Ελίζα, ένα περιπετειώδες ταξίδι για μικρούς και μεγάλους

Η “Ελίζα” της Ξένιας Καλογεροπούλου σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χατζηβασιλείου είναι η επιλογή του ΚΘΒΕ για την παιδική σκηνή του την τρέχουσα σεζόν (2017-2018). Η παράσταση ανεβαίνει στο Βασιλικό θέατρο, όπου και την παρακολουθήσαμε.

Η “Ελίζα” είναι ένας γνωστός, κοινός τόπος για τους περισσότερους, αν όχι όλους, τους ανθρώπους του θεάτρου, όποια κι αν είναι η ιδιότητά τους. Είναι ένα έργο με το οποίο κάποια στιγμή σίγουρα θα ήρθαν σε επαφή, έστω και ως απλοί αναγνώστες ή προετοιμαζόμενοι για κάποια ακρόαση, κι αυτό γιατί πρόκειται για ένα έργο – σταθμό στην ιστορία όχι μόνο της ελληνικής δραματουργίας για παιδιά, αλλά και γενικότερα της ελληνικής δραματουργίας.

Η “Ελίζα” γραμμένη από την Ξένια Καλογεροπούλου πρωτοανέβηκε πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια κι έκτοτε δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε παρακολουθήσει τα ανεβάσματά της. Η κ. Καλογεροπούλου, ούσα ηθοποιός και σκηνοθέτης, γνωρίζει πολύ καλά τις αρετές που χρειάζεται να έχει κάποιο έργο, τους ρυθμούς και τις εναλλαγές του, με ποιον τρόπο θα μιλάει στη γλώσσα του θεάτρου. Έτσι, κατάφερε να δημιουργήσει ένα έργο ανήσυχο, “ανυπάκουο” σαν την πρωταγωνίστριά του, γεμάτο φρεσκάδα και σπιρτάδα όσο χρόνια κι αν περάσουν.

Συνοπτικά η πλοκή έχει ως εξής: ένα κορίτσι που δουλεύει σε ένα μαγειρείο του λιμανιού, όταν μαθαίνει πως ο αγαπημένος της έχει σκοτωθεί κάπου στην ανατολή αφήνοντάς της τεράστια περιουσία, αρνείται να πιστέψει το γεγονός και με τα χρήματά του ναυλώνει πλοίο και πηγαίνει να τον βρει. Ώσπου να καταφέρουν να είναι και πάλι μαζί συναντούν πολλές περιπέτειες και εμπόδια, όμως η δύναμη της αγάπης και κατ’ επέκταση της θέλησης είναι ανίκητη.

Η σκηνοθεσία της Χριστίνας Χατζηβασιλείου αναζωογόνησε το έργο δίνοντας του έναν σφιχτοδεμένο ρυθμό, όπου εναλλάσσονταν το κωμικό με το πιο λυρικό στοιχείο. Καλοκουρδισμένη παράσταση, δεν πλατείασε ούτε στιγμή. Τα σκηνικά και τα κοστούμια των Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα και Ράνια Υφαντίδου κινήθηκαν προς το αφαιρετικό, ωστόσο ρεαλιστικό σκηνικό και προς μια ασφαλή- κάπως παραμυθένια- επιλογή όσον αφορά τα κοστούμια. Ατμοσφαιρικοί και φροντισμένοι οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου. Το video art που επιμελήθηκε ο Ευάγγελος Μολυβιάτης, σε μια αισθητική comic δεν κινούνταν στο ίδιο μήκος κύματος με την υπόλοιπη σκηνογραφία και μάλλον περίττευε. Πολύ ενδιαφέρουσα η παρουσία των μουσικών ( Γιάννης Αμπεριάδης, Γιάννης Οικονόμου) επί σκηνής, πάντα προσθέτει στο σύνολο η ζωντανή μουσική. Όσο για τη μουσική της Ελένης Καραϊνδρου ευτύχημα για τα αυτιά μικρών και μεγάλων θεατών.

Η υποκριτική γραμμή θα μπορούσαμε να πούμε ότι κινήθηκε προς μια λογική comic αλλά με την καλή έννοια. Κάποιοι ρόλοι ήταν πιο σχηματικά δεμένοι και καρτουνίστικοι όπως πχ στο μαγειρείο-pub που δουλεύει η Ελίζα, ενώ η ίδια η Ελίζα (Μαριάννα Πουρέγκα) είχε έντονη υποκριτική αντίστιξη σε σχέση με τους υπόλοιπους ρόλους, καθώς δεν ήταν τόσο σχηματικά δοσμένος ο ρόλος της όσο συναισθηματικά. Χαριτωμένες πινελιές στην κίνησή της (πχ λιποθυμία) που προσιδίαζαν πάλι προς ένα καρτουνίστικο στυλ.

Εν κατακλείδι, πρόκειται ίσως για την πιο αξιοπρεπή παράσταση που είδαμε φέτος στη Θεσσαλονίκη στο θέατρο για παιδιά και νέους. Ωστόσο, θα ήθελα καθαρά να εκφράσω την άποψη πως δεν θεωρώ πως είναι μια παράσταση μόνο για ένα συγκεκριμένο ηλικιακό κοινό. Είναι κρίμα να μην βλέπουμε αντίστοιχες παραστάσεις “ενηλίκων”.

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.