Μενού Κλείσιμο

Τί γιορτή είναι σήμερα;

Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης βρίθουν από ανακοινώσεις και γλυκερά μηνύματα. Επίσης πολλοί – κοινότυπα πια – επαναλαμβάνουν την εν μέρει σωστή άποψη πως με τις παγκόσμιες ημέρες ουσιαστικά απαλύνουμε ως ανθρωπότητα τις ενοχές για όλα αυτά που δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να καταφέρουμε.

Λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε την ιστορία πίσω από αυτή την επέτειο. Σαν σήμερα το 1857 οι εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στην Νέα Υόρκη ξεσηκώθηκαν, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Το 1909 το Σοσιαλιστικό κόμμα των ΗΠΑ έλαβε την πρωτοβουλία για τον εορτασμό της ημέρας και το 1911 η πρωτοβουλία υιοθετήθηκε από τη Σοσιαλιστική Διεθνή. Το 1977 ο ΟΗΕ όρισε την 8η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της γυναίκας και τη διεθνή ειρήνη.

Το αίτημα βέβαια είχε αρχίσει ήδη να υποβάλλεται από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και με την έκρηξη της ριζοσπαστικοποίησης των ιδεών που ακολούθησαν την Βιομηχανική Επανάσταση και κορυφώθηκαν με την άνοδο του Φεμινισμού τη δεκαετία του ’60.

Αλήθεια, ποια είναι η κατάσταση σήμερα; Πόσα ακόμα κινήματα, πόσοι ακόμη αιώνες θα χρειαστούν για να εμπεδώσουμε το αυτονόητο; Είναι η ισότητα συνώνυμο της «ομογενοποίησης» που επιβάλλει η Παγκοσμιοποίηση; Θέλουμε σεβασμό στις γυναίκες ή εξομοίωσή τους με τους άντρες; Τί φταίει που σήμερα πρυτανεύει η μοναξιά και η καταστροφή του θεσμού της οικογένειας; Συνδέεται καθόλου η αποδόμηση της θηλυκότητας με την ανικανότητα του σημερινού ανθρώπου να διατηρήσει ζωντανό το θεσμό της οικογένειας; Εύλογα ερωτήματα ή φυγή ιδεών;

Σίγουρα ένας ειδικός θα μπορούσε να μας πει περισσότερα, εξάλλου η διεθνής επιστημονική βιβλιογραφία είναι γεμάτη από πολλές μελέτες και διατυπώσεις. Όμως βαθιά μέσα μας όλοι γνωρίζουμε πως τα τελευταία χρόνια έχουμε ανδροποιήσει τις γυναίκες στο βωμό της εξίσωσης. Αυτό έχει συμβεί σε πολλά επίπεδα και κάθε άλλο από σεβασμός στα δικαιώματά τους μπορεί να θεωρηθεί. Εν έτη 2018 σε μία «σύγχρονη» ευρωπαϊκή χώρα οι γυναίκες συνεχίζουν να υποφέρουν, ίσως όχι με τον τρόπο που υπέφεραν στο παρελθόν, όμως το πρόβλημα παραμένει το ίδιο.

Στατιστικές επί στατιστικών καταδεικνύουν καθημερινά πως η γυναίκα δεν έχει πλήρη δικαιώματα σε κανένα επίπεδο. Πέντε ημέρες πριν σε μία ακόμη καταγγελία της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας, μέσω της Κίνησης Γυναικών Κοζάνης, καταγγέλθηκε ο εξαναγκασμός σε παραίτηση εγκύου αναπληρώτριας καθηγήτριας ειδικής αγωγής, μιας και δεν προβλέπεται η παράταση της άδειάς της. Τα ίδια και στον ιδιωτικό τομέα. Κοινό μυστικό αποτελεί η δυσφορία των εργοδοτών για τα εργασιακά δικαιώματα της γυναίκας. «Δεν πιστεύω να μείνεις έγκυος και να μας τη φέρεις;» είπε πρόσφατα εργοδότης σε νεοπροσληφθείσα φίλη και δεν είναι ο μόνος. Επίσης οι γυναίκες παραμένουν πιο ευάλωτες στη σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας, καθώς και στην άσκηση ψυχικής βίας στο εργασιακό και οικογενιακό περιβάλλον.

Ακόμη και στην πολιτική η λεγόμενη ποσόστωση που επιβάλλεται με τον σχετικό νόμο αποδεικνύει πως στις γυναίκες δεν παρέχονται ακόμη ίσες ευκαιρίες. Ο σεξισμός είναι καθημερινό φαινόμενο ακόμη και στα ύπουλα και χαλαρά αστειάκια της παρέας. Θέλουμε πολλή δουλειά ακόμη, όχι μόνο για να επιδείξουμε τον οφειλόμενο σεβασμό στις γυναίκες αλλά κυρίως να κατανοήσουμε πως αυτό δεν μπορεί να γίνει απαιτώντας να εξομοιωθούν με τους άντρες. Η θηλυκότητα είναι μία σπουδαία υπόθεση, συνώνυμη της ύπαρξης μας και πρέπει πρώτα να την κατανοήσουμε μακριά από ιδεοληψίες και στεγανά και μετά να της αποδώσουμε την τιμή που της οφείλουμε.

Ένα ευχαριστώ προς το παρόν είναι αρκετό, στη γιαγιά, στη μητέρα, στη σύζυγο, στην κόρη και την εγγονή μας, στην σκληρά εργαζόμενη αγωνίστρια, στον εργασιακό, στον οικογενειακό και στον κοινωνικό χώρο.

Σας ευχαριστούμε.

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.