Κόκκινη κάρτα στην γερμανοκρατούμενη ΕΕ

255

Επ᾽ ευκαιρία της έναρξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, έχει ενδιαφέρον να θυμηθεί κανείς τις παραδοσιακές αδυναμίες των φιλάθλου κοινού, ειδικά όταν η δική τους χώρα δεν εκπροσωπείτο στους αγώνες. Σε παλιότερα χρόνια, αρκετοί ήταν εκείνοι που γεννήθηκαν την εποχή του Μεσοπολέμου, οι οποίοι εξέφραζαν μια πηγαία αντιπάθεια για την εθνική ομάδα της Γερμανίας. Επηρεασμένοι, εμφανώς, από τις κακουχίες και τις αδικίες που υπέστησαν οι ίδιοι και η πατρίδα από τους πολεμοχαρείς Ναζί, αψηφούσαν τα περί «ενωμένης Ευρώπης» και υποστήριζαν τις Λατινικές χώρες (π.χ., στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1986 και 1990). Η εμπειρική γνώση ήταν γι᾽ αυτούς  καθοριστικός παράγοντας, και επηρέαζε τις προτιμήσεις τους πολύ πέραν του πολιτικού χώρου.

Αξίζει να θυμηθεί κανείς την σοφία των σεβασμίων εκείνων παππούδων και μπαρμπάδων, ειδικά σήμερα, όπου βιώνει η Ελλάς μια νέα γερμανική κατοχή, μακροβιότερη από την προηγούμενη και ενδεχομένως πιο ύπουλη, διότι τα κακουργήματα που διαπράττονται κρύβονται κάτω από την προβιά του ευρωπαϊσμού.

grecobooks

Η αρβύλα και τα στρατιωτικά γαλόνια των Γκαουλάιτερ μπορεί να έχουν αντικατασταθεί με τα κοστούμια και τις επιτελικές θέσεις των εκπροσώπων των περιβόητων «θεσμών», όμως οι τραγικές ομοιότητες προκαλούν θλίψη. Μετά την εφαρμογή του μνημονίου, οι ελληνικές κυβερνήσεις βρέθηκαν και επισήμως δέσμιες του Βερολίνου και τα περιουσιακά στοιχεία ολόκληρης της χώρας ανήκουν πλέον στο κατοχικό ταμείο. Η πείνα, οι μαζικές σφαγές και η μαύρη αγορά μπορεί να μην λειτουργούν τόσο απροκάλυπτα όσο στον Β´ΠΠ, όμως ο αργός θάνατος μέσα από την δυσβάστακτη φορολογία, η μεθοδικότητα της ασφυκτικής υποδούλωσης της κοινωνίας και οι ποικίλες μέθοδοι κοινωνικής μηχανικής που εφαρμόζονται όζουν ενός τραχέος και αιμοδιψούς γερμανικού ολοκληρωτισμού.

Μετά το μνημόνιο, έρχεται το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα

Πώς, λοιπόν, να εμπιστευθεί κανείς τις κούφιες επαγγελίες για επιστροφή στην κανονικότητα και έξοδο από τα μνημόνια όταν γνωρίζει την προαποφασισμένη περαιτέρω φτωχοποίηση της κοινωνίας που προβλέπει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα για την περίοδο 2019-2022 και την μέχρι τώρα απροθυμία των Γερμανών να ελαφρύνουν το δυσβάστακτο χρέος που παραμένει οικονομική ωρολογιακή βόμβα για την Ελλάδα; Από την πρώτη στιμγή της εφαρμογής του μνημονίου, οι πολιτικές που επιβλήθηκαν εξυπηρετούσαν ξεκάθαρα τα συμφέροντα των ξένων δυνάμεων και των τζογαδόρων της διεθνούς τοκογλυφίας. Φυσικά, εξυπακούεται ότι η κατάσταση οξύνθηκε από την απροθυμία των ελλαδικών πολιτικών κομμάτων να νομοθετήσουν τα απαραίτητα μέτρα για την καταπολέμηση των ενδημικών αιτιών της κρίσης και αρκέστηκαν στην φορομπηχτική πολιτική και την λιτότητα.

Στα δέκα χρόνια μνημονιακού εξανδραπωδισμού του Ελληνισμού, ποτέ δεν δόθηκε ικανή απάντηση που να εξηγεί γιατί μπόρεσε η Ελλάδα να γίνει πρωταθλήτρια στην αύξηση αμέσων και εμμέσων φόρων, μείωση μισθών και συντάξεων, ανεπάρκεια χρηματοδότησης βασικών κρατικών οργανισμών, ενώ παραμένει ουραγός σε θέματα που άπτονται την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, την προστασία δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας ή την ενίσχυση της καινοτομίας.

