Μενού Κλείσιμο

Το «πολυτίμητον τζιβαϊρικόν» και το χρέος μας

Τέτοιες μέρες, επίσημες και ιερές, όσοι καταφέρουν με τα μάτια της καρδιάς τους να δουν λίγο πιο έξω από τις παρωπίδες που μας φόρεσαν κομματάρχες, καναλάρχες, δικαιωματιστές και κάθε άλλος επί χρήμασι κινητοποιούμενος εσμός, επικεντρώνονται αναπόφευκτα λίγο περισσότερο στην πολιτισμική μας παράδοση, στα συστατικά στοιχεία του τρόπου μας που συγκράτησαν και διέσωσαν την συλλογική μας ταυτότητα στο διάβα της μακρόσυρτης ιστορίας μας, στην «μαγιά» εκείνη στην οποία αναφέρεται ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, η οποία μένει μέχρι σήμερα, παρόλες τις ατελέσφορες προσπάθειες των «θεριών» να μας φάνε.

Από την μια, διαβάζει κανείς Μακρυγιάννη και Παπαδιαμάντη, Σεφέρη, Ελύτη, Παλαμά, Ρίτσο και Καβάφη, τα απομνημονεύματα των αγωνιστών, τις διδαχές του Πατροκοσμά, αλλά και των νεοφανών αγίων, τον Σολωμό και τον Ρήγα (κι άλλους πολλούς)…και ξεχειλίζει η καρδιά του με υπερηφάνεια για τον κοινή μετοχή επάνω στο κατά Μακρυγιάννη «πολυτίμητον τζιβαϊρικόν», την εθνική και πολιτισμική συγγένεια που μοιράζεται με αυτούς τους σύγχρονους αδάμαντες του Ελληνισμού και ευεργέτες τις πατρίδας.

grecobooks-6

Από την άλλη, ανοίγει κανείς την τηλεόραση και αντικρίζει την προσωποποίηση της φρενοβλάβειας. Έναν γκροτέσκο θίασο από πολιτικά μορμολύκεια και ξετσιπωμένα μειράκια που παπαγαλίζουν ό,τι τους παραγγέλουν οι προαγωγοί της προκάτ σταδιοδρομίας τους, κακόγουστες εκπομπές που αποκλειστικό σκοπό έχουν την αποβλάκωση του κοινού και την φτηνή αντιγραφή οθνείων ετοιματζίδικων παραγωγών, μια γενικότερη εκστρατεία αστυνόμευσης της σκέψης από επιβάλλεται από τους διεθνείς πολισμάνους και τα εγχώρια τσιράκια τους…και νοιώθει αηδία για την κατάντια του πάλαι ποτέ ενδόξου τόπου του, γιατί «οι προφήτες που θα προσκυνά, νάνοι και αρλεκίνοι. Και σοφοί του και κριτάδες του άδειου λόγου οι τροπαιούχοι, και διαφεντευτάδες κυβερνήτες του οι ευνούχοι».

Η προάσπιση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς ως συνέχεια του αγώνα

Σε δυο χρόνια, η εθνική μας εορτή θα συμπληρώσει την διακοσιοστή επέτειό της, αν γλυτώσει από τους εθνικούς ολετήρες – αυτά τα ασθενικά παιδιά του κομματικού σωλήνα που ποδοπατούν την πατρίδα μας, την ματώνουν με την βία τους και της σπάνε τα κόκκαλα, όπως έγραψε ο Χατζηδάκις «κι αναίσθητη την πέταξαν στο χώμα ποιος τάχα την θυμήθηκε έτσι θλιμμένη μικρή λησμονημένη;» Μέσα στο γενικότερο κλίμα των εορτασμών, τροφή για σκέψη δίνει η σχετική επισκοπική εγκύκλιος του έξαρχου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις βόρειες χώρες Σεβ. Μητροπολίτη Σουηδίας κ. Κλεόπα, ο οποίος παραθέτει, μεταξύ άλλων, τα λόγια του Σεφέρη και θέτει ένα πολύ σοβαρό ερώτημα.

