Δια χειρός Μαρίας Φιλίππου

Η ώρα κοντεύει 02:47 π.μ και  η νύχτα εκφράζει την αδήριτη επιθυμία να σας συνταξιδέψουμε μέσα από τα πλήκτρα του μουσικοσυνθέτη «Yiruma» και τον πλανήτη των χρωμάτων της Μαρίας Φιλίππου. Με προσκαλεί να σας παρουσιάσω τη σημερινή καλεσμένη μας εδώ στο»P.E.R.S.O.N.A.L.I.T.I.E.S» τόσο με μουσική , όσο και με χρώματα.Θα ήθελα λοιπόν να βάλετε στο «youtube» τον επόμενο σύνδεσμο για να σας μεταφέρω κι εγώ στη διάθεση της στιγμής που γράφεται αυτή η συνέντευξη.Πάμε;

Τη Μαρία τη γνώρισα στα 11 μου χρόνια.Απέναντι από την οικογενειακή μας επιχείρηση ήταν το ατελιέ της.Τα απογεύματα άναβε ένα φωτάκι και ένα σκυμμένο κεφάλι  εργαζόταν ακατάπαυστα πάνω στον πάγκο εργασίας  που πραγματικά ήταν σαν να του μιλούσε.Περίμενα πως και πως την ώρα που θα κλείσει το ατελιέ για να κολήσω την παιδική μου φατσούλα πάνω στο τζάμι για να μιλήσω στα πλάσματα του πλανήτη της αγάπης.Έτσι τον είχα ονομάσει.»Τα πλάσματα του πλανήτη της αγάπης.»Τα μάτια μου διαπερνούσαν τις όμορφα ζωγραφισμένες επιφάνειες και στην ψυχή μου έμπαιναν τα χρώματα.Ένιωθα ότι η εν λόγω κυρία δε ζωγραφίζει απλώς,αλλά ότι ακουμπάει την ψυχή της επάνω στ’ αντικείμενα και τους χαρίζει τη ζωή.Όταν μεγάλωσα γίναμε φίλες, όχι κολλητές.Ποτέ δεν ήμασταν κολλητές.Γίναμε φίλες απ’ αυτές που θα βρεθούν 3 φορές το χρόνο,αλλά θα είναι σαν να μην έλειψε κανείς από τη γιορτή, ούτε για μία μέρα!Ελάτε πάμε να σας τη συστήσω!

Λ.Κ.- Μαράκι καλησπέρα.Πες ότι μπαίνουμε στη μηχανή του χρόνου  και  βρισκόμαστε στον αστρολάβο με τα γρανάζια της ζωής σου σ’ απαρτία,τότε που ήσουν 8 ετών.Πού σε βρίσκουμε;

Μ.Φ.- Καλησπέρα Λενιώ!Στο τραπέζι της κουζίνας με βρίσκετε με απλωμένα χαρτιά τριγύρω και πολλά μολύβια, πολλά όμως!Δεν έπαιξα με κούκλες,δε μίλαγα πολύ,μόνο ζωγράφιζα.Πέρασαν αρκετές δεκαετίες μέχρι να συνειδητοποιήσω το χάρισμα που μου χε δώσει ο Θεός.Ο Θεός μ’ έσπρωξε τρυφερά στην πλάτη και στέλνοντάς με στη γη μου είπε.Θ.:-«Πάρε αυτό να χεις να ζεις,να χαίρεσαι και να δίνεις χαρά στους ανθρώπους»!

