Η δύσκολη ενηλικίωση της μεταπολιτευτικής Ελλάδας: Δει δε στρατηγικής

106

Καθώς οι εξελίξεις με τα εθνικά θέματα τρέχουν και ωθούν την Ελλάδα σε αχαρτογράφητα ύδατα, αυξάνεται γεωμετρικά η ανάγκη για αναθεώρηση των στρατηγικών και οργανωτικών μηχανισμών, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Οι συνεχώς κλιμακούμενες εντάσεις από την Τουρκία, το θράσος της Σκοπιανής πομφόλυγας, οι επεκτατικές βλέψεις των Αλβανών και η αποικιοποίηση της Ελλάδας από τους Ευρωπαίους «εταίρους» της επιβάλλουν την (επανα)χάραξη μιας στρατηγικής για τον 21ο αιώνα.

Η αμηχανία της ελληνικής κυβέρνησης μπροστά στις προκλήσεις αυτές μεταμορφώνεται σε αχίλλειο πτέρνα της χώρας, με κίνδυνο την απώλεια γεωπολιτικής ισχύος, αλλά ενδεχομένως και εδάφους. Φυσικά, το φαινόμενο αυτό δεν αφορά αποκλειστικά στην κυβέρνηση Τσίπρα, όμως οι πρωτάρηδες του συνασπισμού ΣΥΡΙΖ.ΑΝΕΛ όξυναν το πρόβλημα αρκετά με την αδυναμία τους να ξεχωρίσουν τις κομματικές ιδεοληψίες από το έργο διακυβέρνησης, γεγονός που τους εξέθεσε αρκετές φορές στο διεθνές περίγυρο και τους έφερε σε τροχιά σύγκρουσης με θεσμικούς φορείς της ελληνικής κοινωνίας και μεγάλο μέρος των πολιτών.

Η ανάγκη σύσταση Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας, η οποία τονίζεται εναργώς από τον Στρατηγό Φραγκούλη Φράγκο σε κάθε ευκαιρία, δεν επιδέχεται άλλη καθυστέρηση. Όταν αναφερόμαστε σε θέματα υψίστης σημασίας, όπως η θέση της Ελλάδας σε μια ομολογουμένως δύσκολη γειτονιά, με όμορα κράτη που είναι ευεπίφορα σε εθνικιστικές εξάρσεις και δεν κρύβουν τις βλέψεις τους προς ελληνικά εδάφη ή την έχθρα τους για το ελληνικό στοιχείο που κατοικεί στις χώρες τους, χρειάζεται ένας πολιτικός θεσμός που θα λειτουργεί πάνω από το κομματικό συμφέρον, το οποίο οδήγησε την Ελλάδα στην σημερινή δεινή θέση που βρίσκεται, και θα εξασφαλίζει σταθερότητα σκέψης και συνοχή την στιγμή που όλα γύρω μας διαλύονται.

Στρατηγικά λάθη και ψευδαισθήσεις του παρελθόντος

Κατά καιρούς, η Ελλάδα, δια μέσου των διαδοχικών κυβερνήσεών της, έχει βασίσει την πολιτική της σε πολλές ψευδαισθήσεις ή εσφαλμένες στρατηγικές, εξαιτίας των οποίων κατέβαλλε βαρύτατο τίμημα. Ας θυμηθούμε μερικά παραδείγματα. Την δεκαετία του 1980, όταν όλος ο κόσμος προωθούσε αλλαγές για να συμμορφωθεί με τις τρέχουσες οικονομικές εξελίξεις, η Ελλάδα βάδιζε στον «τρίτο δρόμο», σπαταλώντας πολύτιμο χρόνο και τεράστια κονδύλια, όταν σοσιαλιστές όπως ο Φρανσουά Μιτεράν προσαρμοζόταν στις επικρατούσες συνθήκες από το 1984.

Στο λυκόφως του 21ο αιώνα, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμαζόταν να προχωρήσει στην νομισματική ένωση, η Ελλάδα μετήλθε κάθε μέσο – θεμιτό και αθέμιτο, όπως απεδείχθη – για να μπει στην λέσχη του ευρώ, χωρίς ποτέ να γίνει ένας σοβαρός διάλογος ή ανάλυση για την καταλληλόλητα ή μη του νέου νομίσματος για την ελληνική οικονομία. Δέκα χρόνια μετά την ένσκηψη της κρίσης και με τον ελληνικό λαό να έχει υποστεί μια από τις μεγαλύτερες πτώσεις ΑΕΠ και απώλειας πλούτου σε περίοδο ειρήνης που έχει ποτέ καταγραφεί (35% από την συρρίκνωση της οικονομίας λόγω του προγράμματος λιτότητας συν περίπου 15% από την απώλεια περαιτέρω ανάπτυξης, ήγουν 50%), η σημασία μιας πιο σοβαρής και αναλυτικής προσέγγισης στο θέμα της ένταξης στην ευρωζώνη γίνεται πλήρως κατανοητή.