«Ένα πέτρινο ακρωτήρι στην Μεσόγειο που δεν έχει άλλο αγαθό, παρά τον αγώνα του λαού του, την θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που την χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή”, θα αναφέρει χαρακτηριστικά ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης στην ομιλία του, κατά την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας, τον Δεκέμβριο του 1963.

»Και γεννάται το ερώτημα: Τί έχουμε πράξει, για να δικαιολογήσουμε τη χρηστή διαχείριση της τεράστιας αυτής παράδοσης; Είναι, εκ μέρους μας, ο τρόπος διαχείρισης των πολιτιστικών αυτών πόρων επαρκής ή αντίθετος σε κάθε έννοια ορθολογικής εκμετάλλευσης ενός «προϊόντος» (εντός εισαγωγικών προϊόντος);…Για να έχει ένας λαός το δικαίωμα να ταυτίζεται με τα κατορθώματα ενός προγονικού λαού, αλλά και για να αυτοχαρακτηρίζεται ως άξιος συνεχιστής του, χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή ρητορεία ή μια μαζική παλλαϊκή πεποίθηση περί τούτου. Χρειάζονται έργα που θα αποδεικνύουν έμπρακτα το σεβασμό του πολιτιστικού φορτίου που μεταφέρεται δια των αιώνων…Καθήκον όλων μας είναι, χωρίς να καλλιεργήσουμε πολωτικό κλίμα, χωρίς εθνικιστικές τάσεις, αλλά με εθνική συνείδηση, να υπερασπιστούμε την εθνική, ιστορική, πολιτισμική και γλωσσική μας ταυτότητα…

»Μοιράζομαι μαζί σας, εν κατακλείδι, το στοχασμό και προβληματισμό του λαοφιλούς μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη: “Στη χώρα μας δυστυχώς από το 1821 έως σήμερα περάσαμε από την Υποδούλωση στην Εξάρτηση που συνεχίζεται έως σήμερα με ελάχιστα διαλείμματα. … Παράξενη στ’ αλήθεια αυτή η χώρα που για να γίνεις ελεύθερος θα πρέπει πρώτα να θυσιάσεις τη ζωή σου…”».

Επιλέγοντας μεταξύ δύο Ελλάδες

Η Ελλάδα έχει το προνόμιο να γιορτάζει την εθνική Παλιγγενεσία της ανήμερα της ευσήμου ημέρας που συνιστά την απαρχή της σωτηρίας και ανάστασης ολόκληρου του ανθρώπινου γένους.

Στις δυο Ελλάδες που παρουσιάζονται μπροστά μας, καλούμαστε να επιλέξουμε. Θέλουμε να ταυτιζόμαστε με την Ελλάδα της υπερηφάνειας, της λεβεντιάς, της αρετής, η οποία διασώζει και εκφράζει αξίες και αγαθά οικουμενικού βεληνεκούς ή με την Ελλάδα του μεταπρατισμού, του εθνομηδενισμού, του εθνικού κομπλεξισμού και του μειοδοτισμού;

Την απάντηση πρέπει να την δίνουμε ξεκάθαρα και να την επιβεβαιώνουμε συνεχώς και ποικιλοτρόπως, στις παρελάσεις, στην κάλπη (προκρίνοντας άτομα με πατριωτισμό, που βρίσκονται έξω από την κομματική καμαρίλα, δεν διακατέχονται από ιδεοληψίες και διαθέτουν ολοκληρωμένο πλάνο), στα συλλαλητήρια, στις καθημερινές προτιμήσεις και με την εν γένει πολιτεία μας.

Την χρωστάμε την απάντηση αυτή στον τόπο μας, για να αποστομωθούν πια αυτοί που «Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν. Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν», όπως γράφει ο Στρατηγός Μακρυγιάννης… «Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα. Κι’ αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα».

Και ο λόγος του αληθινός, επίκαιρος και περίπου προφητικός. Γι’ αυτό άλλωστε, σεβόταν τον «κοντομερίτην του Άγιο παπά, τον Κοσμά τον Αιτωλό», που δίδασκε: «Ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται. Αυτά τα δύο ό κόσμος όλος να πέσει πάνω σας δεν μπορεί να σάς τα πάρει, έκτος και αν τα δώσετε με το θέλημα σας. Αυτά τα δύο να τα φυλάγετε, να μη τα χάσετε».

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.