Η ανάσα που φεύγει

       Μια στιγμή παίρνει την σειρά της ανάμεσα σε αναμνήσεις και συναισθήματα. Η ανάσα που φεύγει είναι άφατη, μεταφράζεται σαν θάνατος από αυτούς που μένουν πίσω.

       O William Blake μέσα από το ποίημά “je suis debout au bord de la plage” του συμπληρώνει τους στίχους «Αν ένας ιστός είναι πάντα τόσο μεγάλος, το κύτος του έχει πάντα τη δύναμη να μεταφέρει το ανθρώπινο φορτίο του». Η μετάφραση αυτή είναι μία πτωχαλαζή έκφραση, της τέχνης του μυαλού ώστε να δεχτούμε και πάλι το βάρος που δώσαμε στην ανάσα που φεύγει να μεταφέρει για εμάς, ενώ τώρα το ξαναπέρνουμε στις πλάτες μια και είναι βαρύτερο από ποτέ. Η δε ανάσα προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον υλικό και στον άυλο κόσμο, μας αφήνει πίσω και εμπιστεύεται. Βιάζεται να συνεχίσει να ζει, ανυπομονεί να γνωρίσει την καινούργια αρχή. Η απόφαση είναι δύσκολη γιατί κάθε νέα αρχή κρύβει τον μεγαλύτερο φόβο, αλήθεια πόσο μόνη της νιώθει αυτή η ανάσα μέσα σε στο διαπρύσιο ταξίδι του άγνωστου. Μια ανάσα που είχε μια ζωή να ανασάνει, να γεμίζει τα πνευμόνια της αέρα και να τα χρησιμοποιήσει σε ένα ζεστό χειμώνα. Το αίσθημα της ανατριχίλας είναι απλώς ψήγμα για να περιγράψουμε αυτήν την κατάσταση, γεμάτα ηλεκτρικά κύματα διαπερνούν όλα τα μόρια της ανάσας, ενώ ο φόβος δεν μπορεί να προκαλέσει άλλο φόβο μόνο λύπη, μία μετάνοια απερίγραπτη που η σκέψη σταματάει ανάμεσα στις σκηνές του παρελθόντος. Η ανάσα θέλει να σταματήσει να βλέπει τον νέο κόσμο, να σταματήσει να υπάρχει αλλά πλέον δεν μπορεί παρά να συνεχίσει το αιώνιο ταξίδι της. Η καρδιά δεν υπάρχει για να χτυπάει γρήγορα, η λύπη, η ηδονή, η χαρά το μίσος όλα μεταφράζονται σε ένα γιατί. Γιατί η αναπνοή δε ανάσαινε, γιατί δεν ήξερε να ανασαίνει και τώρα φεύγει και κλίνεται να ανασάνει σε άλλο αέρα χωρίς να ξέρει το πώς και τώρα ξέρει ότι πλέον είναι αργά. Η λύση είναι ανάμεσα στην τραγωδία της λάθος αγάπης, είναι στην ευχαρίστηση του μίσους, είναι στα καρφιά της αδικίας, είναι στο γλυκόπικρο κρασί που δεν μεθάει, είναι στο πετάλι του ποδηλάτου που σταματήσαμε όταν πέσαμε και δεν συνεχίσαμε, είναι στην σκέψη του θανάτου πριν και μετά από το ταξίδι της ανάσας χωρίς το εγώ μου

     Είμαι εσύ, είμαι εγώ, είμαι αυτός που προσπαθεί να δείξει στην ανάσα το πέρασμα μετά το θάνατο, αρκεί να διακρίνω με τα μάτια της ψυχής, γιατί είναι τόσο σημαντική να βρει το δρόμο της η ανάσα που φεύγει.

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.