Το Μνημόνιο συντάχθηκε στο Παρίσι…

324
Από τα αριστερά: Γεώργιος Παπανδρέου, Λούκα Κατσέλη, David de Rothchild, Δημήτρης Δασκαλόπουλους

Οι φωνές που αναζητούν γιατί και πώς υπαχθήκαμε στο Μνημόνιο από τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας κύριο Γιώργο Παπανδρέου έχουν εν πολλοίς εξαφανιστεί από τον δημόσιο διάλογο. Τον πρώτο καιρό αυτής της τραγικής περιόδου και ενόσω ακόμη κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, μεγάλες εφημερίδες και μέσα μαζικής ενημέρωσης ανέδειξαν πλήθος λεπτομερειών για τα οικονομικά, πολιτικά και προσωπικά συμφέροντα που βρίσκονταν πίσω από αυτή την «στροφή προς τον θάνατο». Κατόπιν και ιδιαίτερα σήμερα, δεν ακούγεται φωνή. Όσοι δημοσιογράφοι, αναλυτές ή δικαστικοί επιμένουν να ασχολούνται με την τεκμηρίωση αυτής της σκοτεινής εποχής, έχουν περιθωριοποιηθεί.

Όλοι θυμούνται την ανένδοτη δικαστική διερεύνηση από τους Εισαγγελείς κυρίους Πεπόνη και Μουζακίτη. Έγινε κάθε είδους προσπάθεια για να φύγουν από τις θέσεις τους. Σήμερα, γίνεται συστηματική προσπάθεια να υποβιβαστούν οι κρίσιμες διατυπώσεις του πρώην Πρωθυπουργού κυρίου Κώστα Σημίτη: πως δεν υπήρξε σοβαρή διαχείριση της οικονομίας από τον τότε Πρωθυπουργό κύριο Γιώργο Παπανδρέου |πως σε απάντηση των μέτρων περιστολής που είχε ανακοινώσει ο απερχόμενος Πρωθυπουργός κύριος Κώστας Καραμανλής, το ΠΑΣΟΚ της εποχής διατυμπάνιζε την πολιτική του «λεφτά υπάρχουν» | πως δεν έπρεπε να φτάσουμε σε προσφυγή στο ΔΝΤ, όπως είχε από του βήματος της Βουλής προειδοποιήσει | πως ακόμα και υπό το ΔΝΤ, οι όροι έπρεπε να μην είναι τόσο επαχθείς.

Σε πολλούς φίλους των Ελλήνων διεθνώς, κάνει ζοφερή εντύπωση πως στο ελληνικό Μνημόνιο περιλήφθηκε και η ρευστοποίηση της εθνικής περιουσίας. Πρόσφατα άκουσα με ενδιαφέρον την θαρραλέα άποψη του πρώην υπουργού κυρίου Νίκου Χριστοδουλάκη πως θα πρέπει να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας ώστε το ΔΝΤ, το Υπερταμείο και το Ταμείο που ελέγχει τις ελληνικές τράπεζες να φύγουν από την μέση. Όμως ακόμα δεν έχει απαντηθεί το ερώτημα γιατί η Τουρκία, η Βουλγαρία, η Μεγάλη Βρετανία και άλλες χώρες που προσέφυγαν στο ΔΝΤ έχουν άθικτες και δυναμικά αναπτυσσόμενες δημόσιες επιχειρήσεις και αυξανόμενη δημόσια περιουσία. Εδώ παραδόθηκαν όλα: Όσοι μπορούσαν, εκμεταλλεύτηκαν την μεγάλη δουλειά για προσωπικό τους όφελος – ξένοι και Έλληνες.

