«Ει γαρ έγνως, ουκ αν κατέγνως», κ. Τσίπρα

171

Μετά από το δυναμικό ξεκίνημα στην Θεσσαλονίκη τον περασμένο μήνα, η ήρεμη μα συνάμα τόσο ανατρεπτική δύναμη των πολιτών, που ξεχύθηκαν στους δρόμους ως πραγματική λαοθάλασσα, επαναβεβαίωσε το έκδηλο ενδιαφέρον των όπου γης Ελλήνων για την μέχρις εσχάτων υπεράσπιση του ελληνικού χαρακτήρα της Μακεδονίας. Οι διοργανωτές του συλλαλητηρίου στην Πλατεία Συντάγματος της 4ης Φεβρουαρίου υπολογίζουν τον αριθμό των συμμετεχόντων στο 1,5 εκατομμύριο! Όπως και στην Θεσσαλονίκη, η κυβέρνηση, δια οργάνων της στην αστυνομία, επιχείρησε να παρουσιάσει τον αριθμό πολύ μικρότερο, αλλά η προσπάθεια απέτυχε εν τη γενέσει της αφού το μπαράζ εικόνων που αναρτώνται στα κοινωνικά μέσα φανερώνουν το πραγματικό μέγεθος του πλήθους.

Κατακεραυνωμένη από την ιστορική πανελλήνια κινητοποίηση υπέρ του μακεδονικού ονόματος που σπεύδει να εκχωρήσει, η κυβέρνηση μοιάζει να έχει κυριευθεί από πανικό και πέφτει στο ένα λάθος μετά το άλλο. Σαν να μην έφτανε η αδιανόητη συκοφάντηση της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών που αντιτίθενται στους χειρισμούς της πάνω στο Μακεδονικό ζήτημα, με επίσημα κυβερνητικά στελέχη να τους ταυτίζουν με ακροδεξιούς, φασίστες και άλλα κοσμητικά επίθετα που μετέρχεται η επικρατούσα ιδεολογική τρομοκρατία, σαν να μην έφτανε η απόδοση τέτοιων ανοικείων χαρακτηρισμών σε ιστορικούς θεσμούς της κοινωνίας, όπως η Εκκλησία, οι κυβερνώντες δείχνουν να παραμένουν πεισματικά αμετανόητοι, αρνούμενοι να αφουγκραστούν το ηχηρό παλλαϊκό μήνυμα. Βαφτίζοντας το ψάρι κρέας, ανακοινώνουν πριν καλά-καλά ολοκληρωθεί το συλλαλητήριο μια τελείως στρεβλή ερμηνεία του λαϊκού αιτήματος, δηλώνοντας ότι θα συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις… με την σύμφωνη γνώμη του λαού (μια και το 1,5 εκατομμύριο δεν στάθηκαν αρκετοί να τους γεμίσουν το μάτι).

Φυσικά, από την στιγμή που ο ορκισμένος «αντιμνημονιακός» κ. Τσίπρας μεταλλάχθηκε στον πλέον στυγνό εκτελεστή των μνημονιακών μέτρων, εποχούμενος επί του άρματος της πρωτοφανούς μετατροπής ενός συντριπτικού δημοψηφίσματος υπέρ της απόρριψης νέου μνημονίου σε εξουσιοδότηση για την παράδοση του εθνικού πλούτου της Ελλάδος στους πιστωτές της για τα επόμενα 100 χρόνια, τίποτα δεν θα έπρεπε να μάς εκπλήσσει πια. Προφανώς αθεράπευτα εξαρτημένος από την εξουσία και καλομαθημένος από την ανοχή την οποία του επέδειξε μέχρι τώρα ο κόσμος λόγω του νεαρού της ηλικίας του και τις όποιες συμπάθειες έτρεφαν για το εναπομείναν πολιτικό κεφάλαιο της αριστεράς, ο κ. Τσίπρας, ως νέος Ιουλιανός, επιχειρεί μια δική του «αιρετική» ανάγνωση πάνω στην φόρα των πραγμάτων.

Με την συμβολή του Ποιητή, μπορεί να αποτυπώσουμε την στάση του ως εξής: Για τις πατριωτικές μας δοξασίες, ο κούφος κ. Τσίρπας είπε «Ανέγνων, έγνων, κατέγνων». Τάχατες μας εκμηδένισε με το «κατέγνων» του, ο γελοιωδέστατος. Τέτοιες εξυπνάδες όμως πέραση δεν έχουνε σ’ εμάς. «Ανέγνως, αλλ’ ουκ έγνως· ει γαρ έγνως, ουκ αν κατέγνως» του απαντά αμέσως ο λαός.

