Η Λαμπρή και η Ανάσταση του Γένους

Πολλές οι «αμαρτίες» – δηλαδή αστοχίες – των πολιτικών μας και των ψηφοφόρων που τους εμπιστεύονται και τους δίνουν την πολύτιμη ψήφο τους ελαφρά τη καρδία. Τόσες πολλές που οδηγείται κανείς στο συμπέρασμα ότι το γεγονός και μόνο ότι εξακολουθεί να υφίσταται η Ελλάς ως κράτος πρόκειται περί κάποιας χωροχρονικής ανωμαλίας – ή μάλλον, καλύτερα περί θαύματος.

Ψηφίζει ο κόσμος αυτοαποκαλούμενους πατριώτες και μεταμορφώνονται σε δεκανίκια των εθνομηδενιστών. Ψηφίζει «αντιμνημονιακούς» και εισπράττει νέα μνημόνια και αέναη λιτότητα, με μέτρα σκληρότερα από αυτά που πρότειναν οι μνημονιακοί! Δεν προλαβαίνει να ξαποστείλει την παλιά κυβέρνηση και η καινούργια βγαίνει χειρότερη της προηγούμενης. Η εσχάτη πλάνη χείρον της πρώτης αποδεικνύεται.

grecobooks-6

Οι λαοί και οι χώρες όλου του κόσμου αγωνίζονται να αυξήσουν την ισχύ και την επιρροή τους. Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει το ψυχολογικό εκείνο φαινόμενο του εθνομηδενισμού (δηλαδή της πολιτιστικής αυτομαστίγωσης και αυτοκτονίας) να έχει αναχθεί σε επίσημη κρατική ιδεολογία. Και είναι ίσως η μόνη πολιτική που υπηρετείται με τόση συνέπεια από τις εκάστοτε κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, με πρωταθλήτρια την σημερινή.

Πάσχα: ένας ανεξάντλητος πνευματοπολιτισμικός θησαυρός

Όμως, παρά τις τόσες αυτοκαταστροφικές τάσεις, το ελληνικό έθνος εξακολουθεί να υπάρχει, σε πείσμα της ξενομανίας των αρχόντων, και η δύναμη του πολιτισμού του γίνεται ακόμη πιο αντιληπτή κατά τις κορυφαίες εορτές του, όπως η Λαμπρή. Η έστω και παραμικρή επαφή με την διάχυτη παράδοση και τον εορτασμό του θείου Πάθους και της ζωηφόρου Αναστάσεως μάς χαρίζει εναργέστατα παραδείγματα του πολιτιστικού πλούτου που κομίζουμε ως λαός.

Το «υπερόπλο» της γλώσσας, που ξεδιπλώθηκε τις μέρες αυτές σε όλο το μεγαλείο της, αναδεικνύοντας την ποιητικότητα και μουσικότητά της, η φιλοκαλία που διασώζεται στα σεμνά ξωκλήσια της επαρχίας, η συλλογική «λειτουργία» κατά τις άγιες αυτές ημέρες μάς θυμίζει τα αίτια περασμένων μεγαλείων, αλλά και τις προϋποθέσεις για την εκ νέου αναβίβαση εκ της φθοράς.

Ο εορτασμός αυτών των κορυφαίων γεγονότων μέσα στην απαστράπτουσα ομορφιά της ελληνικής εξοχής αποτελεί μέγα προνόμιο. Πάντως, ο θαυμασμός που διαγράφεται στα μάτια των ξένων μπροστά στο πνευματοπολιτισμικό θησαυρό που διαχειρίζεται ο λαός μας αποτελεί μια τρόπον τινά παρηγοριά για όσους βρίσκονται στην ξενιτειά τις άγιες αυτές ημέρες. Σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης όπου κατοικούν Έλληνες, ο εορτασμός του Ρωμέικου Πάσχα είναι ονομαστός και δεν παύει να προκαλεί δέος.

