Το ξήλωμα του πουλόβερ της Ενωμένης Ευρώπης

Παρά την εσωστρέφεια των ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών, η οποία, εν πολλοίς, εξυπηρετεί μικροκομματικά και διαπλεκόμενα συμφέροντα και ένα ποιοτικά υποδεέστερο αμάλγαμα που δεν αξίζει στους Έλληνες τηλεθεατές, συμβαίνουν στις μέρες μας εξελίξεις που θα επηρεάσουν επί τα χείρω το μέλλον της ενωμένης Ευρώπης. Η κόντρα της ΕΕ με την Ουγγαρία, που υποστηρίζεται από ευρεία συμμαχία ανατολικοευρωπαϊκών χωρών-μελών της Ένωσης, το διαφαινόμενο σκληρό Brexit, η πολτικοοικονομική αντιπαράθεση των Βρυξελλών με την Ρώμη, ο κίνδυνος να «παραδειγματιστεί» και πάλι η Ελλάδα για να «συνετιστεί» η Ιταλία και το γεωπολιτικό παιγνίδι στα Βαλκάνια αποτελούν μερικές από τις προκλήσεις που θα επηρεάσουν τον αυριανό εκλογικό χάρτη στην Ευρώπη και την εξέλιξη της πολιτικοοικονομικής υπόστασης του μπλοκ των 28 μείον 1 χωρών-μελών.

Μπορεί στην Ελλάδα τα τηλεοπτικά μέσα να δίνουν ρεσιτάλ κομματικοποιημένης ενημέρωσης, με τα ιδιωτικά κανάλια να εκπροσωπούν απροκάλυπτα τα συμφέροντα και τις πολιτικές προτιμήσεις των μεγαλομετόχων τους και το κρατικό κανάλι να κάνει ό,τι μπορεί για να τους αμιλλάται ή και να τους ξεπερνά σε επίπεδο κομματικής προπαγάνδας, αλλά πέρα από τους τηλεοπτικούς καφενέδες, συμβαίνουν σοβαρές εξελίξεις που ενδέχεται να επηρεάσουν την ζωή του μέσου Έλληνα πολύ περισσότερο από την εκάστοτε παράταξη που θα κυβερνά την Ελλάδα ως εντολοδόχο των Βρυξελλών.

20180828_203930_00018184666754393959564.png

Μπορεί η σημερινή ΕΕ να έχει μετατραπεί σε όργανο επιβολής των γερμανικών συμφερόντων, αλλά οι πολιτικές εξελίξεις στο Βερολίνο με την πολυετή κυριαρχία της καγκελαρίου κας Μέρκελ να αμφισβητείται πλέον ανοικτά για πρώτη φορά και οι εξελίξεις που μπορεί να ακολουθήσουν εξαιτίας των αμερικανοβρετανικών πλαγιοκοπημάτων δημιουργούν ένα μέλλον γεμάτο αβεβαιότητα.

Θα γίνει η Ουγγαρία θρυαλλίδα που θα βάλει φωτιά στον ευρωπαϊσμό;

Πρόσφατα, το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο αποφάσισε να κινήσει τις διαδικασίες για την ενεργοποίηση του άρθρου 7 της συνθήκης της Λισσαβόνας εναντίον της Ουγγαρίας, που συνεπάγεται μέχρι και προσωρινό πάγωμα του δικαιώματος ψήφου. Όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, από την ανάληψη της εξουσίας το 2010, ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπάν εκμεταλλεύθηκε την ισχυρή κοινοβουλευτική του πλειοψηφία για να ελέγξει την δικαστική εξουσία, τα μέσα ενημέρωσης, να περιορίσει την δράση των μη κυβερνητικών οργανώσεων, να περιστείλει την λειτουργία των πανεπιστημίων, να εισαγάγει αντιμεταναστευτική νομοθεσία, καταπατώντας όλες τις αρχές επί των οποίων βασίζεται ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Παρόλα αυτά, διανύει ήδη την τέταρτη θητεία του και κυβερνά την χώρα του από το 1998, σημειώνοντας μόλις τον περασμένο Απρίλιο εκλογικό θρίαμβο, αποσπώντας 134 από τις 199 έδρες της χώρας του.