Το ίδιο φυσικά θα μπορούσε να ειπωθεί για την εξωτερική πολιτική της χώρας. Πάνε περίπου δύο δεκαετίες από την εποχή που η ελληνική κυβέρνηση υιοθέτησε την πολιτική του «εξημέρωσης» του τουρκικού θηρίου, χωρίς όμως να σημειωθεί αξιοσημείωτη πρόοδο. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Τα κείμενα της Μαδρίτης και του Ελσίνκι, οι ζεϊμπεκιές του Γιώργου Παπανδρέου, οι κουμπαριές του Καραμανλή, η πρόσκληση της παρούσας κυβέρνησης προς τον πρόεδρο Ερντογάν δεν επηρέασαν στο ελάχιστο τα σχέδια των Τούρκων, τα οποία δείχνουν να παραμένουν σταθερά, άσχετα αν κυβερνούν ισλαμοφασίστες ή κεμαλοφασίστες.

Ερευνώντας τις προθέσεις της Ευρώπης

Η δε ελπίδα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα προτάξει τα στήθη της για να υπεραμυνθεί «ευρωπαϊκό έδαφος» και «ευρωπαίους πολίτες» μοιάζει, επίσης, φρούδα. Η στάση που θα τηρήσουν οι Ευρωπαίοι στην πρόσφατη κράτηση (ανάγνωθι απαγωγή) δύο Ελλήνων στρατιωτικών από την Τουρκία θα είναι πολύ ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική των προθέσεών τους. Ενδιαφέρον, επίσης, θα έχει η παροχή ή όχι εμπράγματης στήριξης στην αντιμετώπισης των τουρκικών στρατιωτικών προκλήσεων εις βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου και εναντίον ευρωπαϊκών εταιρειών που δραστηριοποιούνται για την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων που βρίσκονται εντός των χωρικών υδάτων των δύο κρατών.

Από την στιγμή που, με τους χειρισμούς της, η Ευρώπη φέρει την κύρια ευθύνη για την φτωχοποίηση της Ελλάδας μετά την εκδήλωση της κρίσης, την δημιουργία μαζικής μεταναστευτικής φυγής των δημιουργικών ηλικιών από τον ελλαδικό χώρο λόγω υψηλής ανεργίας και τον ενορχηστρωμένο διεθνή διασυρμό της Ελλάδας ώστε να υποχρεωθεί να ακολουθήσει τις παράλογες προσταγές του μνημονίου, το κρίσιμο ερώτημα που γεννάται είναι αν πρόκειται να υπερασπιστεί το επί γόνυ καμφθέν κράτος-μέλος της ως ισότιμο και ισοδύναμο κομμάτι της ή αν πρόκειται να το περιφρονήσει, αντιμετωπίζοντάς το ως κράτος τρίτης διαλογής.

Παρά τον πολιτικό διπολισμό που επικρατεί στην Αμερική και τις οικονομικές ανισορροπίες μεταξύ των πολιτειών της, όλες απολαμβάνουν τα ίδια δημοσιονομικά ευεργετήματα και οποιαδήποτε πρόκληση σημειωθεί σε όποιο σημείο της επικράτειας ή των κτήσεων των ΗΠΑ αυτομάτως αντιμετωπίζεται ως πρόκληση εναντίον όλης της Αμερικής, με τις ανάλογες συνέπειες για την εχθρική δύναμη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν χαρακτηρίζεται από μια τέτοια νοοτροπία και είναι αμφίβολο αν ο Γερμανικός ηγεμονισμός θα επιτρέψει ποτέ κάτι τέτοιο να συμβεί. Το γεγονός αυτό φαίνεται να το αντιλαμβάνονται χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Πολωνία και άλλες περιοχές όπου ενισχύεται ο ευρωσκεπτικισμός και τα κράτη-μέλη παίρνουν προφυλάξεις για να μην καταστούν δορυφόροι μιας Γερμανίας που αδυνατεί να συγκρατήσει την όρεξή της για ολοκληρωτικό έλεγχο, η οποία περνά από τις ράχες των Ευρωπαίων πολιτών. Αναμφίβολα, ο Ελληνικός λαός κατέχει επαρκή εμπειρική γνώση πάνω στο θέμα αυτό.

