Τα θύματα της Ποντιακής Γενοκτονίας δεν ζητούν αναγνώριση αλλά απελευθέρωση

100 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την θηριωδία του Νεότουρκων και την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Μία εκστρατεία τρομοκρατίας, εθνοκάθαρσης, λεηλασίας και σφαγών που ξεκινάει δειλά δειλά αλλά ορατά από το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και ξεδιπλώνεται μετά από τρία χρόνια η δαιμονική φύσις της τουρκικής φυλής και το αβυσσαλέο μίσος που τους διακατείχε  όλους αυτούς τους αιώνες της οθωμανικής τους κυριαρχίας προς κάθε χριστιανική κοινότητα και κάθε αναπτυγμένο πολιτιστικό στοιχείο της επικράτειας τους.

Μία μεθοδική και καλά εφαρμοσμένη γενοκτονία που έλαβε μέρος υπό τις διαταγές Γερμανών στρατιωτικών και κάτω απ’ τα έκπληκτα μάτια Αμερικάνων, Άγγλων και Γάλλων διπλωματών και πολιτικών. Είχε προηγηθεί ασφαλώς η Γενοκτονία των ομόδοξων Αρμενίων, η οποία ξεπερνάει το 1.500.000 και οι οποίοι είχαν την ατυχία να μην έχουν εκείνη την περίοδο μια δική τους πατρίδα να τους υποδεχθεί και να περισυλλέξει τα κομμάτια της κατακερματισμένης φυλής τους. Τα τελευταία χρόνια όμως, οι αρμενικές κοινότητες του εξωτερικού, συμπεριλαμβανομένου και της Ελλάδος, όπως και η αρμενική κυβέρνηση, έχουν προβεί σε ποικίλες δραστηριότητες (ταινίες, ντοκιμαντέρ, διαλέξεις κ.α.) και κινητοποιήσεις για την αναγνώριση της γενοκτονίας τους από την Τουρκία και από την διεθνή κοινότητα.

Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν αποτελεί βασική προϋπόθεση της ελληνικής εξωτερικής αποστολής και των ποντιακών πολιτιστικών συλλόγων ώστε ν’ ασκούν πίεση προς τα πολιτικά κόμματα για την αναγνώριση και δικαίωση των θυμάτων αλλά έχουμε το παράδοξο στην Ελλάδα, τα πολιτικά κόμματα και οι κομματικές ενώσεις ν’ ασκούν πίεση στους συλλόγους ώστε ‘’να μην γεννούν ζητήματα’’ και να μην διαταράσσουν το ‘’καλό κλίμα μεταξύ της γείτονας χώρας και της δική μας χώρας’’ πότε παρέχοντας τους οικονομικά οφέλη, πότε ευνοώντας τις προσωπικές και πολιτιστικές επιδιώξεις του εκάστοτε προέδρου και συλλόγου και πότε βάζοντας το κομματικό όφελος πάνω από την εθνική τραγωδία και την ελληνική ιστορία.

Θυμάμαι όταν παρευρισκόμουν παλιά, τέτοιο καιρό σε τέτοιες ομιλίες και συγκεντρώσεις γεμάτες μεγαλοστομίες από χείλη πολιτικών, στεντόρειες φωνές από Πόντιους ομιλητές γεμάτο αγανάκτηση και οργή, η οποία μετά το πέρας της συγκεντρώσεως πνίγονταν μ’ ένα καλό τσιπουράκι και ένα πλήθος σημαιοφόρων και στολισμένων με παραδοσιακές στολές, απλοί Έλληνες πολίτες, ποντιακής καταγωγής και μη, οικογενειάρχες και φοιτητές, να ακούν κάθε χρόνο τα ίδια λόγια και να μην βλέπουν πράξεις, ν’ ανέχονται κάθε χρόνο την ίδια πολιτική υποκρισία αντί να πάρουν το μικρόφωνο από τα βδελυρά χείλη των πολιτικών, να κάνουν κάθε χρόνο εκπτώσεις στα συναισθήματα τους, στα πιστεύω τους, στις διεκδικήσεις τους ώστε να μην ταραχθεί η ανύπαρκτη ‘’ελληνοτουρκική φιλία’’, την οποία τόσο καλά έστησαν φαινομενικά οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα ρίχνοντας σε πνευματική νάρκωση και συναισθηματική εκκένωση τον ελληνικό λαό αλλά την οποία τόσο έντεχνα και πρόδηλα την διαταράσσει συνεχώς ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υπενθυμίζοντας μας, πως όχι μόνο δεν έχουν μετανιώσει για το απεχθές αυτό ιστορικό έγκλημα αλλά αν χρειαστεί θα ξαναέκαναν κάτι παρόμοιο για να προστατεύσουν την συνοχή τους και τα συμφέροντα τους και να μην ξεχνάμε ποτέ ως Έλληνες την ημέρα που πέσαμε στην γαλάζια μας θάλασσα χωρίς σωσίβιο.

