Πολιτικά μαλάκια και η ξυλοσουπιά των συλλαλητηρίων

637

Όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖ.ΑΝΕΛ υπέστη ένα ισχυρό σοκ από την παλλαϊκή διαδήλωση εναντίον της εκχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας. Αποσβολωμένοι από το ηχηρό ράπισμα της λαοθάλασσας, κυβερνητικά στελέχη και κομματικοί αξιωματούχοι έδειξαν προς στιγμήν να χάνουν την ψυχραιμία τους, εξαπολύοντας επιθέσεις εναντίον του απλού κόσμου, που εξέφρασε τα πατριωτικά του συναισθήματα ειρηνικά και ώριμα, ενώ δεν δίστασαν να συκοφαντήσουν τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη. Αν επέμεναν να προκαλούν τους πολίτες με τόσο ιταμό ύφος, τα πράγματα θα’ ταν πιο απλά, διότι η ουσία του προβλήματος θα είχε αποκαλυφθεί: ο εκφυλισμός της δημοκρατίας και το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα εναντίον της λαϊκής βούλησης. Όμως, βλέποντας ότι με το να διαρρηγνύουν τα εθνομηδενιστικά ιμάτιά τους σε δημόσια θέα και να στρέφονται εναντίον πολιτών που εξέπεμπαν υπερκομματικό μήνυμα, ουσιαστικά δυσχεραινόταν η θέση τους, οι ψυχραιμότεροι του κυβερνητικού επιτελείου κατέφυγαν σε μια δοκιμασμένη και σαφώς πιο αποτελεσματική μέθοδο.

Αν μη τι άλλο, στην κυβέρνηση πρέπει να πιστωθεί ότι διαθέτει καλό συγχρονισμό. Το σκάνδαλο με την Novartis, αν και απασχολούσε την δικαιοσύνη εδώ και καιρό, σερβιρίστηκε στο κοινό την επαύριο του συλλαλητηρίου των Αθηνών, αλλάζοντας άρδην την ατζέντα των ειδήσεων. Αντί να ασχολείται η κοινή γνώμη με την μεγάλη προσέλευση του κόσμου, που ξεπερνά πλέον κατά πολύ τις δυνατότητες των σημερινών κομματικών μηχανισμών να συγκεντρώνουν οπαδούς, ή με τον τρόπο που ένας ζωντανός θρύλος, όπως ο Μίκης, κατακεραύνωσε το επικρατούν πολιτικό ήθος, μιλώντας ανοιχτά για «αριστερόστροφο φασισμό», έχει αποπροσανατολιστεί από τις σοβαρές κατηγορίες που εμπλέκουν πρωτοκλασάτα πολιτικά στελέχη και επώνυμους. Εν τω μεταξύ, οι φερόμενοι ως εμπλεκόμενοι διαμαρτύρονται για τους κυβερνητικούς χειρισμούς, η επικοινωνιακή πτυχή των οποίων είναι τουλάχιστον όσο σπουδαία είναι και η δικαστική. Το αποτέλεσμα της δημόσιας αυτής αντέγκλησης οδηγεί στην έξαψη κομματικών παθών και στην επιχωμάτωση της εκπληκτικής και αυθόρμητης λαϊκής εκδήλωσης εθνικής αξιοπρέπειας εν όψει της τελευταίας μνημονιακής φάσης του ξεπουλήματος της ιστορίας του τόπου και ενδεχομένως της εδαφικής του ακεραιότητας.

Ασφαλώς, η δωροδοκία με σκοπό την ζημίωση του ελληνικού δημοσίου αποτελεί κολάσιμο κακούργημα. Ειδικά μετά την ένσκηψη της οικονομικής κρίσης και του μνημονιακού αυτομαστιγώματος, η πράξη αυτή είναι ιδιαιτέρως αισχρή, διότι κάποιοι πλούτιζαν εις βάρος των πολιτών, οι οποίοι υφίστανται τις συνέπειες από την μεγαλύτερη συρρίκνωση της οικονομίας ενός κράτους εν καιρώ ειρήνης και υποβάλλονται σε πρωτοφανή μέτρα λιτότητας. Αναρωτιέται, όμως, κανείς εάν η σπουδή της παρούσας κυβέρνησης να αποκαλύψει ένα τυχόν μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο στο οποίο εμπλέκονται πρώην κυβερνητικοί έχει στόχο την πάταξη της διαφθοράς στο ελληνικό πολιτικό σύστημα ή απλά την εξουδετέρωση των πολιτικών της αντιπάλων.

«Κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν»

Μέσα στο τσουνάμι αυτοκτονικών νομοθετημάτων που ψηφίστηκαν στο κοινοβούλιο, δυσκολεύεται κανείς να εντοπίσει έστω κάποια ψήγματα χρηστών νόμων που θα μείνουν ως παρηγοριά στην εμπερίστατη κοινωνία. Ύστερα από τόσους τόνους λάσπης που χύθηκαν για να συκοφαντηθεί η Ελλάδα στοn διεθνές περίγυρο και να καλλιεργηθούν οι συνθήκες για την πρωτοφανή ληστεία του εθνικού της πλούτου από τους δανειστές της χώρας και τους ευρωπαϊκούς «θεσμούς», δεν στάθηκε δυνατόν να καταργηθεί αυτό τούτο το σύμβολο του χρεωκοπημένου πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης: ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Έστω και αν ένας υπουργός εκαλείτο να λογοδοτήσει για τις πράξεις του και να αποζημιώσει το δημόσιο για την βλάβη που προξένησε κατά την θητεία του, το κέρδος θα ήταν μεγάλο διότι η απονομή της δικαιοσύνης ίσως εμφυσούσε νέο ήθος στο σαθρό πολιτικό μας σύστημα. Αντιθέτως, όχι μόνο δεν θεσπίστηκαν νόμοι για να μπορεί να εκδυθούν οι απιστούντες βουλευτές και υπουργοί από την νομική αιγίδα που τους καθιστά άτρωτους – άρα και αδιάφορους ως προς τον λαϊκό έλεγχο -, αλλά ενισχύθηκε η θρασύτητα της ασυλίας με την ψήφιση νόμων όμως την εξαίρεση των μελών του ΤΧΣ (πρόκειται για τα αφεντικά των τραπεζών) από την υποβολή ετησίου «πόθεν έσχες».

Άρα, οποιεσδήποτε επικλήσεις του κοινού περί δικαίου αισθήματος από την κυβέρνηση αποτελούν απλά προφάσεις εν αμαρτία και «άρτους και θεάματα» για να απασχολείται η κοινή γνώμη. Εάν υπήρξε όντως κάποιος μεταρρυθμιστής πρωθυπουργός ο οποίος θα ενδιαφερόταν να θωρακίσει την Ελλάδα από τις κατά καιρόν πολιτικές απατεωνιές που είναι τόσο συνυφασμένες με την σημερινή κατάντια της χώρας, θα αρκούσε κυριολεκτικά μια τετραετία για να καταγραφεί το έργο του στην ιστορία. Βέβαια, αυτό θα προϋπέθετε να ξεκινήσει τις εκκαθαρίσεις από το ίδιο του το κόμμα, γεγονός που θα έθετε την παραμονή του στην εξουσία εν αμφιβόλω. Γι’ αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιμένει κανείς από τα σημερινά κόμματα, ακόμα και τα σχετικά νεόφερτα στην εξουσία, να καταργήσουν το σύστημα το οποίο τους εκθρέφει και βάσει του οποίου συντελείται η εναλλαγή της διακυβέρνησης.

Η πλεονεξία και η φιλαρχία γέννησαν την δίψα της εξουσίας

Γι’ αυτό η πραγματοποίηση του άθλου αυτού επαφίεται στον κυρίαρχο λαό. Η συνέχιση των ακομματικών λαϊκών κινητοποιήσεων επιβάλλεται ώστε να επανακτήσουν οι πολίτες την δυνατότητα να ορίζουν την ατζέντα. Αντί η υπόθεση της Novartis να επισκιάσει το Μακεδονικό, οι πολίτες θα πρέπει να το αναγάγουν σε μοχλό περαιτέρω πολιτικής πίεσης για μεταρρυθμίσεις κατά των αυθαιρεσιών των κυβερνήσεων μειοψηφίας, του πρωθυπουργοκεντρικού πολιτεύματος και των αρχηγικών κομμάτων. Επίσης, θα πρέπει να επαγρυπνούν μην τυχόν οι μνημονιακές επιταγές και τα «ιδιοτελή χρέη» πολιτικών κάθε παράταξης προς τους «διεθνείς πιστωτές» τους οδηγήσουν το εγχώριο κατεστημένο να συμφωνήσει στην απώλεια δικαιωμάτων και εδαφών. Εν ανάγκη, θα πρέπει να ασκήσουν οι πολίτες πιέσεις και προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τον πρόεδρο της δημοκρατίας, αν φθάσουν τα πράγματα σε οριακό σημείο, απαιτώντας να παραιτηθούν ώστε να ματαιωθεί τυχόν εθνική μειοδοσία και να συγκροτηθεί συνταγματική συνέλευση.