Η ανάγκη ωρίμανσης από την πολιτική εφηβεία στην ενηλικίωση

Λοιπόν, τί μέλλει γενέσθαι σε περίπτωση που η ΕΕ αφήσει την Ελλάδα στρατιωτικά και διπλωματικά ακάλυπτη, αφού την έχει διαλύσει οικονομικά; Τι θα συμβεί εάν η περιβόητη έξοδος από τα μνημόνια αποδειχθεί κούφια επαγγελία και η συνέχιση των παράλογων μέτρων λιτότητας δεν οδηγήσει στην επαγγελθείσα οικονομική ανάπτυξη; Τι θα γίνει εάν οι εθνομηδενιστές, οι οποίοι περιμένουν κάποια σωτήρια επέμβαση των Ευρωπαίων ή Αμερικανών για όλες τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, διδαχτούν εμπειρικά τα λόγια του ποιητή: «Με τα ρούχα αιματωμένα ξέρω ότι έβγαινες κρυφά να γυρεύεις εις τα ξένα άλλα χέρια δυνατά. Μοναχή το δρόμο επήρες, εξανάλθες μοναχή·δεν είν’ εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλεί. Άλλος σου έκλαψε εις τα στήθια, αλλ’ ανάσαση καμμιά· άλλος σου έταξε βοήθεια και σε γέλασε φρικτά»;

Η ενηλικίωση και τα προνόμιά της προϋποθέτουν ωρίμανση τόσο εκ μέρους των υποψηφίων, όσο εκ μέρους των εκλογέων. Οι υπεύθυνοι για την σημερινή οικτρά κατάσταση πρέπει επιτέλους να τιμωρηθούν με εκλογικό αφανισμό. Οι καιροί δεν αφήνουν πια κανένα περιθώριο για ιδεολογικούς δον-Κιχώτηδες με μοναδική φιλοδοξία να διαιωνίσουν την παραμονή τους στην εξουσία. Ψήφο σε πολιτευτή που δεν μπορεί να παρουσιάσει ολοκληρωμένη, κοστολογημένη και ρεαλιστική πρόταση αντιμετώπισης των πολλαπλών κινδύνων που απειλούν την Ελλάδα δεν πρέπει να δοθεί. Ο κάθε πολίτης πλέον πρέπει να αποφασίζει ποιόν θέλει στο τιμόνι της χώρας όταν κληθεί η Ελλάδα να αντιμετωπίσει με Πράξεις την επιθετικότητα των Τούρκων και όσους άλλους εποφθαλμιούν τα εδάφη, την ιστορία, την ταυτότητα ή τις υπόλοιπες κτήσεις της ή την κοροϊδία των Ευρωπαίων εταίρων της, οι οποίοι εξαντλούν την αυστηρότητά τους επάνω της αλλά την αφήνουν συστηματικά ακάλυπτη απέναντι στις προκλήσεις τρίτων.

Μαζί με την Ελλάδα, καλείται να εξελιχθεί και η Ομογένεια

Το ίδιο ισχύει για την Ελληνική Διασπορά. Η διεκδίκηση δικαιώματος ψήφου προϋποθέτει την ικανότητα αυτοοργάνωσης και χρηστής διοίκησης της κοινοτικής υπόστασης του Ελληνισμού, η οποία είναι και το φυσικό του διοικητικό σχήμα. Αρκεί να κοιτάξει κανείς την οργανωτική δομή ενός άλλου ιστορικού λαού που διαπρέπει στην Διασπορά, των Εβραίων, για να διαπιστώσει τα οφέλη που μπορεί να προκύψουν από έναν καλά οργανωμένο μηχανισμό που δραστηριοποιείται μεθοδικά και ποικιλότροπα σε όλους τους τομείς. Οι Εβραίοι διαθέτουν περίπου είκοσι οργανώσεις που ξεπερνούν σε μέγεθος την μεγαλύτερη ελληνοαμερικανική οργάνωση, της ΑΧΕΠΑ. Πανίσχυρες οργανώσεις όπως η Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή ή η Αμερικανο-Ισραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων διαθέτουν γραφεία ανά την επικράτεια ή ακόμη και διεθνώς, συντονίζουν το έργο πολλών μικρότερων οργανώσεων, ασκούν πολιτική πίεση, διευθύνονται επαγγελματικά ως επιχειρήσεις, με διευθύνοντες συμβούλους και προέδρους. Δεν είναι προσωποπαγείς, δεν λειτουργούν υπέρ της προβολής και τόνωσης του εγωισμού του εκάστοτε δια βίου πρόεδρου και θέτουν τους κοινούς στρατηγικούς στόχους τους υπεράνω κάθε άλλης φιλοδοξίας.

