Η αναδιάρθρωση των άμεσων ξένων επενδύσεων στην Ελλάδα

Άμεσες ξένες επενδύσεις είναι η ίδρυση θυγατρικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό οι οποίες είναι μερικώς ή ολικώς ιδιοκτησία μιας μητρικής επιχείρησης. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις περιλαμβάνουν τη μεταφορά πέρα από τα εθνικά σύνορα ενός πακέτου παραγωγικών πόρων, είτε υλικών (π.χ. μετοχικό κεφάλαιο, παραγωγικοί συντελεστές, ενδιάμεσες και πρώτες ύλες) είτε άυλων (πχ τεχνογνωσία οργάνωσης της παραγωγής, ποιοτικού ελέγχου, marketing). Στην Ελλάδα του 2019 απαιτείται μια σοβαρή αναδιάρθρωση στο πρίσμα των οικονομικών απαιτήσεων που επηρεάζουν τόσο τους δημόσιους όσο και τους ιδιωτικούς φορείς. Η σημερινή αλληλεξάρτηση έχει οδηγήσει στη θέσπιση ενός συνόλου κανόνων που αποσκοπούν στη θέσπιση ενός νομικού καθεστώτος που θα μπορούσε να καλύψει ιδίως τις ανάγκες χρηματοδότησης και προστασίας των ιδιωτικών φορέων και όχι τα κρατικά συμφέροντα. Οι σημερινές κρατικές συμβάσεις αποτελούν απλές συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ του Δημοσίου και ενός αλλοδαπού ιδιώτη με αντικείμενο την πραγματοποίηση σημαντικής συναλλαγής για το κράτος, όπως η εκμετάλλευση ορυχείου, η την κατασκευή υποδομής μεταφορών ή τη διαχείριση δικτύου διανομής νερού ή ηλεκτρικής ενέργειας. Επομένως, ο υπάρχων νόμος περί δημοσίων συμβάσεων διαμορφώνεται γύρω από μια σύμβαση η οποία παραχωρεί κάθε είδους εξερεύνηση, εξόρυξη ή εκμετάλλευση ενός φυσικού πόρου στα χέρια ενός ιδιώτη και μόνο. Ο νόμος περί δημοσίων συμβάσεων μπορεί να έχει το πλεονέκτημα ότι είναι ακριβέστερος ως προς το τι σημαίνει η έννοια της παραχώρησης, προτείνει ωστόσο μια βάση η οποία επαναπροσδιορίζει την έννοια της επένδυσης όχι ως προς το συμφέρον της Ελλάδος.

Πέραν των συμβατικών επαφών, στη νομολογία του Διεθνούς Κέντρου Διακανονισμού των Επενδυτικών Διαφορών (ICSID) στην οποία ανήκει το κάθε κράτος, προκύπτουν κριτήρια για τον ορισμό της έννοιας αυτής της επένδυσης. Υπογραμμίζεται το κριτήριο της χρηματοδοτικής συνεισφοράς, της διάρκειας, του κινδύνου και της συμμετοχής στην οικονομική ανάπτυξη του κράτους υποδοχής, κάτι που δεν συμβαίνει στην Ελληνική επικράτεια με αποτέλεσμα να χάνονται πολύτιμοι γεωφυσικοί πόροι και οικονομικά έσοδα κατά την διάρκεια κάθε επένδυσης. Ορισμένες σκέψεις  όπως ο αποκλεισμός των δημόσιων συμβάσεων από το πλαίσιο ελευθέρωσης του εμπορίου του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), μπορεί να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι η αφομοίωση των αρχών δεν αποτελεί επιλογή.  Η Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (ΓΣΔΕ) και η Γενική Συμφωνία Εμπορίου Υπηρεσιών (GATS) εξακολουθούν να αποκλείουν από τον τομέα των δημοσίων συμβάσεων τα συμφέροντα που «επιβάλλονται» μονομερώς από κάθε επενδυτή.  Με την προοπτική αυτή και υπό το πρίσμα των Ελληνικών αρχών που σχετίζονται με την αντιμετώπιση των άμεσων ξένων επενδύσεων, δηλαδή, την αρχή της εθνικής μεταχείρισης θα πρέπει να προωθήσουν ένα νομικό καθεστώς ισότητας μέσα από την οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζονται όλοι οι επιχειρηματίες, επενδυτές και οι υποψήφιοι, σύμφωνα με τις ίδιες απαιτήσεις, την τοποθέτησή τους μπροστά από τις ίδιες εγγυήσεις, αφαιρώντας όλες τις διακρίσεις. Η αναδιάρθρωση των ΑΞΕ αποτελεί ανάγκη ώστε να επωφεληθεί οικονομικά και να ανασάνει η Ελλάδα.

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.