Μετά την οικονομική κρίση στις ΗΠΑ, η τότε ελληνική κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή είχε πάρει μέτρα για την εγγύηση των ελληνικών καταθέσεων ως το ποσόν των εκατό χιλιάδων ευρώ. Επίσης, είχε θωρακίσει την απρόσκοπτη παροχή δανείων από τις τράπεζες με κοντά τριάντα δισεκατομμύρια ευρώ σε εγγυήσεις. Τα μέτρα αυτά κτυπήθηκαν αλύπητα από τον τότε πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ κύριο Γιώργο Παπανδρέου και τους συνεργάτες του.

Η χώρα δανειζόταν και μπορούσε να δανείζεται απρόσκοπτα από τις αγορές ως τις αρχές του 2010. Όμως, το Μνημόνιο είχε ήδη συνταχθεί τον Οκτώβριο του 2009…

Ένας αληθινός φίλος των Ελλήνων, ο τότε Πρόεδρος του Γιούρογκρουπ κύριος Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ, είχε παροτρύνει τον τότε Έλληνα Υπουργό Οικονομικών κύριο Γιώργο Παπακωνσταντίνου να λάβει κάποια μέτρα εξοικονόμησης, για να μην αποτελέσει η Ελλάδα στόχο των οικονομικών δολοφόνων που εκείνη την εποχή είχαν βγει παγανιά: «Ημουν ανάμεσα σε αυτούς που δεν ήθελαν το ΔΝΤ γιατί σκεφτόμουν ότι είμαστε μια ευρωπαϊκή ομάδα με κοινό νόμισμα και πρέπει να το ξεπεράσουμε αυτό χωρίς τη στήριξη του ΔΝΤ. Θυμάμαι να λέω ότι όταν η Καλιφόρνια έχει προβλήματα, οι ΗΠΑ δεν ζητούν βοήθεια από το ΔΝΤ, αλλά δίνουν μια συνολική εθνική απάντηση σε ένα τοπικό πρόβλημα».

Κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Ένας άλλος ευρωπαίος πολιτικός, ο τότε Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, που έβαλε το ΔΝΤ στην Ευρώπη, σήμερα εργάζεται ως υπάλληλος της Goldman Sachs…

Η κυβέρνηση του κυρίου Γιώργου Παπανδρέου δεν έκανε τίποτα για να μην εκβιαστεί η Ελλάδα. Κατόπιν, μας ανακοίνωσε πως είναι πια αργά για όλους και πως πρέπει να υπαχθούμε στο ΔΝΤ. Ακόμα σφυρίζουν εφιαλτικά στα αυτιά όλων οι πατρικές παροτρύνσεις του μακαρίτη Κωνσταντίνου Μητσοτάκη πως το 2009 θα είναι δύσκολο έτος και πως θα χρειαστεί να σφίξουμε το ζωνάρι. Όμως, στο ΠΑΣΟΚ, έκαναν οτι δεν καταλαβαίνουν, προδίδοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών, που αν ήξεραν τί τους ξημερώνει, θα είχαν κόψει το χέρι τους αντί να ρίξουν το πράσινο ψηφοδέλτιο στην κάλπη.  

Συζητώντας πρόσφατα με υπουργό της κυβέρνησης Παπανδρέου, μου εξομολογήθηκε: «Το Μνημόνιο μου το έστειλαν να το διαβάσω το μεσημέρι του Σαββάτου που θα ψηφιζόταν». Όλοι οι Έλληνες αναρωτιούνται: «Και τί κάνατε ως τότε»;

Αφού η χώρα αλυσοδέθηκε στο Μνημόνιο, ανακαλύψαμε πως έχουμε πολύ πετρέλαιο και φυσικό αέριο κάτω από τις θάλασσές μας. Ως τότε, όποιος ανακινούσε το θέμα χαρακτηριζόταν γραφικός. Σήμερα, όλοι οι Έλληνες πολίτες αναρωτιούνται αν αυτό το πετρέλαιο είναι δικό μας ή θα μας το πάρουν έναντι για τα χρωστούμενα.

Πάντως, η παρτίδα ακόμα σώζεται…