Λ.Κ.- Πράγμα που έγινε τελικά!Αλήθεια πότε θυμάσαι τον εαυτό σου συνειδητά ν’ ακούει να τον φωνάζουν τα χρώματα;

Μ.Φ.- Χαχα!Τι μου θύμησες τώρα…βλέπω μια μέρα ένα ξύλο από μία παλιά ντουλάπα,ακουμπισμένο τρυφερά πάνω σ’ ένα δέντρο.Ρωτάω μια φίλη μου που ήτανε μαζί μου.Μ.Φ:-«Τι βλέπεις»; Φ.:-«Ένα παλιόξυλο» μου απάντησε.Χαμογέλασα γλυκά και της απάντησα.Μ.Φ.-«Εγώ βλέπω τις 4 εποχές» !Το πήρα στο εργαστήριό μου και ζωγράφισα 4 όμορφες γυναίκες στη σειρά.Άνοιξη,Καλοκαίρι,Φθινόπωρο και Χειμώνα.Αυτό ήταν!Σήμερα κοσμεί ένα υπέροχο σαλόνι.Μου μιλάνε τ’ αντικείμενα Λένα μου, μου μιλάνε!

Λ.Κ.- Κι αν σε πετυχαίναμε στα 20;Πάλι θα μου λεγες το ίδιο;

Μ.Φ.- Στα 20 μου μπήκα πίσω από μία κουρτίνα.Τότε έμαθα ν’ ακούω ραδίοφωνο.Έμαθα να σκέφτομαι,να διαβάζω,αλλά ξέχασα να μιλάω.

Λ.Κ.- Ποια είναι η πιο σημαντική συμβουλή που σου έχουν δώσει ποτέ;

Μ.Φ.- Ένας φίλος την είπε και μου μεινε!»Όταν κάνεις όνειρα κοίτα να είναι ακριβά»!

Λ.Κ.- Η τέχνη στην καθημερινότητά της ,τι μπορεί να δαμάσει στον άνθρωπο καλλιτέχνη;

Μ.Φ.- Την αίσθηση της μοναχικότητας και μόνο που καλύπτεται σαν αρμός της τέχνης που δεν αφήνει ρωγμές μέσα στο πλακάκι της ζωής,για να μη στιμόχνωνται οι σκόνες!

Λ.Κ. Αυτό που σε κάνει να ξεχωρίζεις είναι ότι έχεις υιοθετήσει ένα μοναδικό σύστημα»γραφής» και είδους-μέσω της τεχνικής της ψευδούς αναπαλαίωσης- της τέχνης σου.Όσοι δουν έργα σου ξέρουν απευθείας ότι αυτό φτιάχτηκε δια χειρός Μαρίας Φιλίππου.Ποια είναι η παλλέτα των χρωμάτων που ανταποκρίνεται περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία σου;αυτή που σου αρέσει να εκφράζεσαι περισσότερο;

Μ.Φ.- Χρησιμοποιώ μόνο 5 χρώματα.5 έτοιμες αποχρώσεις.Αυτό ίσως να οφείλεται και στις μνήμες που έχω σαν παιδί.Η μητέρα μου έπλενε με λουλάκι -με μάγευε αυτό σαν παιδί-.Ήθελε τα πάντα καθαρά,έτσι επέλεξα κι εγώ τα «καθαρά» μου.Οι συνδυασμοί γίνονται σύμφωνα με την έμπνευση και τη διάθεσή μου.Τα έργα μου τα ντύνει μια γλύκα και μία τρυφερή μελαγχολία.Χμ, κι ακόμη μου αρέσει να γράφω επάνω τους καλλιγραφικά.Αλλού μία καλημέρα, αλλού ένα αρχαίο ρητό κι άλλοτε μία θερμή ευχή, βγαλμένη από την καρδιά γι’ αυτούς που αγαπάμε.Είναι κι αυτό μία μοναδικότητα.Αυτό λέω .Ότι μέσα απ’ αυτά θέλω οι άλλοι ν’αγγίζουν με τα μάτια και την ψυχή τους την ομορφιά των συναισθημάτων.

