Άμυνα, Νέμεσις και Κάλπες

Μπαίνουμε στην τελική κούρσα για τις δημοτικές εκλογές και τις ευρωκάλπες. Οι εκλογές αυτές φαντάζουν ως το πρώτο ημίχρονο των επερχομένων βουλευτικών εκλογών, οι οποίες θα διεξαχθούν το φθινόπωρο, αν όχι νωρίτερα. Σε πολλά μέρη του κόσμου (αλλά ειδικά στην Ελλάδα, όπου η κοινοβουλευτική δικτατορία του πρωθυπουργού διαδέχθηκε την δικτατορία των συνταγματαρχών και απλά «μετηλλάξαμεν τυράννους», όπως γράφει ο ανυπέρβλητος Παπαδιαμάντης), οι εκλογές αποτελούν την μόνη ημέρα κατά την οποία οι πολίτες έχουν μια κάποια δυνατότητα να επηρεάσουν τις εξελίξεις στην πατρίδα τους. Τις υπόλοιπες, τον λόγο και το γενικό πρόσταγμα έχουν «οι άστοργοι πολιτικοί, οι εκ περιτροπής μητρυιοί του ταλαιπώρου ωρφανισμένου Γένους».

Όπως σε πλήθος εκλογικών μαχών του παρελθόντος, οι οποίες ανέδειξαν τις ηγεσίες που μας οδήγησαν νομοτελειακά στην σημερινή κρίση, όπως και στις επακόλουθες, που αναμόχλευσαν τα ίδια φθαρτά υλικά της σκάρτης πάστας πολιτικών ταγών που μας κρατούν καθηλωμένους στον πάτο, τα μεγάλα κόμματα δεν δείχνουν να έχουν αντιληφθεί τίποτε από τα όσα συμβαίνουν. Ο κόσμος αλλάζει, οι κακοί κύνες των εθνικών συμφορών που κυκλώνουν το γονατισμένο Γένος όλο και πληθαίνουν και οι πολιτικοί αρέσκονται απλώς να αναμηρυκάζουν έωλα συνθήματα και πλειοδοτούν σε πομφόλυγες.

grecobooks-6

Παρά τις φαινομενικές διαφορές τους, είναι πολλά που τους ενώνουν. Όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών υπηρέτησαν κατά το μάλλον ή ήττον τον εθνομηδενισμό και αύξησαν το έλλειμμα δημοκρατίας. Καθώς εκτοξευόταν σε δυσθεώρητα ύψη το εθνικό χρέος και κουτσουρευόταν το εισόδημα του λαού, όλες μαζί οι ηγεσίες ροκάνιζαν τους πυλώνες επάνω στους οποίους βασιζόταν η διαχρονική συνέχεια του ελληνικού έθνους.

«Τις ημύνθη περί πάτρης»

Η διαπίστωση του μεγάλου Σκιαθίτη την πρωτοχρονιά του 1896, όταν η Ελλάς βρισκόταν πάλι χρεωκοπημένη, προ των πυλών μιας ταπεινωτικής ήττας από τους Τούρκους λόγω της αβελτηρίας των κυβερνητών, την οποία όμως διαδέχθηκε η λαμπρά ιστορία που έγραψαν οι Μακεδονομάχοι, ηχεί τρομακτικά επίκαιρη: «Άμυνα πετρί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεωκοπίας».

Τα μεγάλα κόμματα – και τα τραγικά μικρά, που πήραν την θέση τους – υπήρξαν απότοκα του ξένου υλισμού και προφανώς δεν αλλάζουν. Θα πουλούν το ίδιο ψεύτικο παραμύθι στους ταλαίπωρους ψηφοφόρους, που, αμήχανοι, και σκεπτόμενοι ότι «κάθε πέρυσι και καλύτερα», αναζητούν απεγνωσμένα τον τρόπο να διώξουν τους σημερινούς δυνάστες, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να επαναφέρουν τους χθεσινούς. Το παράλογο της ενέργειας είναι πασίδηλο, αλλά όταν βρίσκεται κανείς σε πανικό και νοιώθει να απειλείται η ίδια του η υπόσταση, είναι ευάλωτος σε μαλαγανιές.

Ευκαιρία αφύπνισης το φιάσκο με το Σκοπιανό

Η προδοσία της Μακεδονίας μοιάζει όμως να διαθέτει την δυναμική να αποτελέσει μια κρίσιμη καμπή στην νεώτερη ιστορία του έθνους. Αμφότεροι οι κομματικοί κράχτες του ιστορικού υλισμού – τόσο εκ δεξιών, όσο εξ ευωνύμων – μοιάζουν να μην έχουν αντιληφθεί την δυναμική αυτή. Ο κ. Τσίπρας δεν πρέπει να φαντάστηκε ποτέ ότι η αντίσταση που θα πρόβαλλε ένας λαός για την άυλη κληρονομιά του θα ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτή που προβάλλει ακόμη και στην μεθοδικά σχεδιασμένη φτωχοποίησή του. Έτσι και ο κ. Μητσοτάκης δεν πρέπει να υπολογίζει ότι η χλιαρή του στάση σχετικά με το θέμα αυτό θα οδηγήσει στην ανατροπή του πολύ νωρίτερα απ’ όσο πίστευε.

Από κάτι τέτοιους λάθους υπολογισμούς γεννιούνται οι μεγάλες ανατροπές, ακόμη και οι επαναστάσεις. Η ιστορία πάντα εκδικείται και δεν υπάρχει κανένας λόγος να αποτελέσει η συντελούμενη προδοσία της Μακεδονίας εξαίρεση στον κανόνα αυτόν.

Προς το παρόν, παρά τις χοντρές ατέλειες και τις κατάφορες αδικίες του εκλογικού συστήματος, ελλείψει κάποιου παράλληλου δημοκρατικού μηχανισμού που δύναται να υποκαταστήσει – και εν τέλει, αποκαταστήσει – το φθαρμένο κράτος, η άμυνα και η τιμωρία ξεκινά από τις κάλπες.

Το μήνυμα δίδεται στις κάλπες

Στέλνουμε σπίτι τους εκλεκτούς των μεγάλων κομμάτων που προδίδουν τις ελπίδες του λαού όπως αλλάζουν πουκάμισα, με ή χωρίς γραβάτα. Ψηφίζουμε κόμματα με ρεαλιστικές προτάσεις για την διοίκηση του κράτους, που αντιστέκονται όσο γίνεται στον εθνομηδενισμό, τον ξένο υλισμό και τον πιθηκισμό που μας κατέστησε «παλιοψάθα» των εθνών, κυβερνημένοι από ανθρώπους που μισούν τον ίδιο τον λαό και τον τόπο που τάχα και υπηρετούν.

Υπάρχουν τέτοιες λύσεις. Ξεχωρίζουν ο Γιάννης Νασιούλας στην Θεσσαλονίκη, ο Γιώργος Καραμπελιάς στην Αθήνα και ο Ανδρέας Σταλίδης με τον συνδυασμό «Ελεύθερη Πατρίδα» στις ευρωκάλπες.

Η ανάδειξη νέων δυνάμεων που δύνανται να λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστή ισχύος της φωνής και βούλησης των πολιτών είναι το δυνατότερο κτύπημα που μπορούμε να επιφέρουμε στο σαθρό σύστημα που μας τυραννά ως άλλος Μινώταυρος.

 

 

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.