Όταν οι «δράκοι» μέσα μας θεριεύουν…

Πέφτει σκοτάδι και τότε ακριβώς είναι η στιγμή που θεριεύουν οι «δράκοι» που κρύβουμε μέσα μας. Τη νύχτα δεν τους ταΐζουμε, την νύχτα τους ξυπνάμε. Η σκέψη μας είναι που τους πυροδοτεί. Εκείνοι ξυπνούν και μαζί τους ξυπνούν ο εγωισμός και η επιθετικότητα, ο φθόνος,η ζήλεια και η ανασφάλεια. Η ιστορία ξεκινάει από παλιά, όταν ακόμα ο άνθρωπος εκδιώχθηκε από τον παράδεισο. Μέλημα του η επιβίωση σε ένα κόσμο πια κακό.

Κληρονομία μας από τότε, το ένστικτο της επιβίωσης που ξεκινά να υπάρχει από τη σύλληψη μας και συνεχίζει να υπάρχει σε όλη τη ζωή μας. Οι άνθρωποι γιατί γίνονται επιθετικοί; Γιατί φοβούνται. Νιώθουν να απειλούνται. Οι άνθρωποι γιατί είναι εγωιστές; Γιατί ποθούν κάτι που δεν τους ανήκει και θέλουν να το αποκτήσουν για να αποκτήσουν κι οι ίδιοι αξία.

Η αίσθηση του «λίγου»και όχι αρκετού, είναι μια αίσθηση που γεννά τη ζήλεια. Το αίσθημα της κατωτερότητας που ξεκινα να μας κατακτά είναι και εκείνο που γεννά τον πρώτο μας «δράκο». Σύμφωνα με τον Άντλερ αυτό λειτουργεί θετικά αλλά και αρνητικά στη ζωή ενός ανθρώπου. Στη περίπτωση που λειτουργεί αρνητικά, ο άνθρωπος στρέφεται στην άχρηστη πλευρά του εαυτού του. Σε καμιά περίπτωση δεν προσπαθεί να αυτοβελτιωθεί και μαραζώνει, και έπειτα «μολύνεται»με οργή και ζήλεια προσπαθώντας πάντα να ξεπεράσει τους άλλους. Οι δράκοι τότε πολλαπλασιάζονται. Όταν πια φθάσει στο στάδιο της υπεροχής, τότε οι δράκοι του θεριεύουν και σπέρνουν στο διάβα τους το κακό. Πότε ο άνθρωπος γίνεται μισάνθρωπος; Όταν αισθάνεται κατώτερος ή όταν πιστεύει λανθασμένα πως υπερέχει από τους άλλους. Τότε συμπεριφέρεται όπως προστάζει η «λογική» του. Πότε ο άνθρωπος ταΐζει τους «δρακους» μέσα του; Όταν προσπαθεί να επιβιώσει σε μια κοινωνία που αντιλαμβάνεται ο ίδιος με λάθος τρόπο. Πότε τους ξυπνά; Όταν πέφτει σκοτάδι στη ψυχή του.

Υπάρχουν και κάποιες φορές που τους «δράκους», μας τους «φυτεύουν» κάποιοι άλλοι, άσχημα βιώματα που για κακή μας τύχη βρέθηκαν μπροστά μας.

Τότε είναι που ή μαθαίνεις να ζεις με αυτά ή γίνεσαι κτήνος. Η επιλογή δεν εξαρτάται από τη λογική αλλά από την ψυχή. Πώς αντιληφθήκαμε ένα άσχημο γεγονός, πόσο πονέσαμε, πόσο το ανεχτήκαμε. Τί είδους ψυχή κουβαλάμε μέσα μας; Αντέχει ή μήπως όχι; Είμαστε κοινωνία που απαιτεί ψυχές από πέτρα, ανθρώπους «λίγους» σε συναίσθημα και ενσυναίσθηση. Αυτός είναι ο νόμος της επιβίωσης σε μια κοινωνία που είναι εξίσου «λίγη» σε ιδανικά και ήθος.

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.