Λ.Κ.- Πολύ πριν φυγω στο εξωτερικό σε είχα αφήσει να εργάζεσαι επάνω στον πάγκο,άλλαξε αυτό με τα χρόνια;Αποφάσισες επιτέλους να πάρεις ένα καβαλλέτο;

Μ.Φ.- Για μένα μόνο ο πάγκος υπάρχει!Το καβαλλέτο δε μου ταιριάζει.θα μαλώναμε,ενώ με τον πάγκο είμαστε φιλαράκια.Έτσι έχω μάθει.Θέλω ν’ αγκαλιάσω το έργο μου με τα μάτια,τα χέρια ,το σώμα έτσι το νιώθω καλύτερα!Να φανταστείς όταν ένα  έργο είναι μεγαλύτερο,το παίρνω στα γόνατα, το κανακεύω,το ζω του γλυκομιλάω σαν μάνα στο παιδί της που ξέρει ότι σύντομα θα φύγει από την αγκαλιά της.Έτσι δουλεύω εγώ με αγκαλιά,με ψυχή, και τώρα που τα λέω δακρίζω,γιατί τα λέω μέσα από την καρδιά μου.

Πραγματικά δάκρισε και ολόγυρα τα έργα της ,τα παιδιά της ήταν έτοιμα να φύγουν από το πλαίσιο της ύλης να τρέξουν κοντά της και να της πουν.Μαμά μην κλαις.Είμαστε εμείς εδώ!

Λ.Κ.- Γιατρεύει η τέχνη τις πληγές;Ισχύει αυτό που λένε τελικά ότι είναι πανάκεια;Εσύ νιώθεις μόνη όταν βρίσκεσαι στον πλανήτη των χρωμάτων.Τα έργα σου σου μιλάνε; Σου ψιθυρίζουν παραμύθια στ’ αυτί;

Μια φορά κι έναν καιρό…

Μ.Φ.- Η τέχνη είναι ίαμα.Κλείνει πληγές,γιατρεύει μνήμες.Ποτέ δε νιώθω μόνη.Είναι σαν να μπαίνω στην τσουλήθρα του χρόνου και να μεταφέρομαι εκεί που ξαναγίνομαι 8 ετών.Χάνεται ο χρόνος.Περιμένω ανυπομονώ στο δωμάτιο της κουζίνας να δω το έργο τελειωμένο.Να μου μιλήσει!

Λ.Κ.- Α,τελικά μιλάνε!:)

Μ.Φ.- Φυσικά και μιλάνε και συχνά πυκνά μαλώνουνε , όπως όλες οι μεγάλες αγάπες,αλλά στο τέλος τα βρίσκουνε και τραγουδάνε κιόλας!Σάμπως όταν ένα έργο αποτελεί μία αρμονία,αυτό δεν είναι μελωδία;Η τέχνη είναι η θέα του αθέατου κόσμου.Ένα κρυμμένο βασίλειο χαράς,ελπίδας.Παρηγορεί.Ω,ναι αυτό ξέρει να το κάνει καλά!Με βοηθάει ως εικαστικό να μεταβάλω τον πόνο σε χαρά.Τη χαρά σε δοξολογία και να μυηθώ στ’ ‘αδυτα της δημιουργίας.Ως Μαρία με βοηθά να κατανοήσω ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι για το κάλλος ,την ωραιότητα του όμορφου.

Λ.Κ.- Θα μπορούσε κάποιος να δαμάσει τις εσωτερικές εκρήξεις μιας ζωντανής και παλλόμενης ψυχής που δημιουργεί;

Μ.Φ.- Φυσικά!Γιατί πίσω από κάθε χρώμα είναι και ένας άνθρωπος και ο προσωπικός του μύθος, η ιστορία του πως το λένε.Πάντα χαιρόμουν σαν παιδί όταν συναντούσα τόσο ξεχωριστούς ανθρώπους στις εκθέσεις μου.Έρχονταν ,για να τιμήσουν την αγάπη.Εμένα, τα έργα μου και την ίδια τη ζωή.Υμνείς το θεό για κάθε δευτερόλεπτο με νόημα που σου δίνει.Όλη αυτή η αναγνώριση βγάζει ρίζες μέσα σου και θέλεις να την ξαναδώσεις είς  τριπλούν .Ειναι συναίσθηση ευγνωμοσύνης.Τους κουβαλάω μαζί μου τους εκλεκτούς με τα ωραία χαμόγελα που κατά βάση είναι στα μάτια η ηχώ τους.Ανάβω ξανά τη λάμπα του πάγκου εργασίας και οι εξαιρετικές αναμνήσεις κάνουν τόσο τη μοναξιά του εργαστηρίου μου , όσο και τον καμβά του μυαλού και της καρδιάς μου γιορτή!