Ας μην έχουμε αυταπάτες λοιπόν.
Η Τουρκία δεν πρόκειται ν’ αναγνωρίσει την γενοκτονία των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων διότι αυτό θα σημάνει και την αρχή του τέλους της ως κρατική οντότητα.

Τι νόημα θα είχε άλλωστε αν την επομένη μέρα κιόλας η τουρκική κυβέρνηση έβγαζε ανακοίνωση στην οποία αποδέχονταν πλήρως τα εγκληματικά της λάθη και ζητούσε ειλικρινώς συγνώμη και μετά μας καλούσε στο τραπέζι να υπογράψουμε για την συνδιαχείριση του Αιγαίου και την αναγνώριση τώρα από πλευράς μας της Βορείου Κύπρου ως ανεξάρτητη τουρκική κρατική οντότητα;

Ποιο θα ήταν το παρήγορο για όλους εμάς ως Έλληνες και ως Πόντιους, η ελεύθερη διακίνηση των εκδρομέων στα ευλογημένα μέρη του Πόντου χωρίς περιορισμούς;

Ή μήπως οι κοινές εκδηλώσεις Ελλήνων Ποντίων και Τούρκων Ποντίων με κοινό παρανομαστή την ποντιακή λύρα και τους παραδοσιακούς χορούς θα έφερναν λύτρωση στις αδικοχαμένες σφαγιασθέντες ψυχές;

Ένα ‘’ιστορικό Συγνώμη’’ μπορεί να επιφέρει ειλικρινής μετάνοια και άδολες προθέσεις ισορροπώντας ένα μεγάλο ‘’ιστορικό αμάρτημα’’;;;
Θαρρώ πως όχι!

Ως Έλληνας, κατά μεγαλύτερο ποσοστό γενετικώς της απέναντι όχθης της Ελλάδος, μικρασιατικής και ποντιακής καταγωγής, πιστεύω πως ο Ποντιακός Ελληνισμός μέσω των πολιτιστικών συλλόγων και της δυναμικής που φέρουν χωρίς να το γνωρίζουν, στα πολιτικά δρώμενα και εκλέγοντας προέδρους και βουλευτές και η ελληνική εξωτερική πολιτική θα πρέπει να βασιστούν πάνω σε 4 βασικούς άξονες πάνω στο θέμα της Ποντιακής και Μικρασιατικής Γενοκτονίας, η οποία μεθοδευμένα έχει τεμαχιστεί για να μειώσει διεθνώς τον αριθμό των θυμάτων και δεν λαμβάνεται ως ενιαία στο σύνολο της μιας και ο στόχος της τουρκικής πολιτικής ήταν ο πλήρης αφανισμός και η βιολογική εξόντωση του ελληνικού χριστιανικού στοιχείου στην τουρκική επικράτεια:

1. Αναγνώριση της Ελληνικής Γενοκτονίας (Θρακιωτών, Μικρασιατών και Ποντίων) από πλευράς της Τουρκίας και συνεργασία με τους Αρμένιους αδελφούς και τους Ασσύριους συμπάσχοντες. Ο αγώνας προς την δικαίωση είναι κοινός και δεν διακρίνεται με βάση την περιοχή και την χρονολογία.

