H Σύγχρονη μεταπολεμική Αρχιτεκτονική παραχωρεί την θέση της στην Κοινωνική στέγαση

Τις δεκαετίες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν το ζήτημα της μαζικής στέγασης δημιουργώντας σύγχρονα αρχιτεκτονικά τετράγωνα έτοιμα να συγκεντρώσουν μαζικά τους ανθρώπους. Το μοντέλο της γειτονιάς στηρίχτηκε στην ιδέα του Χάρτη της Αρχαίας Αθήνας, για την δημιουργία γειτονιών που παρέχει βασικές  αρχές για το σχεδιασμό, και εναρμονίζει το περιβάλλον με τον ιεραρχικό σχεδιασμό αστικών πόλεων. Η μεταπολεμική και διαλυμένη Ελλάδα αδυνατεί να συνεχίσει το αρχιτεκτονικό παρελθόν και η υπόλοιπη Ευρώπη χρησιμοποιεί τα πλέον Ελληνικά σχέδια. Η Αγγλία ξεκίνησε με το Νόμο των Νέων Πόλεων το 1946, σε αυτό το ευρύ πρόγραμμα κατασκευής νέων πόλεων που θα διαρκέσει μέχρι το 1970 και η Ιταλία, επηρεασμένη από τις Σκανδιναβικές και Βρετανικές εμπειρίες, δημιούργησε το σχέδιο Fanfani το 1949 INA-Casa, μια παρόμοια και εξίσου φιλόδοξη πολιτική που υποστηρίζει το μοντέλο γειτονιάς. Υβρίδια οικοδομικά τετράγωνα δημιουργούνται με μεγάλη επιτυχία και ταχύτητα, στην Ιταλία από τους Rozzol Melara, Τεργέστη , από τους Carlo και Luciano Celli και Dario Tognon, 1968-1984, Sorgane, Leonardo Ricci και Savioli, στη Φλωρεντία, 1957-1965, Nuove αμπέλου στη Ρώμη, από τον Lucio Passarelli, 1972-1979, το Βελέ, η Νάπολη, ο Φράνς ντελ Σάλβο, το 1962-1975, στην Αγγλία, το Κέντρο Brunswick, Λονδίνο, από τον Patrick Hodgkinson, 1960-1968, το κτήμα Barbican, Λονδίνο, του Chamberlin, Powell & Bon, 1957-1982, Alexandra Road, Λονδίνο, από τον Neave Brown, 1965-1979, Southgate Estate, Runcorn, από τον James Stirling, 1974-1978. Τα αναφερόμενα έργα χαρακτηρίζονται εν μέρει από την πολυλειτουργικότητα, την υψηλή τους πυκνότητα, και όλα τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά της πόλης, τη στέγαση, τις υποδομές, το εμπόριο, δρόμοι, ακόμα και εγκαταστάσεις υγείας, ή ενώσεις, αστυνομικά τμήματα, θρησκευτικά κέντρα, από την άλλη πλευρά δείχνουν μια ισχυρή αρχιτεκτονική καθορισμό και την μεγάλη επίσημη πολυπλοκότητα που οδηγούν στην ακύρωση των εννοιών μπαρ και μπλοκ.  

Τα μικρά αυτά αρχιτεκτονικά διάσημα κτίρια με το πέρασμα του χρόνου εγκαταλείφθηκαν. Σήμερα σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν συντονισμένες πρωτοβουλίες αυτά τα εγκαταλελειμμένα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα να ανακαινιστούν και να συμβάλουν στην Κοινωνική στέγαση. Η ανάλυση του αρχικού σχεδιασμού των μονάδων αυτών και η ανακαίνισή τους θεμελιώνει την σύγχρονη μορφή της κοινωνικής στέγασης βοηθώντας να εγκατασταθούν και να κατοικήσουν όχι μόνο κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες αλλά και σύγχρονες Κοινωνικές Επιχειρήσεις.

H δε Ελληνική επικράτεια κατάφερε την μη εφαρμογή της Συμφωνίας της Γρανάδας για την Προστασία της Ευρωπαϊκής Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς, που προβλέπει την παροχή οικονομικών, φορολογικών και αντιγραφειοκρατικών κινήτρων υπέρ των διατηρητέων και ψηφίστηκε από την ελληνική Βουλή (Ν. 2039/1992), ενώ από το 2002 εκκρεμεί προεδρικό διάταγμα (άρθρο 48, Ν. 3028/2002). Ο πλούτος μας είναι μεγάλος, περισσότερα από 1.450 κτίρια βρίσκονται εγκαταλελειμμένα στα όρια του Δήμου Αθηναίων. Στα τέλη του 2013 το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας πραγματοποίησε έρευνα στην ευρύτερη περιοχή της πλατείας Ομονοίας και βρήκε πως τελείως κενά ήταν το 18% των κτιρίων. Το ποσοστό των κενών γραφείων ξεπερνούσε το 30%, ενώ των κενών κατοικιών ήταν 25%. Στον αντίποδα η δεύτερη μεγάλη πόλη, η Θεσσαλονίκη  καταφέρνει και διατηρεί 199 κτήρια που αποτελούν σημαντικά παραδείγματα της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της Βόρειας Ελλάδας όπως τα σύνολα κτηρίων – καταστημάτων της Στοάς Σαούλ, της αγοράς Μπιτ Παζάρ, της περιοχής Αγίου Μηνά και της Παλαιάς Λαχαναγοράς.

Παρατηρώντας την Ευρώπη, αλλάζει με Ελληνικά μοντέλα Αρχιτεκτονικής και να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της Κοινωνικής Οικονομίας. Σε αυτό το σημείο γεννιέται πάντα ένα ερώτημα μπορεί η Ελλάδα να αξιοποιήσει τις υπάρχουσες υποδομές και να ενισχύσει την Κοινωνική Επιχειρηματικότητα;

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.