Τα Πανεπιστήμια, κύριε Τσίπρα

135

Εκτιμούμε πως η κυβέρνηση του κυρίου Τσίπρα έχει αποθέματα πολιτικής δυναμικής, μπορεί και δύναται να προσφέρει στον εθνικό σκοπό της ανασυγκρότησης των Πανεπιστημίων. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα νοσεί βαρύτατα. Οι άστοχοι πειραματισμοί στις αρχές του ’80 δηλητηρίασαν το ακαδημαϊκό περιβάλλον, εισάγοντας μηχανισμούς κομματικοποίησης και ασυλίας στην ασυδοσία και την βία οργανωμένων κυκλωμάτων που συνδέονται με το κοινό έγκλημα, την τρομοκρατία, καθώς και την εκλογική υστεροβουλία κομμάτων του αριστερού τόξου. Αν και το ύστερο ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να σβήσει το κακό με τον νόμο της κυρίας Διαμαντοπούλου, τόσο η δική της προσπάθεια όσο και της κυρίας Γιαννάκου δεν φαίνονται να είχαν αξιοσημείωτο αντίκτυπο σε κανένα από τα δύο ζωτικής σημασίας θέματα:

  1. την γενικευμένα κακή ακαδημαϊκή εμπειρία έρευνας και διδασκαλίας, που διακόπτεται ως εικόνα από σποραδικές μόνον νησίδες αριστείας και οφείλεται στην συντεχνιακή και κομματική ασυδοσία περί την επιλογή προσωπικού και την μηδενική αξιολόγηση του παραγώμενου έργου
  2. την δομική έλλειψη σύνδεσης των πανεπιστημίων με την κοινωνία και την αγορά, που τα καθιστά μαύρες τρύπες στον πολεοδομικό ιστό των πόλεων και άδικο έξοδο για το κράτος και τα νοικοκυριά σε σχέση με αυτά που απαιτούνται από πολίτες μιας σύγχρονης, ευρωπαϊκής δημοκρατίας και μιας διεθνοποιημένης οικονομίας σε πτωχευτικό σοκ

Ο κύριος Τσίπρας δηλώνει σε όλους τους τόνους πως ηγείται κόμματος μιας ευρωπαϊκής, δημοκρατικής αριστεράς με σύγχρονο προσανατολισμό. Η ατζέντα περί τα πανεπιστήμια, τους συνεταιρισμούς, τους θεσμούς της κοινωνικής οικονομίας, της προστασίας της μισθωτής εργασίας και τις δομές της αυτο-οργάνωσης των πολιτών είναι σύμφυτη με την πολιτική ρητορική και την χαρακτηριστική ιδεολογία του χώρου στον οποίο επιθυμεί να διακριθεί. Είναι προνομιακά πεδία που πάσχουν βαρύτατα στην πατρίδα μας λόγω συγκεκριμένων κομματικών παρεμβάσεων και εμπεδωμένης ασυδοσίας. Ο πολιτικός χρόνος του κυρίου Τσίπρα δεν έχει τελειώσει ακόμη. Έχει μια μοναδική ευκαιρία να κάνει γενναίες τομές στο σάπιο πανεπιστημιακό κατεστημένο και στο αστείο ερευνητικό και διδακτικό πλαίσιο, που απαξιώνει τους άριστους και όσους επιμένουν υπεύθυνα. Έχει κάθε περιθώριο να κάνει καλό.