Ίδιον του λαού μας είναι η φυσικότητα με την οποία εξακολουθούμε να διασώζουμε τα πάτρια. Τα ευωδέστατα άνθη και τα μελίσματα που ψάλλονται στον λύδιο τρόπο (ήχο Β΄ και πλ. Β΄) τι άλλο είναι παρά συνέχεια της διαπίστωσης του Περικλή ότι «φιλοκαλούμεν μετ’ευτελείας»; Οι ύμνοι όλης της Μ. Εβδομάδoς τι άλλο είναι παρά συνέχεια της ποιήσεως του Πινδάρου και των άλλων μουσουργών του δώριου τρόπου; Και ο πασχαλινός παιάνας «Χριστός Ανέστη», σε ήχο πλ. Α΄, τί άλλο αποτελεί παρά απάντηση του «χορού» των πιστών στον κύκλο του θείου δράματος; Ενός δράματος που διδάσκει, συγκινεί και συνεπαίρνει τον κόσμο σε τέτοιον υπέρτατο βαθμό, που δεν είναι δυνατόν να χωρέσει κάτω από θόλους και σκέπες και επιβάλλεται να «διδαχθεί» κάτω από το ουράνιο στερέωμα, κοσμημένο με τα άστρα του ουρανού και την φύση, η οποία ανασταίνεται μαζί με τον Αναστάντα Θεό.

Παλιομοδίτε ψευτοπροοδευτική και πληρωμένη απάντηση από τον Παπαδιαμάντη

Γι’ αυτό και μικροψυχίες, όπως αυτή που έκανε η κυβέρνηση παραμονή του Πάσχα με την απροειδοποίητη μεταφορά της υποδοχής του Αγίου Φωτός στην Ελευσίνα, προφανώς για να μειώσει την σημασία της τελετής, μόνο οίκτο μπορούν να προκαλέσουν. Μοιάζει αδιόρθωτα προσκολλημένη σε μια οθνεία ιδεοληψία η οποία διακατέχει κορυφαία στελέχη της, οι οποίοι επιμένουν να μάχονται κάτι που είναι σαρξ εκ της σαρκός του λαού τους.

Είναι εκπληκτικό πόσο η ψευτοπροοδευτική αυτή στάση παραμένει κολλημένη σε ένα σκεπτικό που έχει προ πολλού μπαγιατέψει. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη που καταφέρεται εναντίον των ηθών και εθίμων του λαού. Την απάντηση στους ξενομανείς του χθες, αλλά και του σήμερα, την δίνει αποστομωτικά ο «άγιος των ελληνικών γραμμάτων» Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: «Τίς ἠμύνθη περὶ πάτρης; Καὶ τὶ πταίει ἡ γλαύξ, ἡ θρηνωδοῦσα ἐπὶ τῶν ἐρειπίων; Πταίουν οἱ πλάσαντες τὰ ἐρείπια. Καὶ τὰ ἐρείπια τὰ ἔπλασαν οἱ κακοὶ κυβερνῆται τῆς Ἑλλάδος»… «Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός ή άθεος ή ο,τιδήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά ο Γραικύλος της σήμερον, όστις θέλει να κάμη δημοσίᾳ τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ᾿ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και φανή και αυτός γίγας. Το ελληνικόν έθνος, το δούλον, αλλ᾿ ουδέν ήττον και το ελεύθερον, έχει και θα έχη δια παντός ανάγκην της θρησκείας του»…

«Αλλ’ είθε ν’ ανατείλη ταχύτερον, Άη μου Γιώργη, η ευλογητή εκείνη ημέρα της αναστάσεως του Γένους και έθνος τοσούτον έχον περικείμενον νέφος μαρτύρων, τοσούτους μετά σου πρέσβεις προς Θεόν, εκ του αίματός του και εκ των σπλάχνων του, δεν μέλλει ποτέ να εγκαταλειφθή υπό του Θεού των πατέρων του. Είθε ν’ ανατείλη η ημέρα εκείνη, ως τάχιστα, λεβέντη μου αστραπόμορφε και πρώτε καβαλάρη, ‘Αη μου Γιώργη, είθε»!

«Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη».

Χριστός Ανέστη!

 

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.