Η κυβέρνηση απαξιώνει τον λαό

Το μόνο που κατάφερε ο πρόεδρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖ.ΑΝΕΛ και το επιτελείο του είναι να φανερώσουν την πραγματική αξία που δίνουν στην λαϊκή ετυμηγορία, την οποία κατατάσσουν κάπου μεταξύ της μύτης και του τακουνιού των υποδημάτων τους. Δεν μπορεί να αξιολογηθεί διαφορετικά η μη αναδίπλωση του πρωθυπουργού και δήλωση σεβασμού στις κόκκινες γραμμές που θέτουν οι πολίτες. Στην χειρότερη περίπτωση, θα μπορούσε να απεμπλακεί από το όλο ζήτημα υποσχόμενος να παραπέμψει την όποια συμφωνία σε δημοψήφισμα (ξέρει εκείνος από τέτοια) και να συνέχιζε τις διαπραγματεύσεις του ανενόχλητος, αλλά καθώς φαίνεται μια τέτοια κυβίστηση υπέρ του «ναι» ξεπερνά ακόμη και τις δικές του ακροβατικές ικανότητες.

Έχοντας παραδώσει το σύνολο της οικονομίας στα χέρια των ξένων, ο πρωθυπουργός βιάζεται να βρει και άλλα καύσιμα να κρατήσουν την φωτιά της κυβερνητικής του θητείας αναμμένη, διότι γνωρίζει ότι μόλις παύσει να φανεί χρήσιμος στην ξένη ομήγυρη, θα εκβληθεί από την θαλπωρή του ευρωπαϊκού σαλονιού και ως στάχτη θα πεταχτεί στον απόπατο της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Ποιο πιο ευπρόσδεκτο πεσκέσι να προσφέρει στους παράταιρους «συντρόφους» του για να παρατείνει την παραμονή του στην λέσχη των ευρωπαίων από τα εθνικά θέματα, καταγαγόντας παράλληλα μεγάλη νίκη για την ιδεοληπτική ατζέντα της κομματικής του καμαρίλας; Όμως, η δυναμική αντίσταση του λαού, που μέχρι χθες υπήρξε ξεγραμμένος από το σύνολο του ευρωπαϊκού και ελληνικού κατεστημένου, του χαλάει τα σχέδια και μπορεί να εξελιχθεί σε προσωπικό του «Βατερλό».

Η εμμονή του στην εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας, την στιγμή μάλιστα που η Σκοπιανή πλευρά μοιάζει απρόθυμη να μετριάσει το αλυτρωτισμό που επικρατεί στο εσωτερικό του παραπαίοντος κρατιδίου της, δείχνει να έχει ξεπεράσει τις κόκκινες γραμμές του λαού και να έχει εκθέσει τον κ. Τσίπρα ανεπανόρθωτα. Αρνούμενος να αντιληφθεί τον κίνδυνο των ενεργειών του, προχωρά ακάθεκτα, παρά την ρητή λαϊκή προειδοποίηση. Είναι αυτό που λέει ο Σεφέρης: «η βλακεία όταν ξεκινήσει, τίποτα δεν μπορεί να την σταματήσει».

Ο Μίκης Θεοδωράκης τελειώνει τους εθνομηδενιστές

Το κάψιμο του πολιτικού κεφαλαίου του κ. Τσίπρα ίσως να τροφοδοτήσει και σειρά ευρυτέρων εξελίξεων. Η ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη δεν στόχευσε μόνο ένα πολιτικό πρόσωπο, αλλά μιαν ολόκληρη ιδεολογία, βάσει της οποίας επιχειρείται η ιστορική αποδόμηση του Ελληνισμού. Η μεγαλειώδης κοσμοσυρροή της 4ης Φεβρουαρίου μπορεί να ανήκει πλέον στο παρελθόν, αλλά τα λόγια του μεγάλου μας μουσικοσυνθέτη και αγωνιστή θα ηχούν για πολύ ακόμη: «Εγώ δεν ντρέπομαι όπως οι εθνομηδενιστές που μας κυβερνούν να παραμένω πιστός στις ιερές σκιές των προγόνων μας που μας δίδαξαν την αγάπη για την πατρίδα και το έθνος. Μια πατρίδα που σέβεται και αγαπά όλες τις πατρίδες του κόσμου. Είμαι πατριώτης διεθνιστής και μάχομαι συνάμα τον φασισμό σε όλες τις μορφές και προπαντός στην πιο επικίνδυνη μορφή του την αριστερόστροφη»…