2. Προβολή με κάθε δυνατό μέσο (θεατρικές παραστάσεις, μεταφορά μυθιστορημάτων στην ελληνική τηλεόραση και κινηματογράφο, εκθέσεις κ.α.) εντός και εκτός Ελλάδος του σημαντικού και νευραλγικού αυτού θέματος ως ιστορικό δικαίωμα στη Μνήμη και στη Συνείδηση και ως πολιτικό και διπλωματικό μέσο πίεσης στην επεκτατική και νεοθωμανική αλλά πάντα βαθέως κεμαλική Τουρκία.

3. Ανάδειξη του ποντιακού και χριστιανικού στοιχείου του Πόντου και του ιωνικού και κρυπτοχριστιανικού στοιχείου στα παράλια της Μικράς Ασίας ως χριστιανικές μειονότητες ελληνικής καταγωγής με σκοπό αρχικώς την Αυτονομία του Πόντου και δευτερευόντως την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας του Εύξεινου Πόντου.

4. Σε βάθος χρόνου, υπό των κατάλληλων ιστορικών συγκυριών και ακολουθώντας μια Εθνική Γραμμή και μια Πολιτιστική Στρατηγική, η πολυπόθητη ενσωμάτωση της περιοχής του Πόντου στον ελληνικό εθνικό κορμό ως ανατολικό σύνορο και ως εκπλήρωση του ελληνικού οράματος.

Αν το 1919 με τον Ελευθέριο Βενιζέλο ακολουθήσαμε το επιτυχημένο αλλά χρονοβόρο παράδειγμα του Αγαμέμνονος στην Πανελλήνια εκστρατεία του απέναντι στην Τροία και αποβιβαστήκαμε λίγο πιο κάτω, στη Σμύρνη, δυστυχώς καταφέραμε λόγω πολιτικών λαθών, κομματικών παθών και λανθασμένων στρατιωτικών χειρισμών να υποστούμε την αντίστοιχη πανωλεθρία του αθηναϊκού στόλου στη Σικελία. Αν είχε εισακουσθεί ο επιτελικός νους, Ιωάννης Μεταξάς ο ελληνικός στόλος δεν θα είχε αποβιβασθεί ποτέ στα παράλια και αν δεν είχε δολοφονηθεί ο πολιτικός στοχαστής, Ίων Δραγούμης, οι ελληνικές κοινότητες δεν θα είχαν ποτέ αφανιστεί από τις πατρογονικές τους εστίες αποτελώντας μέχρι σήμερα, εφαλτήριο για νέες εθνικές πολιτικές επιδιώξεις και για διπλωματική, οικονομική και πολιτιστική κυριαρχία επί των περιοχών αυτών από πλευράς των ελληνικών πληθυσμών μέσα από πολιτικούς σχηματισμούς και πολιτιστικούς συλλόγους.

Ίσως οι Πόντιοι θα ήταν καλό να αρχίσουν να διαβάζουν περισσότερο την ιστορία τους και ίσως σταματήσουν να συγκεντρώνονται στο άγαλμα του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος δεν υπήρξε η αρχή του έθνους όπως αυθαιρέτως του πρόσαψαν το προσωνύμιο οι μετέπειτα ‘’εκσυγχρονιστές’’ του εμετικού πολιτικού μας συστήματος, αλλά ακραιφνώς το τέλος της ελληνικής παρουσίας στην ανατολική πλευρά του Αιγαίου. Ίσως και να αναζητήσουν έναν ανδριάντα του Ίωνος Δραγούμη για τις μελλοντικές τους συγκεντρώσεις.

Μόνο κατά αυτόν τον τρόπο θα έρθει η λύτρωση των θυμάτων. Όχι μένοντας στην τυπική και στείρα αναγνώριση τους αλλά σύροντας τον Πυρρίχιο χορό εντός του Πόντου προς την απελευθέρωση αυτού και των αδερφών μας. Έτσι, θα μπορέσουν να ευφρανθούν οι ψυχές των νεκρών και ν’ αναγεννηθούν οι ψυχές των ζωντανών!

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.