Παράλληλα με την υιοθέτηση πολλών επιτυχημένων παραδειγμάτων από τις επιτυχημένες εβραϊκές οργανώσεις της Διασποράς, ο Ελληνισμός του Εξωτερικού πρέπει να οργανώσει τις κοινότητές του και να τις κάνει πιο «ευρύχωρες». Ο κατακερματισμός της οργανωμένης Ομογένειας της Αμερικής σε ενοριακές κοινότητες, τοπικά σωματεία, πολιτιστικές οργανώσεις, κτλ. δεν εξυπηρετεί τον συντονισμό και την συνοχή. Στις λίγες περιπτώσεις όπου κατόρθωσε η Ομογένεια των ΗΠΑ  να ενωθεί για εθνικούς σκοπούς, όπως π.χ. στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας προς την Ελλάδα κατά τον Β΄ΠΠ υπό την ηγεσία του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηναγόρα και του Σπύρου Σκούρα ή αμέσως μετά την εισβολή στην Κύπρο, με την επιτυχημένη άσκηση πίεσης προς το Αμερικανικό κογκρέσο υπέρ της ψήφισης εμπάργκο στην πώληση όπλων προς την Τουρκία, έδειξε ότι διαθέτει μεγάλες δυνατότητες για δυναμικές παρεμβάσεις. Το ζητούμενο είναι να μπει επιτέλους μια τάξη σ’ αυτήν την φύρδην μίγδην κατάσταση που επικρατεί από την εποχή της μαζικής μετανάστευσης Ελλήνων στις ΗΠΑ και να δρα επιτέλους η ομογένεια ως ενιαίο σώμα.

Μόνον έτσι θα ξεπεραστούν οι σκόπελοι που απειλούν να βυθίσουν την Ελλάδα στις αγριεμένες θάλασσες της σημερινής εποχής. Μόνον έτσι θα επαληθευθεί και η συνέχεια των στίχων του εθνικού μας ποιητή: «Ταπεινότατη σου γέρνει η τρισάθλια κεφαλή,
σαν πτωχού που θυροδέρνει κι είναι βάρος του η ζωή. Ναι, αλλά τώρα αντιπαλεύει κάθε τέκνο σου με ορμή, πού ακατάπαυστα γυρεύει ή τη νίκη ή τη θανή».

 

Προηγούμενο άρθροΗ επίδραση του χτισμένου χώρου στο χαρακτήρα μας
Επόμενο άρθροΔύσκολες ώρες για τους 8 Τούρκους στην Ελλάδα
Ο Χριστόφορος ΤΡΙΠΟΥΛΑΣ αρθρογραφεί στην Εφημερίδα ΑΡΙΣΤΕΙΑ. Γεννήθηκε στη Νέα Ὑόρκη και εργάζεται στον πανεπιστημιακό χώρο παραδίδοντας μαθήματα Ρητορικής και Διαπροσωπικής Επικοινωνίας στα Πανεπιστήμια St. John's University και City University of New York–LaGuardia Community College. Παράλληλα, έχει εργασθεί από το 2006 ως δημοσιογράφος σε ομογενειακά ΜΜΕ, ενώ ασχολείται με την αρθρογραφία και την μετάφραση. Ως συγγραφέας, έχει κυκλοφορήσει δύο βιβλία, ένα πολιτικό-πολιτιστικό δοκίμιο για την ιδιαίτερη πατρίδα του Ικαρία και ένα εγχειρίδιο αλληλογραφίας για ΜΚΟ. Επίσης, αναπτύσσει δραστηριότητα ως μεταφραστής και διερμηνέας, έχοντας ασχοληθεί επί σειρά ετών με μεταφράσεις συγγραμμάτων, περιοδικών, επιστημονικών και δημοσιογραφικών άρθρων, καθώς και άλλων έγγραφων.

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.