Μενού Κλείσιμο

Πολιτική χωρίς χρήματα; Οι συνθήκες πολιτικής αυτονομίας

Λόγω των περιορισμών που προκαλούνται από τις μορφές χρηματοδότησης τόσο των δημόσιων όσο και των ιδιωτικών καναλιών πολιτικής στήριξης, οι  πρωτοβουλίες των πολιτών να επιλέξουν την εθελούσια, δωρεάν ή με την ανταλλαγή γνώσεων και προσωπικής εργασίας, μπορούν να οδηγήσουν στην δημιουργία ενός νέου πολιτικού κόμματος ή αρχής χωρίς την ανάγκη χρηματοδότησης, συμβάλλοντας μόνο θετικά στην Σύγχρονη Ελλάδα.

Ποιες είναι οι συνέπειες για τη συμμετοχική και δημοκρατική δυναμική αυτής της πολιτικής συμμετοχής χωρίς χρηματοδότηση; Ποιες είναι οι προκαταλήψεις που προκαλούνται από τα οργανωτικά μοντέλα αυτοδιαχείρισης; Όταν πρωτοβουλίες πολιτών που συμμετέχουν βασίζονται σε δωρεές, τον εθελοντισμό και την παροχή υπηρεσιών, δεν κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν σε μια δομική αστάθεια ή σε μορφές λανθασμένης πολιτικής δομής,  ενισχύουν την ιδανική και δημοκρατική Ελλάδα; Πόσο διαφορετικοί τύποι των μη-χρηματοοικονομικών πόρων (ανθρώπινων, τεχνητών, …) μπορεί να κινητοποιηθούν για να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα ενός νέου πολιτικού σχεδίου που ενισχύει την δημοκρατική και συμμετοχική πρωτοβουλία;

Η «αμοιβαία αναγνώριση» παρουσιάζεται τακτικά από τις δημόσιες αρχές ως θαυματουργή θεραπεία για δημοσιονομικούς περιορισμούς, ενώ οι άνθρωποί ενθαρρύνονται να μοιράζονται τις γνώσεις, τις δεξιότητές τους και τις εγκαταστάσεις τους για να διασφαλίσουν το έργο τους. Ωστόσο, αυτό το σύγχρονο στυλ πολιτικής πρόκλησης για συγκέντρωση συχνά συμβαδίζει περισσότερο με τη στρατηγική λογική της μείωσης του κόστους για τους δήμους παρά με μια πραγματική αναζήτηση συμπληρωματικότητας και αλληλεξάρτησης μεταξύ των πολιτικών οντοτήτων των πολιτών. Υπάρχουν λοιπόν συγκεκριμένοι τύποι εδαφικής συνεργασίας ευνοϊκοί για την ενίσχυση της συνεταιριστικής πολιτικής αυτονομίας. Θα πρέπει να αρχίσουν σήμερα οι δημόσιες αρχές να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση αυτών των σχέσεων. Σε όλες τις περιπτώσεις, θα πρέπει να αυξηθεί η ικανότητα των πολιτικών οργανώσεων να κινητοποιούν μια μόνιμη δεξαμενή εθελοντών, να εμπλέκουν τους κατοίκους στη συν-κατασκευή υπηρεσιών που τους αφορούν, καθώς και την εδαφική αγκυροβόληση της δημοκρατικής δυναμικής στα δίκτυα αμοιβαίας βοήθειας και συνεργασίας. Οι εδαφικές περιοχές πρέπει να θεωρηθούν ως οικονομικοί πόροι συμπληρωματικοί προς τους οικονομικούς πόρους, επιτρέποντας τη διατήρηση μιας συμμετοχικής και συνειδητής λογικής στην κατασκευή πολιτικών υπηρεσιών, αλλά αποτελούν επίσης κεντρικό μοχλό για την οικοδόμηση ισορροπίας εξουσίας με τα θεσμικά όργανα.

Η επανεξέταση ή η αναδιατύπωση αυτών των ζητημάτων πολιτικής αυτονομίας και σχέσεων μεταξύ των δημοσίων αρχών, των πολιτών και του ιδιωτικού τομέα, ιδίως όσον αφορά τα θέματα της αυτόνομης διαχείρισης των δημόσιων υπηρεσιών είναι απαραίτητη όσο ποτέ στην σύγχρονη Ελλάδα.

Μήπως να  σκεφτούμε το ζήτημα της πολιτικής αυτονομίας;

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.