Ο ίδιος ο Θουκυδίδης είναι πολύ σαφής για τα τεχνάσματα που μετέρχονται οι εξουσιολάγνοι: «Και κατήντησαν να μεταβάλουν αυθαιρέτως την καθιερωμένην σημασίαν των λέξεων, διά των οποίων δηλούνται τα πράγματα. … η μεν παράλογος τόλμη εθεωρήθη ως ανδρεία, ετοίμη εις θυσίαν χάριν των πολιτικών ομοφρόνων, η προνοητική διστακτικότης ως εύσχημος δειλία, η σωφροσύνη ως πρόσχημα ανανδρίας, η διά κάθε τι σύνεσις ως βραδυκινησία… Ο τα πάντα επικρίνων και τους πάντας κακολογών εθεωρείτο άξιος εμπιστοσύνης εις κάθε περίστασιν, ενώ ο αντιτιθέμενος προς αυτόν, ύποπτος… Με μίαν λέξιν, ο προτρέχων άλλου εις την διάπραξιν κακού εκρίνετο άξιος επαίνων, καθώς και ο παρακινών άλλον εις διάπραξιν κακού, το οποίον εκείνος δεν είχε διανοηθή… Καθόσον οι φατριαστικοί σύνδεσμοι δεν συνιστώντο χάριν αμοιβαίας βοηθείας, επί τη βάσει των κειμένων νόμων, αλλά χάριν ιδιοτελών σκοπών, αντιθέτων προς τους καθεστώτας νόμους. Και η προς αλλήλους εμπιστοσύνη ενισχύετο όχι τόσον διά των προς τους θεούς όρκων, όσον διά της από κοινού διαπράξεως εγκλημάτων. … Αιτία όλων αυτών ήτο η δίψα της εξουσίας, την οποίαν γεννά η πλεονεξία και η φιλαρχία, και το φατριαστικόν πνεύμα, το οποίον εκτρέφουν τα δύο αυτά πάθη, εις όσους περιπέσουν άπαξ εις φατριαστικάς έριδας… Αγωνιζόμενοι, εξ άλλου, να υποσκελίσουν αλλήλους με κάθε μέσον, ετόλμησαν τα τερατωδέστερα πράγματα…» (Ιστορίαι, 3.82, μτφ. Ελ. Βενιζέλου).

Ο λαός βαστά την ξυλοσουπιά και μπορεί να επανακαθορίσει τις εξελίξεις

Τώρα που οι πολιτικές σουπιές στριμώχτηκαν από την αυθόρμητη λαϊκή αντίδραση, έσπευσαν να χύσουν το μελάνι τους και να θολώσουν την εικόνα των πραγμάτων, ξεγλιστρώντας οι ίδιοι και διεκπεραιώνοντας παράλληλα τις άνωθεν εντολές τους κόντρα στην λαϊκή βούληση. Η μόνη ελπίδα που απομένει είναι να θυμηθεί ο ελληνικός λαός την διαχρονική σχέση του με την αλιεία και να μεταχειριστεί αποτελεσματικά την ξυλοσουπιά, συνεχίζοντας τις κινητοποιήσεις του και αυξάνοντας τα αιτήματά του προς αποκατάσταση της δημοκρατίας. Μήπως έτσι ξεγελαστεί η κυβέρνηση και προβεί στο λάθος να προσπαθήσει να στραφεί εναντίον του λαού με τα πλοκάμια της. Εκεί θα αποκαλυφθεί και θα παγιδευθεί

Ίσως σταθεί αρωγός στην προσπάθεια και η αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η μυθική γοργόνα, που αποφάσιζε την μοίρα των πλοίων που συναντούσε ανάλογα με την απάντηση που έδινε το πλήρωμα αν «ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος». Ας προσέξει η σημερινή κυβέρνηση, διότι, με την σπουδή που δείχνει να παραχωρήσει το όνομα και την ταυτότητα της Μακεδονίας, θα είναι υπόλογη όχι μόνο στην μυθική γοργόνα, αλλά στην ιστορία, η οποία είναι πραγματική και δεν συγχωρεί.

Προηγούμενο άρθροΣάλος στη Ρωσία: Οι Ρομανόφ δολοφονήθηκαν τελετουργικά από τους Μπολσεβίκους
Επόμενο άρθροΚοτζιάς – Ντιμιτρόφ – Νίμιτς σήμερα έκτακτα στις Βρυξέλλες
Ο Χριστόφορος ΤΡΙΠΟΥΛΑΣ αρθρογραφεί στην Εφημερίδα ΑΡΙΣΤΕΙΑ. Γεννήθηκε στη Νέα Ὑόρκη και εργάζεται στον πανεπιστημιακό χώρο παραδίδοντας μαθήματα Ρητορικής και Διαπροσωπικής Επικοινωνίας στα Πανεπιστήμια St. John's University και City University of New York–LaGuardia Community College. Παράλληλα, έχει εργασθεί από το 2006 ως δημοσιογράφος σε ομογενειακά ΜΜΕ, ενώ ασχολείται με την αρθρογραφία και την μετάφραση. Ως συγγραφέας, έχει κυκλοφορήσει δύο βιβλία, ένα πολιτικό-πολιτιστικό δοκίμιο για την ιδιαίτερη πατρίδα του Ικαρία και ένα εγχειρίδιο αλληλογραφίας για ΜΚΟ. Επίσης, αναπτύσσει δραστηριότητα ως μεταφραστής και διερμηνέας, έχοντας ασχοληθεί επί σειρά ετών με μεταφράσεις συγγραμμάτων, περιοδικών, επιστημονικών και δημοσιογραφικών άρθρων, καθώς και άλλων έγγραφων.