Ο ευρωπαϊκός νότος αρχίζει να αντιδρά στην γερμανική συνταγή λιτότητας

Το ότι η κατάσταση δεν πάει καλά στην Ευρώπη φαίνεται από την άνοδο των αντισυστημικών κομμάτων σε πολλές χώρες. Παρά τα όποια – σε πολλές περιπτώσεις σοβαρά – μειονεκτήματά τους, αναπληρούν το κενό της σιωπής των παραδοσιακών ευρωπαϊκών κομμάτων εξουσίας, τα οποία συνεργάζονται με το ολοκληρωτικό καθεστώς και δεν τολμούν να ψελλίσουν την παραμικρή κριτική στον γερμανικό άξονα.

Μετά το κάψιμο της ελληνικής οικονομίας, το ευρωπαϊκό διευθυντήριο επιτάσσει και παραχωρήσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας, που μόνο το ελληνικό συμφέρον δεν εξυπηρετούν. Ωστόσο, παρά την εξόφθαλμη κακομεταχείριση, οι περισσότεροι πολιτικοί της χώρας μας μοιάζουν να επαναλαμβάνουν την επική ατάκα της γνωστής ταινίας «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, θέλουν το καλό μας». Το τι πραγματικά θέλουν φάνηκε ολοκάθαρα στα 10 χρόνια που πέρασαν και θα ξαναφανεί στο καθεστώς που θα ισχύσει με την περιβόητη έξοδο από τα μνημόνια.

Με την σκέψη να παραμένει στην ερχόμενη γιορτή του ποδοσφαίρου, μαζί με την λαϊκή σοφία των προγόνων μας, που σχεδόν ενστικτωδώς εύχονταν την ήττα των Γερμανών, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι όταν μια ομάδα αφήνει την αντίπαλη να καθορίζει τον τρόπο που θα παιχθεί ο αγώνας, το ματς συνήθως είναι χαμένο από χέρι. Μέχρι στιγμής, μάς παίζουν μονότερμα οι Γερμανοί, με στημένους διαιτητές τους θεσμούς της ΕΕ.

Βέβαια, μπάλα είναι και γυρίζει… Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει πιθανό αυτογκόλ λόγω της γερμανικής πλεονεξίας, το οποίο θα άλλαζε την προοπτική του ματς εντελώς. Όμως, καλό είναι επίσης να θυμόμαστε ότι το «λακτίζειν προς κέντρα» είναι σκληρό και μάλλον οφείλουμε να αλλάξουμε τον τρόπο παιγνιδιού, διότι μέχρι στιγμής, η παρούσα στρατηγική δεν μας βγαίνει.

Προηγούμενο άρθροΠρόεδρος Σκοπίων Ιβανόφ: «Δεν θα υποστηρίξω και δεν θα υπογράψω αυτό το επιζήμιο κείμενο συμφωνίας»
Επόμενο άρθροΤο πλήρες κείμενο της συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ για την Μακεδονία
Ο Χριστόφορος ΤΡΙΠΟΥΛΑΣ είναι συντάκτης της Εφημερίδας ΑΡΙΣΤΕΙΑ. Γεννήθηκε στη Νέα Ὑόρκη και εργάζεται στον πανεπιστημιακό χώρο παραδίδοντας μαθήματα Ρητορικής και Διαπροσωπικής Επικοινωνίας στα Πανεπιστήμια St. John's University και City University of New York–LaGuardia Community College. Παράλληλα, έχει εργασθεί από το 2006 ως δημοσιογράφος σε ομογενειακά ΜΜΕ, ενώ ασχολείται με την αρθρογραφία και την μετάφραση. Ως συγγραφέας, έχει κυκλοφορήσει δύο βιβλία, ένα πολιτικό-πολιτιστικό δοκίμιο για την ιδιαίτερη πατρίδα του Ικαρία και ένα εγχειρίδιο αλληλογραφίας για ΜΚΟ. Επίσης, αναπτύσσει δραστηριότητα ως μεταφραστής και διερμηνέας, έχοντας ασχοληθεί επί σειρά ετών με μεταφράσεις συγγραμμάτων, περιοδικών, επιστημονικών και δημοσιογραφικών άρθρων, καθώς και άλλων έγγραφων.

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων.