Εκλογές και Διασπορά, μια διαχρονική αδικία

Έτος εκλογών το 2019. Αποχαιρετάμε τον Μάιο με εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση και το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ενώ ακολουθούν σύντομα και εθνικές εκλογές. Θα ακουστούν πολλά και διάφορα φαιδρά περί δημοκρατίας μέσα στο διάστημα αυτό, αλλά για άλλη μια φορά θα αποκλεισθούν από την διαδικασία όλο και περισσότεροι Έλληνες πολίτες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν μακριά από την πατρίδα τους λόγω της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης και ανεργίας. Ενώ η (παράτυπη;) εγγραφή νεηλύδων μεταναστών θα αποτελέσει αντικείμενο σύγκρουσης και σημείο αναφοράς μεταξύ των διαφόρων παρατάξεων, οι Έλληνες του εξωτερικού θα είναι για άλλη μια φορά οι μεγάλοι απόντες, ξεχασμένοι από τα κόμματα και παραγκωνισμένοι από τους θεσμούς, εκτός όταν πρόκειται για την καταβολή φόρων και άλλων οικονομικών υποχρεώσεων.

Αρκεί να ταξιδέψει κανείς έξω από τα στενά σύνορα του νεοελληνικού κράτους και να συναναστραφεί με πολίτες άλλων κρατών-μελών της λεγομένης ενωμένης Ευρώπης, αλλά και κρατών άλλων περιοχών οι οποίες κάποτε αντιμετωπιζόταν «αφ’ υψηλού» κάποιοι ξιπασμένοι ευρωλιγούρηδες στην Ελλάδα, για να καταλάβει πόσο πίσω έχει μείνει το κράτος μας, αγκυλωμένο στους θανατηφόρους ιστούς της κομματοκρατίας και της δαιδαλώδους πολυνομίας που μας διαφεντεύει. Λαμβάνουν ταχυδρομικά τα ψηφοδέλτιά τους, ψηφίζουν ηλεκτρονικά, επιστολικά ή στα κατά τόπους εκλογικά κέντρα που λειτουργούν σε περιοχές της διασποράς. Οι διαδικασίες είναι απλές και συνοπτικές, ενώ στο άκουσμα ότι το αυτονόητο αυτό δικαίωμα το στερεί η ελλαδική κυβέρνηση από τους πολίτες της εκφράζουν συνήθως ειρωνική διάθεση ή στην καλύτερη περίπτωση οίκτο. Η μεταχείριση της ελληνικής διασποράς από την ελλαδική κυβέρνηση στην περίπτωση αυτή αποτελεί άλλη μια απτή δυσφήμιση του πάλαι ποτέ κοσμοπολίτικου Ελληνισμού από τους μισοεκλεγμένους αντιπροσώπους τους. Άλλον έναν θρίαμβο της κομματοκρατίας εις βάρος της συμμετοχικής δημοκρατίας.

grecobooks-6

Ο νομικισμός των θεσμών ως αυτισμός

Φυσικά, η απλή συμμετοχή σε μια διαδικασία επιλογής προεπιλεγμένων προσώπων και προϊόντων απέχει παρασάγγας από την πραγματική δημοκρατία. Ο ίδιος ο Αριστοτέλης μας βεβαιώνει ότι «ἔστιν δὲ δημοκρατία μὲν πολιτεία ἐν ᾗ κλήρῳ διανέμονται τὰς ἀρχάς», αλλά εν πάση περιπτώσει, τουλάχιστον οι Έλληνες του εξωτερικού δεν θα αποτελούσαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας και επισήμως, δια του αποκλεισμού τους από τις κρατικές αρχές. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι το σύνθημα «καμία φορολόγηση χωρίς αντιπροσώπευση» αποτέλεσε το βασικό σύνθημα μιας επανάστασης στην αντίπλευρη όχθη του Ατλαντικού που άλλαξε τον ρου της ιστορίας.

Εκτός από την αδικία που διαπράττει εις βάρος των πολιτών του το ελλαδικό πολιτικό σύστημα, η ανάγκη απόδοσης εκλογικών δικαιωμάτων στους Έλληνες της Διασποράς υπαγορεύεται από μιαν αγανάκτηση με την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας, η οποία θέλει πεισματικά να κρατάει την χώρα ουραγό στις παγκόσμιες εξελίξεις, παραλελυμένη, ούτε καν σε ένα πνεύμα νομικίστικο, αλλά μάλλον απλά αυτιστικό, που γέννησε, συντηρεί και φυλάσσει ως κέρβερος η κομματοκρατία και αδηφάγος αράχνη του δημοσίου, η οποία επιζητεί μονίμως θύματα να πέφτουν στους πολύπλοκους ιστούς της, για να ζήσει.

ΣΑΕ: Αυτοδιαχειριζόμενο όργανο εκπροσώπησης ή κομματική κηδεμονία;

Στον κίνδυνο αυτό, προστίθεται και η επιχειρούμενη επανασυγκρότηση του αποτυχημένου «Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού», το οποίο φαλίρισε και επίσημα μέσα στην κρίση που ενέσκηψε στην χώρα το 2009, αλλά στην ουσία υπήρξε χωλό εκ γενετής, θύμα και αυτό ενός ιδιοτελούς σχεδιασμού από τις κρατικές αρχές. Το ελληνικό δημόσιο νοσεί εδώ και χρόνια και κάθε προσπάθεια να εξυγιανθεί αποβαίνει μάταιη, διότι εμποδίζεται από τον ίδιον τον πάσχοντα οργανισμό. Είναι ποτέ δυνατόν να μην μεταδίδει τα νοσήματά της σε άλλους οργανισμούς με τους οποίους συνευρίσκεται ή σε αυτούς που γεννά;

Το ότι ο Ελληνισμός του εξωτερικού πρέπει να διαθέτει κάποιο όργανο συλλογικής έκφρασης και αυτοδιαχείρισης είναι αναμφισβήτητο. Όσο δεν αποκτά μια δημοκρατική και ενιαία μορφή εκπροσώπησης, γίνεται όλο και πιο ευάλωτο στους στρεβλούς μηχανισμούς του ελληνικού δημοσίου. Η ελπίδα είναι ότι θα μπορέσει κάποια στιγμή να επανασυγκροτηθεί και να δημιουργήσει τα όργανα αυτά μόνος τους, με δική του, συλλογική και όχι κομματική, πρωτοβουλία. Στην ουσία, μόνο αυτό θα επιφέρει την αμεσότερη λύση των προβλημάτων και προκλήσεων που αντιμετωπίζει, αλλά και την αποτελεσματικότερη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του από το ελληνικό κράτος.

Είναι γνωστό ότι οι επαναστάσεις γεννιούνται, δεν επιβάλλονται. Ίσως μια επανάσταση στον τρόπο που συναλλάσσονται οι ομογενείς με το ελληνικό κράτος να αποδειχθεί αναγκαία, αλλά και σωτήρια για αμφότερους.

 

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.