Φιλαρέτη Βυζαντίου η Ιέρεια της θεαγωγίας

Καλημέρα!Σήμερα το «P.E.R.S.O.N.A.L.I.T.I.E.S» ξεκινάει από τη μέση!Ναι, πολύ σωστά διαβάσατε. Αρχή , μέση ,τέλος.Όχι!Σήμερα αλλάζει η συναισθηματική χροιά τη σειρά και σας συστήνω πρώτα τη βραχνάδα της φωνής της που αγγίζει όλες τις χαραυγές που ανατέλλει μία ψυχή, όταν ονειρεύεται!Απολαύστε τη Φιλαρέτη της καρδιάς μας!

Δεθήκαμε ένα βράδυ τρεις παρά  που η δική της σιωπή έπιασε κουβέντα στη δική μου.Δε σου ‘χει τύχει ρε παιδί μου να μη γνωρίζεις έναν άνθρωπο,αλλά με κάποιον τρόπο να τον ξέρεις;Έτσι με τον πρωινό καφέ διάβαζα κάθε βραδινή της ανάρτηση.Ποίημα η ποίησή της προς τον ανεκπλήρωτο έρωτα.Όλα αυτά  λειτούργησαν ως συναισθηματικό γκελ ή καλύτερα γκολ στον δικό μου ανεκπλήρωτο έρωτα.Πώς τον λέμε αλλιώς.«Πλατωνικό».Η θεογνωσία του  είναι ότι στέψαμε θεούς τις πιο βαθιές αντανακλάσεις μας για αγάπη και ξεχάσαμε να δούμε στον καθρέπτη την ανάγκη να αφεθούμε σ’ ένα χάδι, χωρίς λέξεις μεγάφωνα ,αλλά σιγαστήρες με τρυφερότητα κι ουσία.Λες και είμαστε εξόριστοι μέσα μας σ’ ένα αόρατο κουτί.Υπάρχουμε , είμαστε.Όρια μιας νοητής ή και ανόητης διαπεραστικής μεμβράνης.

Σήμερα έχει τη τιμητική της αφού σε λίγες ώρες θα λάβει χώρα η πρώτη παρουσίαση του Βιβλίου της με τίτλο«ΠΥΡ ΕΣΩΤΕΡΟΝ»


Σε λίγο λοιπόν σπάει ο παρθενικός υμένας της πένας της και μας συστήνεται.Θα τη λατρέψετε!Μεταξύ μας δεν μπορεί να την κάψει τίποτα,γιατί φλέγεται από την ίδια της τη φύτρα.(αυτό είναι clopy paste από την ταινία του El Greco)!Η δική μας πρωταγωνίστρια μπαίνει απόψε στο Πάνθεον των αθανάτων.Θα τη διαβάζουμε για χρόνια.Το Πείσμα της απύθμενο μετατρέπει το ατσάλι σε κορδέλα. Η ψυχή της, άστο…έχει ρίζες στον ουρανό!Πάμε να πετάξουμε στο μαγικό βυθό του ήλιου της. 

Ladies and gentlemen, please fasten your seatbelts…

Λ.Κ.-Καλημέρα Φιλαρέτη!Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή;Πού γεννήθηκες;

Φ.Β.-Γεννήθηκα στην Καλαμπάκα Τρικάλων, κάτω από την ευλογημένη σκιά των μελανόμορφων Πέτρινων γιγάντων των Μετεώρων.Οι γονείς μου μορφωμένοι και εκλεπτυσμένοι άνθρωποι από νωρίς με εισήγαγαν στο μαγευτικό κόσμο της λογοτεχνίας.Ειδικά η μητέρα μου μου έβαζε από μαθήτρια του Δημοτικού στα χέρια μου ποίηση για να συνηθίζω στην καλή γραφή,όπως έλεγε…

Λ.Κ.- Κάπως έτσι επέλεξες και το σημερινό σου επάγγελμα να υποθέσω!

Φ.Β.- Κάπως έτσι Λένα μου.Τελειώνοντας το Λύκειο πέρασα με υποτροφία στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ.,την οποία τελείωσα παίρνοντας ειδίκευση στις βυζαντινές και νεοελληνικές σπουδές!

Λ.Κ.-Άρα γράφεις από τα γεννοφάσκια σου να υποθέσω.

