Διαβάζοντας τις δηλώσεις Τσίπρα στο Νταβός

86

Ο Πρωθυπουργός κύριος Αλέξης Τσίπρας προέβει σε προσεκτικά διατυπωμένες δηλώσεις, μετά την συνάντησή του με τον Πρωθυπουργό των Σκοπίων κύριο Ζόραν Ζάεφ. Αναφέρθηκε σε «σύνθετη ονομασία» και δεν είπε ούτε μια φορά το όνομα «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Δεν μίλησε για σύνθετη ονομασία με προσδιορισμό, γεωγραφικό ή χρονικό, όπως έκανε στο «Έθνος», την Κυριακή του Συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης. Προς το παρόν, φερόμενοι χωρίς καχυποψία, μπορούμε να αναγνωρίσουμε την θετική πτυχή αυτής της διατύπωσης, που συγκεφαλαιώνεται στην εθνική γραμμή του κυρίου Καραμανλή στο Βουκουρέστι, όπως την κωδικοποίησε αυτές τις ημέρες η Νέα Δημοκρατία: η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό του ονόματος «Μακεδονία», θα μπορούσε να έρθει ως ύστατη παραχώρηση προς Σκοπιανούς που θα είχαν αποδεχθεί την απάλειψη όλων των αλυτρωτικών προνοιών στο Σύνταγμά τους και θα επέλεγαν ένα όνομα υπηκοότητας χωρίς τον όρο «Μακεδόνας». Δηλαδή, θα ξέμεναν με ένα «Βόρεια Μακεδονία», όπως έχουν δεχθεί επισήμως για την νότιο Αλβανία το «Βόρειος Ήπειρος» οι Αλβανοί. Ο νοών νοείτο.

Οι πονηρά σκεπτόμενοι, στις δηλώσεις Τσίπρα βλέπουν έναν Έλληνα Πρωθυπουργό, που πριν να πάει στο Νταβός, φρόντισε να δηλώσει δημοσίως πως θα δεχόταν «γεωγραφικό ή χρονικό προσδιορισμό», όπως ποτέ δεν έκανε ο κύριος Καραμανλής, ή άλλος Πρωθυπουργός δημοσίως. Και πως απλώς απέφυγε την επανάληψη μπροστά στην κάμερα εκείνο το απόγευμα.

Δεν αναφέρθηκε ούτε μια φορά ο κύριος Τσίπρας στο όνομα της γείτονος χώρας, όπως αναγνωρίζεται προσωρινά από την Ελλάδα και άλλες χώρες, «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Πιθανότατα αυτό να συμφωνήθηκε από κοινού με τον κύριο Ζάεφ, ώστε και αυτός να μην φροντίσει να μιλήσει για την χώρα του με το συνταγματικό της όνομα: «Μακεδονία». 

Το κρισιμότερο και ουσιαστικό στοιχείο της δηλώσεως του κυρίου Τσίπρα ήταν η προϋπόθεση πως πριν το αλυτρωτικό, δεν μπορεί η Ελλάς να συζητήσει για το όνομα της χώρας. Μια θέση απολύτως ορθή, που εφόσον τηρηθεί χωρίς προσχηματικότητα, θα φέρει τους Σκοπιανούς και τους ξένους πάτρωνές τους στο δίλημμα να βρουν ένα αξιόπιστο όνομα για την εθνικότητά τους όπως θα αναφέρεται στα διαβατήρια – και όχι να επιμείνουν πως είναι «Μακεδόνες»: Βόρειοι, όπως οι Βορειοκορεάτες, ή σκέτοι, όπως ο πικρός ελληνικός καφές που πίνουμε στα μνημόσυνα.