Λ.Κ.-Κρίση βιώνει ο χώρος σου;

Μ.Φ.- Κρίση= τραύμα=τραυματισμένος.Ο τραυματισμένος ψάχνει για τη θεραπεία του,έτσι η κρίση από απώλεια γίνεται δημιουργική ευκαιρία.Το θέμα είναι να είμαστε έτιμοι να συναντήσουμε την αλήθεια.»Εγώ ειμί η οδός»Το ατόφιο για μένα είναι ο Χριστός».Αυτός είναι ο κύριος της ζωής μου,το φως της ψυχης μου!Δεν πιστεύω στο τυχαίο.Ούτε ο ερχομός μας είναι τυχαίος.Ένα μπορώ να πω ότι η μέγιστη αποστολή του καλλιτέχνη είναι η συνάντησή του με τον Αριστοτέχνη,έτσι πιστεύω η μέγιστη αποστολή του ανθρώπου είναι η συνάντηση με το δημιουργό του.

Λ.Κ.Αν ήσουν το ουράνιο τόξο, ποιο θα ήταν το χρώμα σου;

Μ.Φ. Έχεις δει τι όμορφα είναι τα χρώματα του ουράνιου τόξου;Χρυσαφί νομίζω χτυπητό!Το ουράνιο τόξο είναι σαν να διαβάζεις ποίηση.Φέρνει ελπίδα.Έχει τις άκρες του στη γη και το μεγαλύτερο μέρος του στα ουράνια!

Λ.Κ.- Ποιο είναι το όνειρο του καλλιτέχνη;

Μ.Φ.- Για το καλλιτέχνη όνειρο είναι, η γόνιμη φαντασία!Ο χρόνος που θα εναποθέσει την ψυχή και και το μεράκι επάνω στο ξύλο ,για να αφεθούν τα χρώματα απαλά χωρίς βία.Είμαι λεπτολόγος,γιατί το ωραίο θέλει τη λεπτομέρειά του.Δε μπορώ το γρήγορο,το εύπεπτο,αυτό που σε 1 εβδομάδα θα το βάλεις στο συρτάρι.Θέλω το καλό,που θα χορεψουν ταγκό τα μάτια, που θα γευτεί η ψυχή τους ουρανούς με τα ηλιοβασιλέματα της.Έτσι είμαι εγώ γρουσούζα με το χρόνο!

Λ.Κ.- Βλέπεις όλη αυτή τη μοναξιά που επικρατει τριγύρω και ότι κάποτε δεν είμασταν έτσι οι άνθρωποι.Όλα γίνονται μέσα από την οθόνη!Τι λες στον εαυτό σου ως Μαρία και τι ως καλλιτέχνη;

Μ.Φ.- Θα συνέλθουμε κάποια στιγμή.Θα θυμηθούμε ποιοι είμαστε και που πηγαίνουμε.Πώς το λέει το άσμα»σιγανά…σιγανά και ταπεινά»!

Λ.Κ.- Κρατάμε λοιπόν αυτό το «σιγανά και ταπεινά» και σε αποδεσμεύουμε.Δώσε μου 5 λέξεις  για την παρακαταθήκη του ονείρου μας.

Μ.Φ.- Ευλογία

           Χαρά

           Ειρήνη

           Ελπίδα

           και υπέρ πάντων αγάπη!

Όλη η ομάδα του «P.E.R.S.O.N.A.L.I.T.I.E.S.» σ’ ευχαριστούμε που μας άνοιξες το ατελιέ σου,το μυαλό και την ψυχή σου!

Μ.Φ.- Το θεό να ευχαριστούμε για το σμίξιμο και την αγάπη!

Με αγάπη 

Λένα

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.