Φ.Β.- Περίπου θα έλεγα.Γράφω από τα φοιτητικά μου χρόνια.Ξεφεύγω στις λέξεις.Είναι το ισοδύναμό μου όπως μία ποδηλατάδα, ή ο χορός,τα ταβερνάκια με καλή παρέα, το τραγούδι και οι βόλτες με το σκυλί μου.

Όμως, ο γάμος μου και η έλευση των 4 ποιημάτων της ζωής μου με απομάκρυναν από τη συγγραφική διάθεση.

Σκεφτείτε λίγο.Πάρτε μια ανάσα κι ας είμαστε ειλικρινείς όλοι μας.Μπαινοβγαίνουμε σε ρόλους με φανταστική άνεση,για να δαμάσουμε κάπως την αλήθεια μας.Είμαστε εδώ,για να ανακαλύψουμε το χαμένο θησαυρό λέει.Μήπως τελικά χάρτης και θησαυρός είναι ένα;Για κοιτάξτε λίγο στον καθρέπτη μέσα σας τις αντανακλάσεις και πάμε να σας συστήσω την αποψινή καλεσμένη μας εδώ στο «P.E.R.S.O.N.A.L.I.T.I.E.S.» όπως της αναλογεί. Φιλαρέτη Βυζαντίου.Από τ’ όνομα κιόλας ξέρεις ότι πρόκειται για μία εξέχουσα και γεμάτη μυστήριο προσωπικότητα.Σαγηνευτικά ερωτεύσιμη. Προκλητικά αδιαπέραστη,αλλά ακολουθεί την προσωπική της ανηφόρα με ανάστημα ψυχής,γιατί εκεί αν μη τι άλλο θέλει κότσια!Μέσα στους μήνες γίναμε δύο μικρά καθρεπτάκια.Δεν χρειαζόταν να εξηγήσουμε το παραμικρό.Στη συχνότητα του ψυχισμού μας η σύμπλευση ήταν το φυσικό επακόλουθο της μέθεξις.Με βοήθησε να προλάβω το μεγαλύτερο εν δυνάμει λάθος της ζωής μου.Χμ, τώρα που το καλοσκέφτομαι υπάρχουν κι άλλα!:)

Λ.Κ.Σοβαρά;και πότε άρχισες να γράφεις και πάλι;

Φ.Β.- Πριν δύο χρόνια ανακάλυψα το «fb» που βρίθει από ποίηση και ποιητές.Θεωρώ κορυφαία για μένα τη στιγμή την πρόσκρουσή μου πάνω στον ανατρεπτικό ποιητικό λόγο ενός εξαιρετικού, κατ’ εμέ ποιητή,του Άγγελου Ήβου!

Λ.Κ.- Και τι έγινε κατά την φάση της πρόσκρουσης; Δε λειτούργησαν οι αερόσακοι;

Φ.Ζ.-Ήταν τέτοιος ο συγκλονισμός από τη γραφή του που ασυναίσθητα,άρχισα να γράφω και πάλι…

Λ.Κ.-Άρα ένας από τους μέντορες σου να υποθέσω.

Φ.Β.- Όχι μόνο αυτός.Αυτός που από πολύ νωρίς διέκρινε αρετές στη γραφή μου ήταν ο πολιτικός επιστήμονας και αρθρογράφος στο «ΒΗΜΑ» Λευτέρης Κουσούλης.Επέμενε να τα μαζέψω όλα και να κατέβω στην Αθήνα να τα εκδώσω…μετ’ από αυτόν ακολούθησαν πολλοί φίλοι λογοτέχνες.

Λ.Κ.- φιλαρέτη μου ξέρεις ότι λειτουργούμε σε επίπεδο ευφυούς  συναισθηματικού λεκτικού πινγκ- πονγκ και δη εντελώς αυθορμήτως.Επομένως θα σε ρωτήσω ο,τι κάνει γκελ επάνω στις λέξεις σου.Το εξηγούμαι  για να μην παρεξηγούμαι.Πάμε λοιπόν!Αντί να κλαις γράφεις;Εξιλεώνεσαι τρόπον τινά απέναντι στον πόνο;Πώς τιθασεύεις την απώλεια της οργής του μη εκπεφρασμένου έρωτα;

Φ.Β.-Όχι…όχι…πρώτα κλαίω…και μετά γράφω…με τα μάτια θολά ενίοτε…αλλίώς πώς να αλατισθούν και να νοστιμίσουν οι στίχοι;Τιθασεύεται ποτέ η απώλεια;πάντα θα υπάρχει η μυστική πληγή…ακόμη κι αν ο χρόνος την καλύψει επιφανειακά…

Λ.Κ.- Μπορεί η αχαλιναγώγητη φαντασία μίας ποιητικής ψυχής να συμβιβαστεί στο χαλινάρι μίας πεζής καθημερινότητας;Αν είχες το μαγικό ραβδί να ζήσεις σε όποια εποχή θέλεις.Ποια θα διάλεγε η ψυχή σου; 

Φ.Β.-Ναι…μπορεί…ο ποιητής είναι εντελώς προσαρμοσμένος στην καθημερινότητα και την πεζότητα της…απλώς με τον τρόπο του τη δυναμιτίζει…βάζει μία «συναισθηματική μολότωφ»στη φθορά και τις συνέπειές της με τους στίχους του.Είναι ένας αθόρυβος επαναστάτης με αιτία όμως!Νομίζω ότι δεν αντέχω να ζήσω σε άλλη εποχή από τη δική μου…ψιλορομαντική βεβαίως ούσα τη μόνη που θα διάλεγα είναι η δεκαετία 50-60…τη θεωρώ πιο αγνή, πιο τρυφερή,πιο καλαίσθητη από τη σημερινή σε πολλά επίπεδα.

Λ.Κ.- Έκλεισες ποτέ το κουτί της Πανδώρας για το πρέπει του φόβου;Έγινες επίορκος των ονείρων σου;Τι είναι η ποίηση τελικά διαφυγή ή τιμωρία;Τι σ ε κάνει να γράφεις; Ένα νεύμα;ένας ήχος;μια μυρωδια;τι ξεσηκώνει τους συγγραφικούς Αιόλους σου;

Φ.Β.-Την πένα μου την κινητοποιεί συνήθως η σκέψη ενός ανθρώπου σημαντικού ή όχι στη ζωή μου…και συχνά οι ανμνήσεις από τις σχέσεις μου με ανθρώπους…δυστυχώς έχω μεγαλώσει με κάποια στερεότυπα…αυτά συχνά με δυσκόλεψαν στη ζωή μου…μου στέρησαν την αυθόρμητη χαρά από την απόλαυση κάποιων ονειρεμένων καταστάσεων…δε ξέρω αν μετανιώνω…σκέφτομαι ότι ίσως να με προφύλαξαν από πρόσθετα βάσαν και πόνους…δε ξέρω…αλλά ναι…έκλεισα πολλές φορές το κουτί της Πανδώρας!Η ποίηση είναι σαφώς διαφυγή και λύτρωση για μένα…όπως η βαλβίδα στη χύτρα ταχύτητας…με διασώζει από την επικείμενη έκρηξη!

Λ.Κ.- Γιατί επέλεξες τον συγκεκριμένο τίτλο; 

Φ.Β.- Η ποίηση είναι για μένα μία μικρή επανάσταση…μία αντροπή του κατεστημένου κόσμου μέσα μας…όμως η επανάσταση είναι φωτιά…έτσι και η ποίηση είναι μία εσωτερική φωτιά,δροσιστική κατ’ εμέ ,άρα ΠΥΡ ΕΣΩΤΕΡΟΝ!

Λ.Κ.- Πρέπει τα τριαντάφυλλα να ‘χουν αγκάθια;Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα;Έχεις τσαλακώσει ποτέ έναν άνθρωπο όπως μια κόλλα χαρτί για να τον πετάξεις στο καλάθι της λήθης;

Φ.Β.-Ναι…τα τριαντάφυλλα πρέπει να έχουν αγκάθια…είναι η άμυνα της ομορφιάς αυτή…κανένα βέβηλο χέρι να μην μπορεί να την αγγίξει χωρίς οδύνη…χωρίς τίμημα…Όσο για το αν έχω τσαλακώσει έναν άνθρωπο…ναι το έχω κάνει και τον πέταξα στο καλάθι της λήθης.Κάποιον που ο υπερφίαλος εγωισμός τουμε πόνεσε και με κανε να καταλάβω πόσο μάταιη ήταν κάθε σχέση μαζί του…η καλύτερη παρέα του ήταν ο εαυτός του…τραγικό πρόσωπο!