Δια στόματος του αειθαλούς Μίκη, τον οποίο οι σημερινοί «αντιεξουσιαστές» (ή όπως αλλιώς θέλουν να αυτοαποκαλούνται) επιχείρησαν να φιμώσουν πραγματοποιώντας κατάπτυστη επίθεση στο σπίτι του, απογυμνώθηκε η πέμπτη φάλαγγα της νεοελληνικής κοινωνίας. Μαζί με τους εθνομηδενιστές της βουλής, υπέρεβησαν τα εσκαμμένα και κοντοζυγώνει η ώρα της κρίσεως.

Αρκεί να παραμείνει συσπειρωμένος ο λαός θέτοντας τα κοινά αιτήματά του πάνω από οποιεσδήποτε κομματικές σκοπιμότητες. Η ευκαιρία να αξιοποιήσει τις ιστορικές συγκυρίες είναι πλέον μπροστά μας, υπό την προϋπόθεση ότι το πνεύμα των κινητοποιήσεων περιφρουρηθεί και δεν εκφυλισθεί, όπως συνέβη με το Κίνημα των Αγανακτισμένων. Με σύνθημα την ελληνικότητα της Μακεδονίας, οι πολίτες μπορεί να ανατρέψουν τα μυστικά σχέδια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖ.ΑΝΕΛ, σώζοντας την ελληνικότητα της Μακεδονίας από την εκχώρηση, αλλά και αμφισβητώντας την πρωθυπουργοκεντρική αυταρχία που μαστίζει την Ελλάδα.

Το Μακεδονικό ταράζει τα θεμέλια του πολιτικού συστήματος

Με την εγκαθίδρυση του κομματικού κράτους και τα συνταγματικά ανοσιουργήματα που επιβλήθηκαν για να καθιερώσουν την παντοδυναμία του εκάστοτε πρωθυπουργού, οι θεμελιώδεις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα ενός δημοκρατικού πολιτεύματος σταδιακά αφαιρέθηκαν από τα χέρια των πολιτών. Ακόμη και αυτή τούτη η ψήφος τους υφαρπάζεται εσκεμμένα μέσα από τα μαγειρέματα του εκλογικού συστήματος. Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει απόλυτο δίκιο όταν αναφέρεται στις «κυβερνήσεις μειοψηφίας», που διακυβερνούν τον τόπο μας, και την ανάγκη καθιέρωσης ενός πολιτικού αντίβαρου με την εκλογή ενός προέδρου με αυξημένες αρμοδιότητες απευθείας από τον λαό για να ελέγχει την κατάχρηση εξουσιών από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα. Η πλήρης αδιαφορία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖ.ΑΝΕΛ για την λαϊκή βούληση ασφαλώς δεν αποτελεί πρωτόγνωρη πολιτική πρακτική για την Ελλάδα, απλά αποτελεί ίσως την πιο προκλητική και αμοραλιστική εκδοχή της.

Και επειδή η απάντηση στις μεγάλες προκλήσεις συνήθως εκφράζεται καλύτερα έμμετρα, κλείνουμε με τους στίχους ενός άλλου μεγάλου Έλληνα ποιητή, που δίνει το στίγμα της τελικής επικράτησης του λαϊκού εγχειρήματος, αν συνεχισθεί με τους αγνούς σκοπούς βάσει τους οποίους ξεκίνησε. Μέσα στον εθνομηδενιστικό οίστρο της, η κυβέρνηση μπορεί να έχει προσπεράσει τους στίχους, αλλά παραμένουν πάντα επίκαιροι στα εκατομμύρια Ελλήνων ανά την γη που διατρανώνουν την αληθινή ταυτότητα της Μακεδονίας:

«Δική τους είναι μια φλούδα γης, μα εσύ Χριστέ μου τους ευλογείς για να γλιτώσουν αυτή τη φλούδα απ’ το τσακάλι και την αρκούδα…Από την Ήπειρο στον Μοριά κι απ’ το σκοτάδι στη λευτεριά, το πανηγύρι κρατάει χρόνια στα μαρμαρένια του χάρου αλώνια. Κριτής κι αφέντης είν’ ο Θεός και δραγουμάνος του ο λαός».