Μενού Κλείσιμο

Από την ιδεοληψία στην παραφροσύνη

Οι εξελίξεις που σημειώνονται στις σχέσεις της Ελλάδας με τους γείτονές της μαρτυρούν την δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα από την ιδεοληψία που ορίζει την στρατηγική της κυβέρνησης. Η εμμονή της να προωθήσει το προσύμφωνο των Πρεσπών έχει κάνει τους γείτονες της Ελλάδας να αποθρασυνθούν, όπως φαίνεται, για παράδειγμα, από τις τελευταίες ενέργειες της Αλβανίας εις βάρος του εκεί Ελληνισμού. Κατά το λεγόμενον, έμαθαν ότι συνερχόμαστε σε συνουσία, πλάκωσαν και οι… Δεν συμπληρώνεται εδώ η φράση διότι όποιο επίθετο και αν χρησιμοποιηθεί, θα εγερθούν ενστάσεις από αυτούς που είναι υπερευαίσθητοι στα λόγιο αλλά τελείως αδιάφοροι στις πράξεις. Για το μείζον θέμα της απώλειας κάθε στοιχείου αιδούς, δεν πρόκειται να ακουστεί το παραμικρό παράπονο και από εκεί πηγάζει μεγάλο μέρους του κακού που αποτυπώνεται ως εθνικό σύμπλεγμα μειονεξίας.

Η κυβέρνηση έχει επιδοθεί σε ένα ευρύτατο κυνήγι μαγισσών, βαπτίζοντας κάθε αντιπολιτευόμενο «ακροδεξιό» ή «χρυσαυγίτη», τολμώντας να χαρίσουν στα παράξενα αυτά παράσιτα που συνακολουθούν τον εθνομηδενισμό, ως συμβιωτικοί οργανισμοί,  ακόμη και το μαθητικό κίνημα κατά του προσυμφώνου των Πρεσπών, δηλαδή συκοφαντώντας και τρομοκρατώντας την νέα γενιά χάριν του πρόσκαιρου ιδιάζοντος κομματικού οφέλους.

grecobooks-6

Όταν, όμως, εκφράζονται απαράδεκτες θέσεις εθνικισμού και επεκτατισμού από ξένες κυβερνήσεις, η εγχώρια αστυνομίας της σκέψης ποιεί την νύσσαν ή βρίσκει τρόπο ακόμη και να δικαιολογήσει τις θέσεις αυτές, όπως έκανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος με τις πρόσφατες απαράδεκτες δηλώσεις του σκοπιανού πρωθυπουργού που περιείχαν σαφή δόση αλυτρωτισμού και παραβίασαν ξεφτιλιστικά έστω και τις μηδαμινές εκείνες δεσμεύσεις του προσυμφώνου.

Τοιουτοτρόπως, κανένας οπαδός του εγχώριου εθνομηδενισμού δεν μπήκε στον κόπο να καταδικάσει τις αλβανικές προκλήσεις εις βάρους του Ελληνισμού της Βορείας Ηπείρου, που αποκορυφώθηκαν με την δολοφονία άλλου ένα Έλληνα πολίτη και συνεχίζονται με τις αρπακτικές κινήσεις της κυβέρνησης Ράμα εις βάρος των περιουσιών των εκεί Ελλήνων.

Η εξωτερική πολιτική στα χέρια ενός άπειρου πρωθυπουργού

Μέσα σε όλα αυτά, ο πρωθυπουργός επιμένει να κρατάει το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Εξωτερικών, παρά την εύλογη αδυναμία του να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις της εποχής λόγω θεσμικής ιδιότητας και απειρίας σχετικά με το αντικείμενο. Οι μάχες στην διπλωματία δίνονται καθημερινά και υποστηρίζονται με τις απαραίτητες ενέργειες. Τυχόν παραβλέψεις εκμεταλλεύονται ως de facto υποχωρήσεις ή παραιτήσεις δικαιωμάτων από εχθρούς που ελλοχεύουν, έτοιμοι να αδράξουν την ευκαιρία της ανατροπής του status quo. Πώς είναι δυνατόν να ανταποκριθεί ο πρωθυπουργός (όχι μόνο ο συγκεκριμένος, αλλά και οποιοσδήποτε άλλος) στις ανάγκες του υπουργείου παράλληλα με τις πολλές ευθύνες του δικού του αξιώματος;

Για άλλη μια φορά, οι αποφάσεις και τα ιδεολογικά κωλύματα της κυβέρνησης θέτουν τα ευρύτερα συμφέροντα του Ελληνισμού σε κίνδυνο. Προκειμένου να υπερασπιστεί ένα προβληματικό προσύμφωνο που, όπως ομολογεί ο ίδιος, ολοκληρώθηκε στο πόδι, σε ένα υπόγειο χώρο στάθμευσης, ο πρωθυπουργός στερεί από το κυβερνητικό σχήμα την μόνιμη παρουσία ενός πρωτοβάθμιου υπουργού, που χρειάζεται να λειτουργεί απερίσπαστα και ανύστακτα στον ρόλο του ως εμπροσθοφυλακή του κράτους. Και μέρα με την μέρα, όσο αποδεικνύεται ότι το προσύμφωνο των Πρεσπών είναι ακόμη πιο προβληματικό και επικίνδυνο για τα συμφέροντα της Ελλάδας απ’ ότι μπορούσαμε αρχικά να φανταστούμε, τόσο πεισμώνει ο πρωθυπουργός, παρατείνοντας την δυσλειτουργία.

Η λογική και ευσυνειδησία είναι υπεράνω πολιτικής ιδεολογίας

Πέρα από κομματικές ή πολιτικές προτιμήσεις, οι άνθρωποι αξιολογούνται από την σύνεση και την λογική που δείχνουν στην άσκηση των καθηκόντων τους. Οι «δημοκράτες» αναγνωρίζονται όχι με λόγια, αλλά μέσα από πράξεις. Για παράδειγμα, η επιμονή της κυβέρνησης να κρύψει από τον ελληνικό λαό και τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα το περιεχόμενο του προσυμφώνου των Πρεσπών για μήνες ολόκληρους, προσπαθώντας να δημιουργήσουν τετελεσμένο γεγονός, αποτελεί ενέργεια άκρως αντίθετη με την (πλην σοβιετικού τύπου) δημοκρατία. Το ίδιο ισχύει όταν οι πολιτικοί επιμένουν να συγκεντρώνουν εξουσίες (και μάλιστα, πέρα από τις δυνατότητες τους) αποκλείοντας ικανούς ανθρώπους και προκαλώντας εμφανή δυσλειτουργία στο κυβερνητικό έργο.

Στην προσπάθειά του να παραμείνει γαντζωμένος στην καρέκλα του και να επιβάλλει τις πολιτικές του, αδιαφορώντας για το κόστος, κάπου ο πρωθυπουργός μοιάζει να έχει απωλέσει την στοιχειώδη λογική. Μπορεί ο πρωθυπουργός να επενδύει πολλά στην αναδιάταξη της ιστορίας, αλλά επειδή η ιστορία δεν διαγράφεται και είναι κυκλική, ίσως έχει την ευκαιρία, ιδίοι όμμασι, να διαπιστώσει ότι η πολιτική ύβρις που αποδεικνύει θα τον αποκαθηλώσει τελικά από τον θώκο του. «Μωραίνει Κύριος, ον βούλεται απολέσαι».

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.