Λ.Κ.- Την ώρα που πέφτει ο ποιητής στη συναισθηματική του χαράδρα…από πού μπορεί να πιαστεί για να σταματήσει την κάθοδο ως προς το ναδίρ της φωτιάς του;Όταν σκας στη στάχτη του χειμώνα τι πρέπει ν’ ανακατέψεις για ν’ ανθίσουν τα πουλιά να κελαιδάνε μέσα σου και πάλι;

Φ.Β.-Ο ποιητής είναι άνθρωπος πάνω απ’ όλα…ίσως πιο ευαίσθητος ή ευαισθητοποιημένος από κάποιους άλλους…αλλά δεν παύει να είναι άνθρωπος…πέφτει λοιπόν κι αυτός συναισθηματικά στο ναδίρ ενίοτε και ψάχνει να κρατηθεί…να μη χαθεί στη μαύρη τρύπα…εκεί στο πηχτό του σκοτάδι η ποίηση είναι τα παράθυρα τ’ ουρανού…ανοίγουν ήσυχα και του δείχνουν ένα μικρό κομμάτι γαλάζιου…κι εκείνος αρπάζει τη χαραμάδα του γλάυκου και την ανοίγει ακόμη περισσότερο κι ακόμη…κι ακόμημέχρι που τελικά το ναδίρ αλλάζει χρώμα…γίνεται ο δικός του ουρανός και μάλιστα ανατέλλουν κι αστέρια…κι αυτό είναι μεγαλειώδες…

Λ.Κ.- Αν είχες τη δυνατότητα να μπεις μέσα σ’ ενα ποίημα σου και να περπατήσεις πάνω στα δάση του.Πού θα έμπαινες;

Φ.Β.- Όλα μου τα ποίηματα κρύβουν τον πόνο του ανεκπλήρωτου έρωτα ή του προδομένου έρωτα ή της ανέφικτης αγάπης…ή της φθοράς των σχέσεων…δε θέλω να μπω σε κάτι τέτοιο…το μόνο από τη συλλογή μουστο οποίο θα έμπαινα είναι το «ΜΝΗΜΗ ΑΠΟ ΑΓΡΙΟ ΒΑΤΟΜΟΥΡΟ»,γιατί πρόκειται για αναμνήσεις των υπέροχων παιδικών μου χρόνων.

Λ.Κ.- Συναισθήματα «fast -food»Αλλαζονικά επιδερμικά.Βλέπεις ιδιαίτερα τους νέους μέσα στον ψηφιακό Καιάδα- όχι ότι εμείς πάμε πίσω δηλαδή-τι τους λες ως καθηγήτρια;Πώς τους προτείνεις ν’ αντισταθούν;

Φ.Β.-Ως καθηγήτρια παρατηρώ συνεχώς αυξανόμενο το φαινόμενο που περιγράφεις…τα νέα παιδιά χάνονται στον ψηφιακό λαβύρινθο…δε ξέρω αν μπορούν ν΄ αντισταθούν μόνα τους…πιστεύω ακράδαντα ότι είναι ευθύνη και χρέος των γονιών να τα μάθουν από πολύ μικράτη σωστή χρήση του διαδικτυακού κόσμου και επισης να τα συνδέσουν με το καλό βιβλίο…έντυπο πάντοτε…επιμένω σ’ αυτό!

Λ.Κ.- Κάποιος σου δίνει 5 λέξεις…αγάπη,πονάω,μίσχος,εκεί και μοναξιά…θα μας βάλεις στο μαγικό κόσμο της πένας σου;

Φ.Β.- Στη δυναστεία της αγάπης

εισπνέω το φως της ελευθερίας μου

στα βήματα της μοναξιάς αναγνωρίζω καθαρή

την ηχώ του μέσα μου πόνου

μα δε συλλάβισες ποτέ,ψυχή μου,

εκεί στο περιθώριο της αλήθειας σου

τα φθογγικά πάθη του μίσους

Ήσουν γεννημένη μία αθώα ανύποπτη πασχαλιά…ευτυχώς!

Λ.Κ.- Κρατάω μόνο μία λέξη από την αποψινή καλεσμένη.»ευτυχώς»!

Με αγάπη

Λένα

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.