθρωποι του ΚΚΕ έκαναν πίσω και δεν πρωταγωνίστησαν στην προσπάθεια απαγκίστρωσης από τον ξένο έλεγχο. Αυτό τους χρεώθηκε εκλογικά, σε κάποιο βαθμό επειδή το επιδιώκουν συστηματικά, ώστε να κρατούν την κοινοβουλευτική τους ομάδα πλήρως ελεγχόμενη σε πλήθος και σύνθεση.

Η αυτό-ακύρωση της Αριστεράς ως εθνική εφεδρείας θα έχει μακροπρόθεσμες πολιτικές και ιδεολογικές επιπτώσεις, δίδοντας πιθανότατα ζωτικό χώρο στην ριζοσπαστική Δεξιά, ως ανερχόμενη δύναμη λαϊκής αυτοάμυνας.

Το σχόλιό σας