Αμφικτυονίας ποίηση

Χθες, 23 Ιουλίου 2019, παρέλαβα το ξεχωριστά πολύτιμο βραβείο για την 3η θέση ανάμεσα σε πεντακόσιους συμμετέχοντες στον  8ο Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό της Αμφικτυονίας Ελληνισμού με θέμα «Ο κόσμος μας στη θεωρία του χρόνου (παρελθόν, παρόν, μέλλον)».

Το βραβείο απονεμήθηκε από τον Πρόεδρο της Αμφικτυονίας Ελληνισμού κ. Δημήτρη Μπουκόνη.

Το ποίημα συμπεριλήφθηκε στην ποιητική ανθολογία  που θα αποσταλεί στον Απόδημο Ελληνισμό, σε βιβλιοθήκες της Ελλάδος και του εξωτερικού.

Η σχετικότητα του χρόνου

Η σχετικότητα των δακρύων…

Με τη βροχή τους χαρίζουν το παράπονο του ρυθμού τους.

Το παρόν που ελλοχεύει:

μέχρι τώρα η ζωή έμοιαζε σαν σήμερα.

Η πραγματικότητα που φάσκει και αντιφάσκει∙

το άπαν τείνει στο λαιμό της για ανάσα.

Οι ώρες που λησμονούν και παραληρούν,

το φεγγάρι που ξαποσταίνει στην παλίρροια κίνηση των ερωτευμένων.

Καθώς κυλούσε η γραφίδα του χρόνου, η νοσταλγία γύριζε σελίδα.

Οι νοσταλγίες απελπισμένες και η ελπίδα νοσταλγημένη…

Οι κύκνοι, που συναντούν τον ίσκιό τους στο βυθό,

ντύνονται σαν αύριο και επιβάλλονται εκ των έσω.

Το παρελθόν που αρνείται να παραιτηθεί,

το μέλλον που επιμένει να ανανεωθεί,

τα πρόσωπα, που θέλουν να μείνουν απαθανατισμένα,

παίζουν σε άγνωστους κήπους∙ μελαγχολούν οι δρόμοι…

Το κερί που δεν λυπάται τη φλόγα,

τρέφοντας τα αστέρια με ύμνους ευεργεσίας.

Η ίριδα που διακτινίζεται ευχετήρια των αγγέλων,

παραδομένη στο απόσπασμα μιας άπειρης τρυφερότητας.

Και η λέξη – απομεινάρι ήχου, γεννημένη στο παρελθόν,

ζώντας στο παρόν και εγκαινιάζοντας το μέλλον.

Το αύριο μπορεί να προβλέψει το σήμερα;

Δημήτρης Γιαννουλίδης

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.