Μενού Κλείσιμο

Προσευχή… πριν τις εξετάσεις

Δεν με ενοχλεί η προσευχή πριν τις εξετάσεις… όταν αυτή είναι πηγαία.

Με ενοχλεί η διάθεση ελέγχου της ανθρώπινης σκέψης και βούλησης από οργανωμένα ιερατεία.

Με ενοχλεί και η απαξίωση της ανθρώπινης εσωτερικής ανάγκης από τους «ταλιμπάν του διαφωτισμού», τη στιγμή που ο Διαφωτισμός -που έπεται του αριστοτελικού ορθολογισμού, αφορίζει το ρομαντισμό και ενίοτε χρησιμοποιεί γκιλοτίνες- δεν έχει δώσει τις απαιτούμενες απαντήσεις ως προς την κάλυψη των μεταφυσικών αναγκών του ανθρώπου.

Praying_Hands_-_Albrecht_DurerΜε ενοχλεί η οργανωμένη προσπάθεια απομάγευσης του κόσμου από τις δυνάμεις της αγοράς, της πολιτισμικής αποδόμησης και της κοινωνικής διάλυσης.

O τρόπος που αντιλαμβάνονται κάποιοι την προσευχή πριν ένα σημαντικό γεγονός, ίσως αποκαλύπτει περισσότερα γι’ αυτούς παρά για αυτό που θέλουν να καυτηριάσουν, το οποίο δεν είναι και σε θέση να γνωρίζουν. Δεν υπάρχει ένα είδος προσευχής, υπάρχουν πολλά… Όλα είναι αποδεκτά. Συντηρούν ανθρώπινες ανάγκες και το δεσμό του Ανθρώπου με τη Φαντασία που εκφράζεται μέσω της Τέχνης και δημιουργεί Πολιτισμό. Για το δικό μου κόσμο αισθήσεων και ιδεών, η παρακάτω προσευχή του Καζαντζάκη κατέχει περίοπτη θέση…με φόντο την εξαιρετική της αναπαράσταση από το μεγάλο Albrecht Dürer:

«Η Κραυγή κηρύττει μέσα μου επιστράτευση.
Φωνάζει: -«Εγώ, η Κραυγή, είμαι ο Κύριος ο Θεός σου! Δεν είμαι καταφύγιο. Δεν είμαι σπίτι κι ελπίδα. Δεν είμαι Πατέρας, δεν είμαι Γιος, δεν είμαι Πνεύμα. Είμαι ο Στρατηγός σου! Δεν είσαι δούλος μου μήτε παιχνίδι στις απαλάμες μου. Δεν είσαι φίλος μου, δεν είσαι παιδί μου. Είσαι ο σύντροφος μου στη μάχη. Κράτα γενναία τα στενά που σου εμπιστεύτηκα. Μην τα προδώσεις! Χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας. Αγάπα τον κίνδυνο. Τί είναι το πιο δύσκολο; Αυτό θέλω! Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ. Ακολούθα με! Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος. Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη. Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. Ν’ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους, να ζητάς συντρόφους! Να ‘σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση. Πού πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!»Σκύβω κι αφουγκράζομαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχομαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.» (Νίκος Καζαντζάκης: «Ασκητική»)

Και συμπληρώνω, βάζοντας τον προσωπικό μου επίλογο:

Στρατηγέ,
Εσύ που καθημερινά μας αρματώνεις
με το Φως Σου το ιερό,
Οδήγησε το Σπαθί μας πριν από τις μάχες,
Φανέρωσέ μας την Αλήθεια Σου,
Ελευθέρωσέ μας
απ’ τον κατώτερό μας εαυτό.
Αμήν.

 

grecobooks
Το κορυφαίο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο – Αγορές με ένα κλίκ και απόλυτη ασφάλεια – Δωρεάν αποστολή!

 

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.