Ο «Ιανός» ανοίγει πόλεμο με το εργατικό κίνημα

195

Με πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, μπήκαν επισήμως στην μέγγενη του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού οι δημόσιες συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Αμερική. Η ετυμηγορία που εξέδωσε το δικαστήριο στην πολύκροτη υπόθεση Janus vs. AFSCME αποτέλεσε ξεκάθαρη πολιτική παρέμβαση του κρατικού μηχανισμού εναντίον των συνδικαλιστικών οργανώσεων, αποσκοπώντας στην αποδυνάμωσή τους μέσα από την οικονομική αφαίμαξη.

Εκδικάζοντας την εν λόγω υπόθεση, το δικαστήριο έκανε δεκτό το αίτημα του δημοσίου υπαλλήλου κ. Mark Janus να εξαιρεθεί από την υποχρεωτική τακτική συνεισφορά προς την συνδικαλιστική οργάνωση που τον εκπροσωπεί. Μέχρι τώρα, βάσει προηγούμενη απόφασης του ιδίου Δικαστηρίου από το 1977, όσοι υπάλληλοι δεν επιθυμούσαν να ανήκουν σε συνδικαλιστικές οργανώσεις ως μέλη ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλλουν μια υποχρεωτική συνεισφορά της τάξεως του 80% του κόστους συμμετοχής των μελών, για να καλυφθούν οι υπηρεσίες που απολάμβαναν (επιπλέον ασφαλιστική κάλυψη, διαπραγματεύσεις σε συλλογικές συμβάσεις, νομική εκπροσώπηση σε υποθέσεις που αφορούσαν την σχέση εργαζομένου-εργοδότη, κτλ.).

grecobooks

Απροκάλυπτη δικαστική επίθεση στον συνδικαλισμό

Το να αναγνωρίσει το δικαστήριο το δικαίωμα σε εργαζόμενους να μην καταβάλλουν χρήματα σε κάποιο συνδικάτο στο οποίο δεν θέλουν να ανήκουν δεν είναι παράλογο. Το πονηρό της απόφασης αφορά στο δεύτερο σκέλος της, βάσει της οποία οι εν λόγω οργανώσεις παραμένουν υποχρεωμένες να παρέχουν, ιδίαις δαπάναις πλέον, αμείωτες υπηρεσίες στους εν λόγω υπαλλήλους. Φυσικά, αφού οι αρνούμενοι να συνεισφέρουν οικονομικά στην συνδικαλιστική οργάνωσή τους δεν θα στερηθούν καμίας παροχής σε σύγκριση με τα τακτικά μέλη της, αλλά αντιθέτως, θα κερδίσουν τα χρήματα από την μη καταβολή της συνεισφοράς τους, τα συνδικάτα ενδέχεται να χάσουν ένα αρκούντως μεγάλο ποσοστό των μελών τους. Η απίσχναση των μελών θα πλήξει τον κορβανά των οργανώσεων αυτών, προκαλώντας οικονομικό πρόβλημα. Συνεπώς, στην εξελισσόμενη μάχη υπέρ των εργασιακών δικαιωμάτων, θα έχουν όλο και λιγότερους πόρους να διαθέσουν υπέρ δικαστικών διαμαχών, εκλογικών αναμετρήσεων και άσκησης πίεσης προς την κρατική εξουσία για τα δικαιώματα των μελών τους.

Παρόμοια υπόθεση είχε φτάσει στο Ανώτατο Δικαστήριο προ δύο περίπου ετών, αλλά με τον ξαφνικό θάνατο του συντηρητικού δικαστή Αντωνίν Σκάλια, οι δικαστές ισοψήφησαν, με 4 υπέρ και 4 κατά. Η αδυναμία του τέως προέδρου κ. Ομπάμα να διορίσει διάδοχο του Σκάλια επέτρεψε τον διορισμό να γίνει από τον νυν πρόεδρο κ. Τραμπ. Χάρη και στους δικαστές που διορίστηκαν από τον πρώην πρόεδρο Τζορτζ Μπους, το δικαστήριο πήρε μια σαφώς νεοφιλελεύθερη χροιά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Τα πολιτικά κίνητρα της υπόθεσης είναι εμφανή. Παρά τους ισχυρισμούς του δικαστηρίου ότι η υπόθεση εκδικάστηκε βάσει της προσφυγής του ενάγοντα για καταπάτηση δικαιωμάτων ελεύθερης έκφρασης, το γεγονός ότι προσεφέρθη ο ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης της πολιτείας Ιλινόι κ. Μπρους Ράουνερ να καταθέσει την αγωγή (ώστε να ανέλθει τις βαθμίδες της δικαστικής ιεραρχίας εσπευσμένα) και ότι χρηματοδοτήθηκε από δισεκατομμυριούχους με ξεκάθαρη πολιτική ατζέντα, π.χ. τους διαβόητους αδελφούς Κοχ, καθιστά την απόφαση του δικαστηρίου καθαρά και απροσχημάτιστα πολιτική. Εννοείται ότι ο 65χρονος μικρομεσαίος κ. Janus, ο οποίος εργάζεται ως υπάλληλος της πολιτείας του Ιλινόι για θέματα παροχής διατροφής σε παιδιά, δεν διαθέτει τα απαιτούμενα ποσά και μέσα για να προωθήσει μιαν υπόθεση στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.