Η Πολωνία είναι επίσης υπόλογη ενώπιον της ΕΕ για παραβίαση του κράτους δικαίου. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενεργοποίησε τον Δεκέμβριο 2017 το άρθρο 7 για την επιβολή κυρώσεων κατά της Βαρσοβίας. Ήδη, η Πολωνία έχει δηλώσει ότι θα μπλοκάρει την επιβολή των κυρώσεων επί της Ουγγαρίας από την ΕΕ. Εν τω μεταξύ, θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον η τοποθέτηση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (κεντροδεξιά παράταξη), στο οποίο ανήκει και ο κ. Ορμπάν, εν όψει των επικειμένων ευρωεκλογών του Μαΐου. Το χρίσμα για την προεδρία της ΕΕ διεκδικεί ο πρόεδρος του ΕΛΚ, ο Γερμανός κ. Μάνφρεντ Βέμπερ (γνωστός στην Ελλάδα από τους μύδρους που εξαπέλυσε εναντίον της χώρας μας από το Ευρωκοινοβούλιο τον Ιούλιο του 2015) και θα παίξει καθοριστικό ρόλο ο τρόπος που θα πολιτευθεί σε σχέση με τον σύντροφό του κ. Ορμπάν και τις υπόλοιπες αντιμεταναστευτικές χώρες του Βίζενγκραντ.

Η ΕΕ των δύο μέτρων και των δύο σταθμών

Ήδη η επιλεκτική εφαρμογή της δημοκρατίας στην ΕΕ είναι έκδηλη. Οι Βρυξέλλες κατέστησαν την Ελλάδα μεταμοντέρνα αποικία επιβάλλοντας σκληρώτατους όρους που ταιριάζουν σε ηττημένο πολέμου όταν επιχείρησε να προβάλλει τα δικά της εθνικά συμφέροντά. Στην περίπτωση της Ουγγαρίας και των χωρών του Βίζενγκραντ, αρκούνται, προς το παρόν, σε ανώδυνες επιπλήξεις.

Φυσικά, δεν πρέπει να παραβλεφθεί ότι η Ουγγαρία στηρίζεται από ένα αρκετά ευρύ μπλοκ χωρών, ενώ οι Μεσογειακές χώρες ποτέ δεν κατόρθωσαν να συμπαραταχθούν για να αντιμετωπίσουν την κρίση, τα μέτρα λιτότητα και την μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ από κοινού. Επίσης, στην περίπτωση της Ελλάδας διακυβευόταν η σωτηρία των ευρωπαϊκών τραπεζών, ενώ στην Ουγγαρία δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Η διένεξη αφορά κυρίως στην λειτουργία των ΜΚΟ και της δράσης του κ. Σόρος.

Παρά τις διαφορές, η εμφανής ασυνέπεια των ευρωπαίων ηγετών είναι έκδηλη και τους εκθέτει στα μάτια των πολιτών, οι οποίοι τείνουν να επιλέγουν όλο και πιο ριζοσπαστικές λύσεις κι από τις δύο άκρες του πολιτικού φάσματος. Η απροθυμία των μέχρι πρότινος κομμάτων εξουσίας να κάνουν την αυτοκριτική τους και να επαναπροσεγγίσουν τους πολίτες μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες ίσως ωθήσει την κατάσταση ακόμη παραπέρα.

Σε κάθε περίπτωση, η Ευρώπη αλλάζει και στην Ελλάδα αναλώνεται πολύτιμη φαιά ουσία για την γλοιώδη συμπεριφορά και τις λεκτικές υπερβολές του κάθε δημοσιογραφάκου που λιγουρεύεται την εύνοια της κομματικής καμαρίλας.

 

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.