Όταν η καρέκλα αντικαθιστά την πατρίδα

266

Κάποιες φορές τα λεγόμενα όχι μόνο δεν μας βοηθούν να ξεπεράσουμε μια πολιτική κρίση, αλλά το αντίθετο. Σε σπρώχνουν ακόμη βαθύτερα στην ύφεση. Αυτό συμβαίνει τις μέρες που διανύουμε με τις ρήσεις του κ. Καμένου για το Σκοπιανό, που συνεχίζει να απειλεί ότι θα ρίξει την κυβέρνηση για την συμφωνία των Πρεσπών, την ώρα που από την άλλη μεριά ο κ. Ζάεφ πανηγυρίζει ότι κατοχύρωσε την ανύπαρκτη «Μακεδονική» γλώσσα, επειδή και μόνο υπέγραψε ο κ. Κοτζιάς, ο οποίος υποτίθεται δέχεται μομφή από τον κ. Καμένο.

Με ποια λογική ο συγκυβερνήτης απειλεί να ρίξει την κυβέρνηση; Ο κ. Καμένος ξέρει καλά ότι τα ποσοστά την επόμενη φορά δεν θα είναι ανάλογα των εκλογών του 2015. Ξέρει πολύ καλά ότι είναι δύσκολο να ξανασυμμετάσχει σε κυβερνητικό συνασπισμό. Άρα, θεωρεί ως πιο θεμιτό για τον πολιτικό του φορέα την επιμήκυνση του χρόνου παραμονής στην κυβέρνηση, όσο το δυνατόν περισσότερο, χωρίς να υπολογίζει οποιοδήποτε κόστος. Βγαίνει και λέει ότι δεν αποδέχομαι τη συμφωνία, όμως εμμέσως την στηρίζει. Κατηγορεί τις πολιτικές του Υπουργού Εξωτερικών, όμως τον στηρίζει από την στιγμή που δεν τον κάνει πρόταση μομφής. Βγαίνει και λέει ότι θα ρίξω την κυβέρνηση, αλλά την αφήνει και υπογράφει την ψεύτικη και καταστροφική συμφωνία για τη χώρα μας. Άρα τι ενδιαφέρει τον κ. Καμένο; Μόνο η καρέκλα και τίποτα άλλο. Γιατί αν πίστευε έστω και κατά διάνοια ότι πρέπει να υπερασπιστεί το όνομα της «Μακεδονίας» θα έπρεπε αυτή η κυβέρνηση να μη προλάβει να υπογράψει καν τη συμφωνία. Θα έπρεπε να την είχε μπλοκάρει πολύ πριν καν ανακοινωθεί. Όμως είναι γλυκιά η καρέκλα…

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.