Ο ενάγων «Ιανός» που ανοίγει τις πύλες του πολέμου στο εργασιακό πεδίο

Στην προκειμένη περίπτωση ο κ. Janus ή Ιανός επί το ελληνικότερο, μοιάζει με τον θεό της Ρωμαϊκής μυθολογίας το όνομα του οποίου φέρει, κυρίως όσον αφορά στις δύο όψεις. Ως ο ενάγων, έχει δύο όψεις, διότι το alter ego του είναι η νεοφιλελεύθερη συμμαχία που ηγούνται οι αδελφοί Κοχ, μεταξύ άλλων, η οποία καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες να πλήξει τον συνδικαλισμό στις ΗΠΑ. Γιατί άραγε; Αρκεί μία στατιστική να αποδείξει τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τις σκοπιμότητες αυτές.

Υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ της σταδιακής πτώσης της συμμετοχής εργαζομένων σε συνδικαλιστικές οργανώσεις που παρατηρείται στις ΗΠΑ τις περασμένες δεκαετίες και την κατακόρυφη αύξηση του εισοδήματος του πλουσιότερου 10% του πληθυσμού. Όταν ο αμερικανικός συνδικαλισμός βρισκόταν στο απόγειό του το 1945 (με συμμετοχή του ενός τρίτου του πληθυσμού), το πλουσιότερο 10% της κοινωνίας κέρδιζε το 32,6% του συνολικού εισοδήματος. Το 2015, όταν η συμμετοχή στις συνδικαλιστικές οργανώσεις ελαττώθηκε στο 11,1% του πληθυσμού, το πλουσιότερο 10% της χώρας κέρδιζε πλέον 47,8% του συνολικού εισοδήματος! Τα πλουσιότερα στρώματα των ΗΠΑ είχαν να πιάσουν τέτοιες επιδόσεις από το 1917.

Όμως, υπάρχει κι άλλος ένας λόγος που η υπόθεση Janus έχει δύο όψεις. Διότι ίσως υποχρεώσει τα συνδικάτα να αλλάξουν τακτική, να γίνουν πιο μάχιμα και λιγότερο συστημικά. Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναμένεται να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου στις εργασιακές σχέσεις, ωθώντας το εργατικό κίνημα σε μια ριζοσπαστικοποίηση για να διεκδικήσει την ανακατανομή της τράπουλας. Εξαιτίας της πλεονεξίας τους, οι αντίπαλοι των συνδικαλιστικών οργανώσεων μπορεί να προκάλεσαν την τύχη τους μεσομακροπρόθεσμα, ταράζοντας τον μακάρια ησυχία κάποιων βολεμένων αρχισυνδικαλιστών.

Ο ρόλος της Ευρώπης στην υπεράσπιση των εργασιακών κεκτημένων

Το βέβαιο είναι ότι μετά από αυτή την απροκάλυπτη πολιτική παρέμβαση του δικαστηρίου, το διεθνές βλέμμα στρέφεται στην Ευρώπη, όπου τα εργατικά δικαιώματα παραδοσιακά έχαιραν μεγάλης σημασίας και κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες. Η νεοφιλελεύθερη στροφή της ΕΕ έχει εξαλείψει πολλά από τα κέρδη αυτά, ειδικά στις χώρες που βρίσκονται υπό καθεστώς οικονομικής κατοχής, όπως η Ελλάδα. Παράλληλα, όπως με τα αμερικανικά συνδικάτα, ο εναγκαλισμός των κεντροαριστερών κομμάτων με την εξουσία και η χλιαρότητα την οποία έδειξαν για τις δυσκολίες του μέσου εργαζομένου τους κατέστησε στα μάτια πολλών ψηφοφόρων ως ένα είδος προβιάς που μετέρχονται οι νεοφιλεύθεροι λύκοι για το περαιτέρω στρίμωγμα του λαού.

Συνεπώς, επιβάλλεται αλλαγή συμπεριφοράς και ατζέντας οσονούπω για να μην συμπαρασυρθεί ολοκληρωτικά η κοινωνία από τις τρομερές ανισότητες που φέρνει το νεοφιλελεύθερο τσουνάμι.

Προηγούμενο άρθροSong
Επόμενο άρθροΟ Ιωάννης Νασιούλας μιλάει στον Κώστα Παπαζαφειρίου και το Metropolis Radio
Ο Χριστόφορος ΤΡΙΠΟΥΛΑΣ αρθρογραφεί στην Εφημερίδα ΑΡΙΣΤΕΙΑ. Γεννήθηκε στη Νέα Ὑόρκη και εργάζεται στον πανεπιστημιακό χώρο παραδίδοντας μαθήματα Ρητορικής και Διαπροσωπικής Επικοινωνίας στα Πανεπιστήμια St. John's University και City University of New York–LaGuardia Community College. Παράλληλα, έχει εργασθεί από το 2006 ως δημοσιογράφος σε ομογενειακά ΜΜΕ, ενώ ασχολείται με την αρθρογραφία και την μετάφραση. Ως συγγραφέας, έχει κυκλοφορήσει δύο βιβλία, ένα πολιτικό-πολιτιστικό δοκίμιο για την ιδιαίτερη πατρίδα του Ικαρία και ένα εγχειρίδιο αλληλογραφίας για ΜΚΟ. Επίσης, αναπτύσσει δραστηριότητα ως μεταφραστής και διερμηνέας, έχοντας ασχοληθεί επί σειρά ετών με μεταφράσεις συγγραμμάτων, περιοδικών, επιστημονικών και δημοσιογραφικών άρθρων, καθώς και άλλων έγγραφων.

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.